Μαγικο Κουτι - Blog

Παιχνίδια στην Αιώνια Πόλη

2012-01-28T14:58:00.002+02:00

Η Ρωμαϊκή Άνοιξη της Κας Στόουν Στην αιώνια πόλη της ανεμελιάς και των διασκεδάσεων, των οίκων μόδας, των μικρών καφέ και των ακριβών εστιατορίων, της "dolce vita" του "dolce far niente", ο κόσμος του χρήματος έρχεται αντιμέτωπος με τον κόσμο της τυχοδιωκτικής ένδειας μέσω ενός παράταιρου δεσμού μιας πλούσιας αστής κι ενός παρασιτικού στον κόσμο αυτό τυχοδιώκτη. Το αριστούργημα του Tennessee Williams, αριστοτεχνικά παιγμένο από τους Vivien Leigh και Warren Beatty - με θέμα παρεμφερές του άλλου μεγάλου έργου του Αμερικανού δραματουργού —του "Λεωφορείο ο Πόθος" (A street-car named Desire) αλλά σε άλλο περιβάλλον (high society) και χαρακτήρες (glamorous) που στηρίζουν ένα έργο που δεν αποκαλύπτει παρά στο τέλος το μυστικό του.
* δικτυακός τόπος ταινίας

Γιάννης Ρίτσος: Μέρες Εξορίας

2011-12-09T11:07:00.003+02:00

1948, Κοντοπούλι Λήμνου - Ημερολόγιο εξορίας 1, 2

Το άλλο πρωί, όπως συνήθιζε, κάθισε στο πεζούλι του φάρου. Κοίταξε τo πέλαγο. Μια στιγμή του φάνηκε πως η θάλασσα αυλακωνόταν, κανένα μίλι μακριά, σα να περνούσαν δελφίνια και παίζαν.
Πολλές φορές έβλεπε στ' ανοιχτά να περνούν δελφίνια. Τα παρακολουθούσε να γράφουν τις αργές κινήσεις τους όξω απ΄ το νερό, πάλι να πέφτουν.

Οι γλάροι
Το νησάκι που βρίσκεται στα βορεινά της Λέσβου, ανάμεσα Πέτρα και Μόλυβο, είναι γυμνό και έρημο. Δεν έχει όνομα, κι οι ψαράδες που δουλεύουν σ' εκείνες τις θάλασσες το λένε απλά έτσι: «Το νησί». Δεν έχει μήτε ένα δέντρο, εξόν από θάμνους. Τρία μίλια μακριά, τα βουνά της Λέσβου συνθέτουν μία ήρεμη αρμονία από γραμμή, από κίνηση και χρώμα. Πλάι σ' αυτή τη σπατάλη, το γυμνό νησί με την αυστηρή γραμμή του φαίνεται ακόμα πιο έρημο. Σα να το είχε ξεχάσει ο Θεός όταν έχτιζε τις στεριές κι έκανε τις θάλασσες στις εφτά πρώτες μέρες του κόσμου.
Μα από τούτη τη γυμνή λουρίδα της γης μπορείς να δεις, το καλοκαίρι, τον ήλιο να πέφτει μέσα στο ατελείωτο πέλαγο.

Τότε τα χρώματα βάφουν τα νερά, κι' ολοένα αλλάζουν, κάθε στιγμή, σα να λιώνουν μες στα ελαφρά κύματα. Όταν τα βράδια είναι πιο καθαρά, μπορείς να ξεχωρίσεις τα βουνά του Άθω να βγαίνουν μέσα απ' το πέλαγο καί, σιγά, πάλι να σβήνουν μαζί με τη νύχτα που έρχεται. Αυτή την ώρα ο μπαρμπα-Δημήτρης, ο μοναχικός κάτοικος του έρημου νησιού, θα κάμει την τελευταία κίνηση που τον ενώνει με τους ανθρώπους και με τη ζωή: θ' ανάψει το φως στο φάρο. Το φως θ' αρχίσει ν' ανάβει, να σβήνει, πάλι, πάλι, στο ίδιο διάστημα, αυστηρά, αναπόφευκτα, όπως οι σκοτεινές δυνάμεις της ζωής, η μοίρα του ανθρώπου, ο θάνατος.
* * *
Ὁ γερο-φαροφύλακας τράβηξε τὴ βάρκα στὸν ἄμμο. Τὴ σιγούραρε καλά, μὴν τυχὸν τὴ νύχτα γυρίσει ὁ καιρὸς καὶ φουσκώσουν τὰ νερά. Τὴν κοίταξε γιὰ τελευταία φορά, πρὶν πάρει τὸ δρόμο γιὰ τὸ φάρο.

- Λοιπόν, πάει κι᾿ αὐτὸ τὸ ταξίδι…, λέει σιγά.

Τὸ λέει μοναχὸς καὶ σωπαίνει. Τὸ ταξίδι αὐτό, στὴν ἀντικρινὴ στεριά, γίνεται μία φορὰ τὸ μήνα. Πηγαίνει γιὰ τὶς προμήθειές του, γιὰ τὸ ἀλεύρι, τὸ λάδι καὶ γιὰ τὰ γεννήματα ποὺ τοῦ χρειάζονται. Στὴν ἀρχή, σὲ κάθε ταξίδι, ἔμενε ὅλη τη μέρα στὸ χωριό. Μιλοῦσε μὲ παλιούς του φίλους, μάθαινε νέα γιὰ τὴ χώρα, γιὰ τὸν κόσμο, ἂν οἱ ἄνθρωποι ἦταν σὲ πόλεμο γιὰ εἶχαν εἰρήνη.

Ὁ τελωνοφύλακας τοῦ ἔδινε τὸ μισθό του.

- Λοιπόν, καὶ τὸν ἄλλο μήνα μὲ τὸ καλό, μπαρμπα-Δημήτρη.

Ὁ γέρος κουνοῦσε τὸ κεφάλι του κι εὐχαριστοῦσε.

- Μὲ τὸ καλό, ἂν θἄχουμε ζωή, παιδί μου.

Τὶς ἄλλες ὧρες, ὥσπου νὰ γυρίσει στὸ «νησί του», τὶς περνοῦσε ἀνεβαίνοντας στὴ μικρὴ Παναγιά, στὸ βράχο μὲ τὰ ἑκατὸ σκαλιά, νὰ κάμει τὴν προσευχή του. Σταύρωνε τὰ χέρια του μπροστὰ στὸ παλιὸ εἰκόνισμα, χαμήλωνε τὸ κεφάλι καὶ προσευχόταν γιὰ τὰ δυὸ ἀγόρια του ποὺ χάθηκαν στὴν καταστροφὴ τῆς Ἀνατολῆς, γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, τελευταῖα γιὰ τὸν ἑαυτό του.

- Ἂν ζοῦνε, προστάτευέ τα, παρακαλοῦσε γιὰ τὰ παιδιά του. Φύλαγέ τα ἀπὸ θυμὸ κι ἀπὸ κακὴ ὥρα. Φύλαγέ τα ἀπ᾿ τὸ μαχαίρι…

Μουρμούριζε τοὺς χαιρετισμούς, ὅ,τι ἄλλο ἤξερε ἀπὸ προσευχή, καὶ τὰ γερασμένα του πόδια τρέμαν.

- Κι᾿ ἐμένα, καιρὸς πιὰ εἶναι νὰ ξεκουραστῶ…, ἔλεγε καὶ βούρκωναν τὰ μάτια του.

Κατέβαινε τὰ ἑκατὸ σκαλιὰ κάθε φορὰ μὲ πιὸ ἀλαφρὴ καρδιά. Στὸ δρόμο στεκόταν καὶ κοίταζε τὰ παιδάκια ποὺ παίζαν. Τὸν ξέραν ὅλα, καὶ σὰν τὸν βλέπανε βάζαν τὶς φωνές:

- Μπαρμπα-Δημήτρη! Μπαρμπα-Δημήτρη!

Τοὺς ἀγόραζε φουντούκια καὶ τοὺς τὰ μοίραζε, κι ἐκεῖνα φώναζαν χαρούμενα:

- Μὴν ἀργήσεις νὰ ξανάρθεις, παππούλη! Μὴν ἀργήσεις!

Ἔτσι γινόταν σὲ κάθε ταξίδι κάθε φορά. Μὰ ὅσο τὰ χρόνια περνοῦσαν, τόσο ξεσυνήθιζε μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ ἐρημιὰ ὁλοένα τὸν κυρίευε, μέρα μὲ τὴ μέρα, τὸν ἀπορροφοῦσε, σὰ νὰ στάλαζε μὲς στὴν ὕπαρξή του τὴ φοβερή της δύναμη. Σὲ κάθε ταξίδι λιγόστευε, ὅσο μποροῦσε, τὸν καιρὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ μείνει στὸ χωριὸ γιὰ τὶς δουλειές του.

Ἔκοψε καὶ τὸ ἀνέβασμα στὴν ἐκκλησιὰ τοῦ βράχου.

- Συγχώρεσέ με γιατὶ πιὰ δὲ μπορῶ, ἔλεγε στὸ Θεό, σὰ νὰ εἶχε κάμει καμιὰ ἁμαρτία. Παντοῦ μπορῶ νὰ σὲ παρακαλῶ γιὰ νὰ βλέπεις πόσο εἶμαι ἀδύναμος.

Κι ὅταν γύριζε στὸ νησί του, ὕστερα ἀπὸ κάθε ταξίδι, ἔμενε πολὺ ἀργὰ τὴ νύχτα, κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα, νὰ προσεύχεται.

Δὲ ρωτοῦσε πιὰ νέα, τί γίνεται στὸν κόσμο. Δὲν ἤξερε τίποτα. Ὅλος ὁ κόσμος στένευε, μέρα μὲ τὴ μέρα, γύρω στὸ ἔρημο νησί, κι᾿ ἔκλεινε μὲ τὸ βαθὺ πέλαγο καὶ μὲ τὰ χρώματα, σὰν ἔγερνε ὁ ἥλιος.

Οἱ τελευταῖοι σύντροφοι ποὺ ἄλλαζε πότε-πότε καμιὰ κουβέντα μαζί τους ἦταν ψαράδες πού, σὰ δὲν τοὺς ἔπαιρνε ὁ καιρός, ἄραζαν γιὰ λίγο στὸ νησί του. Μέναν ἐκεῖ στὴν ἀκρογιαλιά, ὅπου ἐρχόταν νὰ σβήσει τὸ κύμα, καὶ λέγαν γιὰ τὰ βάσανά τους καὶ γιὰ τὴ μοίρα τους. Πολλὲς φορὲς ξενυχτοῦσαν ἐκεῖ. Τότε, στὶς μακριὲς ὧρες ὥσπου νὰ χαράξει, ὅταν οἱ ἄλλες κουβέντες τέλειωναν, ἐρχόταν καὶ ἡ ἐπίσημη ὥρα γιὰ τὰ δυὸ παιδιά του.

- Ποιὸς τὸ ξέρει…, τοῦ λέγαν οἱ ψαράδες. Μπορεῖ νὰ ζοῦνε καὶ νἄρθουν, μπάρμπα-Δημήτρη. Ἔτσι σὰν τοὺς γλάρους σου ποὺ γύρισαν.

Δὲ μιλοῦσε, δὲ σάλευε, τὰ ἥμερα μάτια του μένανε στυλωμένα στὸ βάθος τῆς νύχτας.

- Ναί, μπαρμπα-Δημήτρη, σὰν τοὺς γλάρους σου. Ἔτσι μποροῦν νὰ γυρίσουν καὶ νἄρθουν. Μὴν ἀπελπίζεσαι.

Οἱ ψαράδες, τότε, μ᾿ αὐτὴ τὴν ἀφορμή, φέρναν τὴν κουβέντα στοὺς γλάρους τοῦ γέρου.

- Ἀλήθεια, τοῦ λέγανε, πῶς μπόρεσες νὰ τοὺς μερώσεις μπάρμπα-Δήμητρη; Πουθενὰ δὲν ἀκούστηκε νὰ μερώνουν οἱ γλάροι…

-Ἔτσι εἶναι, παιδιά μου, μουρμούριζε αὐτός. Ὅλα μερώνουν ἐδῶ κάτου. Μονάχα ὁ ἄνθρωπος…

Τὸν ρωτοῦσαν νὰ τοὺς πεῖ πάλι τὴν ἱστορία μὲ τοὺς γλάρους, μ᾿ ὅλο ποὺ τὴν ξέραν κι ὅλοι ὅσοι ζοῦσαν στὴν ἀντικρινὴ στεριά. Τὰ εἶχε βρεῖ μικρά, μὲς στοὺς βράχους, δυὸ γλαρόπουλα ἀμάλλιαγα ἀκόμα. Ἦταν χειμώνας τότε, τὰ λυπήθηκε καὶ τὰ κουβάλησε στὸ καλύβι του, πλάι στὸ φάρο. Τὰ κράτησε καὶ τὰ μεγάλωσε, ταΐζοντάς τα μικρὰ ψάρια ποὺ ἔπιανε τὸ δίχτυ του. Μιὰ μέρα τοῦ ἦρθε ἡ ἰδέα νὰ τοὺς βγάλει ἀπὸ ἕνα ὄνομα.

«Ἔ, λοιπόν, ἐσένα θὰ σὲ λέμε…»

Μὲς στὶς ἀναμνήσεις του, μὲς στὴν καρδιά του, κείνη τὴν ἥμερη ὥρα τριγυρίζανε τὰ δυὸ παιδικὰ πρόσωπα, τὸν καιρὸ ποὺ ἦταν πολὺ μικρὰ καὶ τὰ φώναζε.

«Λοιπόν…, ἐσένα νὰ σὲ λέμε Βασιλάκη, εἶπε στὸ ἕνα πουλί. Κι ἐσένα νὰ σὲ λέμε Ἀργύρη…»

Ἔτσι, ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ τὰ φωνάζει μὲ τὰ ὀνόματα τῶν παιδιῶν του. Κι οἱ γλάροι σιγὰ-σιγὰ τὰ συνηθίσανε.

Σὰ μεγάλωσαν κι᾿ ἦρθε ἡ ἄνοιξη, ἕνα πρωὶ σκέφτηκε πὼς εἶναι ἁμαρτία νὰ ἔχει σκλαβωμένα τὰ πουλιά. Ἀποφάσισε νὰ τὰ λευτερώσει. Ἄνοιξε τὸ μεγάλο καλαμένιο κλουβὶ κι᾿ ἔπιασε πρῶτα τὸ ἕνα πουλί. Τὸ κράτησε μὲς στὰ δυό του χέρια, τὸ χάιδεψε. Αἰσθανόταν τὴν καρδιά του νὰ εἶναι πολὺ ἁλαφρή.

«Ἄιντε, λοιπόν, Βασίλη!» εἶπε στὸ πουλί, καὶ ἄνοιξε τὰ χέρια του νὰ τὸ ἀφήσει νὰ φύγει.

Τὸ πουλὶ πέταξε, ἔφυγε.

Ἔβγαλε καὶ τὸ ἄλλο, τὸ χάιδεψε σὰν τὸ πρῶτο, τὸ ἄφησε κι᾿ αὐτό. Ὅλα ἦταν ἥμερα κείνη τὴ μέρα, καὶ ἡ νύχτα ποὺ ἦρθε ἦταν ἥμερη. Μονάχα ποὺ αἰσθανόταν νὰ εἶναι ἀκόμα πιὸ ἔρημος.

Τὸ ἴδιο βράδυ εἶχε ἀποτραβηχτεῖ νωρίς, ὅταν ἄκουσε στὸ μικρὸ παράθυρο τῆς καλύβας ἁλαφριὰ χτυπήματα. Πλησίασε καὶ κοίταξε. Δὲν τὸ πίστευε. Πετοῦσε ἀπ᾿ τὴ χαρά του σὰ νὰ ἦταν τὰ παιδιά του ποὺ γύριζαν.

Ἄνοιξε τὴν πόρτα νὰ μποῦν μέσα οἱ γλάροι.

Ἀπὸ τότε αὐτὸ γινόταν: Τὰ πουλιὰ φεύγαν τὸ πρωὶ ταξιδεύανε ὡς τὶς ἀντικρινὲς στεριὲς τῆς Ἀνατολῆς, ὡς πέρα στὸ Σιγρί, καὶ τὰ βράδια γύριζαν. Ἔκαναν κοπάδι μαζὶ μὲ ἄλλους γλάρους, καὶ πολλὲς φορὲς πετοῦσαν πάνω ἀπ᾿ τὸ ρημονήσι. Ἂν ἦταν χαμηλά, ὁ γέρος μποροῦσε νὰ τοὺς ξεχωρίζει ἀπ᾿ τὰ σταχτιὰ σημάδια ποὺ εἶχαν κάτω ἀπ᾿ τὶς φτεροῦγες. Σὰν ἔβγαινε μὲ τὴ βάρκα κι᾿ αὐτοὶ τριγύριζαν ἐκεῖ σιμά, χαμήλωναν καὶ τσίριζαν ἀπὸ πάνω του. Τοὺς εἶχαν μάθει κι᾿ οἱ ἄλλοι ψαράδες στὰ μέρη ἐκεῖνα. Καὶ σὰν τοὺς βλέπανε φώναζαν γελώντας:

- Ἔ, Βασίλη!… Ἔ, Ἀργύρη!…

* * *
Ἔτσι περνοῦσαν οἱ μέρες στὸ ρημονήσι. Ἡ μιά, ἡ ἄλλη, αὐτὴ ποὺ πέρασε, αὐτὴ ποὺ θάρθει. Μιὰ ἀδιατάραχτη σειρὰ ἀπὸ μέρες καὶ νύχτες ποὺ δὲν εἶχαν τίποτα νὰ περιμένουν, ἄλλο ἀπὸ τὸ θάνατο.

Μιὰ βραδιά του καλοκαιριοῦ ἔγινε κάτι ἀσυνήθιστο. Οἱ γλάροι δὲ γύρισαν. Μήτε τὴν ἄλλη μέρα φάνηκαν, μήτε τὴν ἄλλη νύχτα.

- Μπορεῖ νὰ ταξίδεψαν μακριά, συλλογίστηκε ὁ γέρος γιὰ νὰ ξεγελάσει τὴν ἀνησυχία του.

Τὸ ἄλλο πρωί, ὅπως συνήθιζε, κάθισε στὸ πεζούλι τοῦ φάρου. Κοίταξε τὸ πέλαγο. Μιὰ στιγμὴ τοῦ φάνηκε πὼς ἡ θάλασσα αὐλακωνόταν, κανένα μίλι μακριά, σὰ νὰ περνοῦσαν δελφίνια καὶ παίζαν. Πολλὲς φορὲς ἔβλεπε στ᾿ ἀνοιχτὰ νὰ περνοῦν δελφίνια. Τὰ παρακολουθοῦσε νὰ γράφουν τὶς ἀργὲς κινήσεις τους ὄξω ἀπ᾿ τὸ νερό, πάλι νὰ πέφτουν.

- Δελφίνια θὰ εἶναι καὶ τώρα.

Μὰ σὲ λίγο εἶδε καθαρὰ πὼς δὲν ἦταν.

- Ἄνθρωποι εἶναι! Εἶπε ξαφνιασμένος.

Κατέβηκε στὸ ἀκρογιάλι καὶ περίμενε. Σὲ λίγο ξεχώρισε πὼς ἦταν ἕνα ἀγόρι καὶ ἕνα κορίτσι. Κολυμποῦσαν πλάι-πλάι, μὲ ἀργὲς κινήσεις, γεμάτες βεβαιότητα. Καὶ τὸ μικρὸ κύμα ἔκλεινε πάνω στὸ αὐλάκι ποὺ ἄφηναν.

- Τί νὰ θέλουν;

Δὲ θυμόταν ἄλλη φορὰ νὰ εἶχαν ἔρθει κατὰ κεῖ γιὰ κολύμπι ἄνθρωποι. Κι ὕστερα, δὲ φαινόταν ἐκεῖ γύρω καμιὰ βάρκα ἀπ᾿ ὅπου νὰ εἶχαν πέσει.

Σὲ λίγη ὥρα εἶχαν φτάσει.

Τὰ δυὸ βρεμένα κορμιὰ τινάζουνται ἀπ᾿ τὴ θάλασσα στ᾿ ἀκρογιάλι.

Τὸ ἀγόρι κοιτάζει τὸ κορίτσι μὲς στὰ μάτια καὶ τεντώνει τὰ χέρια του ψηλά.

- Ἄχ! Λέει παίρνοντας βαθιὰ ἀνάσα. Τί καλὰ ποὺ ἦταν!

Ὕστερα τρέξαν πρὸς τὸ φαροφύλακα.

- Ἐσύ ῾σαι ὁ μπαρμπα-Δημήτρης; Λέει τὸ ἀγόρι.

Ἔστεκε μὲ χαμηλωμένο τὸ κεφάλι, γεμάτος συστολή, ἀντίκρυ στὸ γυμνὸ σῶμα τοῦ κοριτσιοῦ ποὺ ἔλαμπε μὲς στὸν πυρὸν ἥλιο.

- Ἐγὼ εἶμαι, λέει μὲ ταραχή. Μπᾶς καὶ σᾶς ἔτυχε τίποτα;

- Μὰ ἀπ᾿ ἀντίκρυ, ἀπ᾿ τὴν Πέτρα.

Ὁ μπάρμπα-Δημήτρης δὲν ξέρει τί νὰ πεῖ, μουρμουρίζει μονάχα πὼς δὲ θυμᾶται νὰ τοῦ εἶχαν ἔρθει ἄλλη φορὰ ξένοι μὲ τέτοιο ταξίδι.

Ἄρχισαν ν᾿ ἀνεβαίνουν πρὸς τὸ φάρο.

Περπατοῦσε πρῶτος, τὰ παιδιὰ ἀκολουθοῦσαν. Δὲ θὰ ἦταν τὸ καθένα περισσότερο ἀπὸ δεκαοχτώ, δεκαεννιὰ χρονῶ. Κι᾿ ἐκεῖνος βάδιζε μπρός, καὶ τὰ χρόνια βάραιναν στοὺς ὤμους του, σὰ νὰ τοῦ ζητοῦσαν τὴν εὐθύνη γιατὶ δὲν τ᾿ ἄφηνε πιά, νὰ ξεκουραστοῦν.

Κάθισαν στὸ πεζούλι τοῦ φάρου. Μπροστά τους τὸ Αἰγαῖο ἀκύμαντο, ὁ ἥλιος ἔτρεμε πάνω του.

- Ἀπὸ ποῦ ἔρχεστε; Ρώτησε ὁ γέρος.

- Σπουδάζουμε στὴν Ἀθήνα, εἶπε τὸ κορίτσι. Ἐγὼ σπουδάζω χημικὸς κι ὁ φίλος μου στὸ Πολυτεχνεῖο.

- Ἄ, ἀλήθεια!… μουρμουρίζει ὁ γέρος χωρὶς νὰ καταλαβαίνει.

- Ἔχεις πάει καμιὰ φορὰ στὴν Ἀθήνα, παππούλη; Ρωτᾶ τὸ κορίτσι.

- Ὄχι. Ποτές.

- Θὰ τὸ ἤθελες τώρα;

Ἡ φωνή του εἶναι σιγανή, μόλις ἀκούγεται.

- Ὄχι, παιδί μου. Τώρα εἶναι ἀργά.

- Θὰ εἶσαι πολὺ μονάχος ἐδῶ, παππούλη.

- Εἶμαι πολὺ μονάχος, παιδί μου.

Σώπασαν. Πέρασε λίγη ὥρα. Ψηλὰ πέρασε ἕνα κοπάδι γλάροι. Ὁ γέρος σηκώνεται καὶ μπαίνει στὸ καλύβι νὰ φέρει γλυκό. Ἀπ᾿ τὸ μικρὸ παράθυρο μπορεῖ νὰ βλέπει τὰ δυὸ παιδιά, ἔτσι ποὺ εἶναι ξαπλωμένα. Στὰ κορμιά τους καὶ στὰ πρόσωπά τους τρέμουν ἀκόμα στάλες ἀπ᾿ τὴ θάλασσα. Ὁ ἥλιος τὰ ἔχει ψήσει ἀλύπητα, εἶναι κεῖ σὰ δυὸ ἀγάλματα ἀπὸ μπροῦτζο ποὺ τὰ ξέβρασε τὸ πέλαγο – μιὰ θεότητα τῆς ὑγείας καὶ μία θεότητα τῆς νεότητας. Τὰ μαῦρα μαλλιὰ τοῦ κοριτσιοῦ πέφτουν πάνω στοὺς ὤμους του, καὶ στὰ μεγάλα μαῦρα μάτια του σαλεύει βαθὺ φῶς. Τὸ ἀγόρι ἀνασηκώνεται καὶ σκύβει σ᾿ αὐτὸ τὸ πρόσωπο ποὺ τὸ ἁγιάζει τὸ βαθὺ φῶς. Τὸ κοιτάζει σὰ ναρκωμένος, ὕστερα ἁπλώνει σιγὰ τὰ χέρια του νὰ τὸ χαϊδέψει.

- Χρυσούλα…, μουρμουρίζει μονάχα τὸ ὄνομά της, καὶ τὰ χείλια του τρέμουν ἀπὸ συγκίνηση.

Τὰ μεγάλα μαῦρα μάτια σηκώνουνται. Μένουν μία λίγη στιγμὴ ἀκίνητα, στυλωμένα στὸ πρόσωπο τοῦ ἀγοριοῦ. Ὕστερα μπλέκει τὰ χέρια της στὸ κεφάλι του καὶ τὸν φιλᾶ θερμά.

Ἔτσι ἁπλὰ καὶ ἥμερα εἶναι ὅλα στὸ ρημονήσι αὐτὴ τὴν ἱερὴ ὥρα. Ἔτσι ἥμερα εἶναι μὲς στὴν καρδιὰ τοῦ γέρου ἀνθρώπου. Εἶναι πλημμυρισμένος, τοῦτο τὸ καλοκαιρινὸ πρωινό, εἶναι βουρκωμένος. Αὐτὴ ἡ ἀπρόοπτη τρυφερότητα ποὺ ἦρθε νὰ ταράξει τὴν ἐρημιά του, τὰ ἀκίνητα νερά…

- Παππούλη, νἄρθουμε κι᾿ ἐμεῖς μέσα; Τοῦ φωνάζει τὸ κορίτσι.

- Ἔρχουμαι ἐγώ, ἔρχουμαι! Λέει ταραγμένος.

Τοὺς ἔφερε γλυκό, ἀμύγδαλα, κρύο νερό.

- Δὲν ἔχω τίποτα ἄλλο…, μουρμουρίζει σὰ νὰ θέλει νὰ τὸν συγχωρέσουν.

- Κάθισε, κάθισε παππούλη, - τὸν πιάνει τὸ κορίτσι ἀπ᾿ τὸ χέρι νὰ καθίσει πλάι του.

Κάθισε.

- Ἐλᾶτε καὶ αὔριο, τοὺς λέει δειλά. Θὰ ψαρέψω γιὰ σᾶς τὴ νύχτα.

- Αὔριο φεύγουμε, ἀπαντᾶ τὸ κορίτσι μὲ λύπη. Κρίμα, τόσες μέρες ποὺ ἤμαστε ἐδῶ νὰ μὴν ἐρχόμαστε! Εἶσαι πάντα ἔτσι ἔρημος, παππούλη;

- Πάντα, παιδί μου.

- Ἄ, τώρα καταλαβαίνω τί ἦταν οἱ γλάροι…, μουρμουρίζει τὸ ἀγόρι.

- Ναί, παιδί μου, αὐτὸ εἶναι. Ἡ ἐρημιά.

- Θὰ πρέπει νὰ τοὺς συγχωρέσεις, παππούλη, λέει πάλι τὸ ἀγόρι σὲ λίγο. Ἂν ἤξεραν δὲ θὰ τὸ ἔκαναν ποτέ.

Ὁ γέρος δὲν καταλαβαίνει. Στέκει μὲ ἀπορία.

- Γιὰ ποιοὺς λές, παιδί μου;

- Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ σκότωσαν τοὺς γλάρους σου λέω, μπαρμπα-Δημήτρη. Εἶναι φίλοι μας.

Καταλαβαίνει τὰ γόνατά του νὰ τρέμουν, ἡ καρδιά του χτυπᾶ.

- Τοὺς σκότωσαν εἶπες;

- Ἄ, δὲν τὸ ἤξερες ἀκόμα;

Τὸ παιδὶ δαγκάνει τὰ χείλια του, μὰ εἶναι ἀργά. Τοῦ λέει τὴν ἱστορία: Πῶς κυνηγοῦσαν, ὅλη ἡ νεολαία, ὕστερα κατέβηκαν στὴν ἀκρογιαλιά, οἱ δυὸ γλάροι χαμήλωσαν ἀπ᾿ τὸ ἄλλο κοπάδι, ὁ φίλος τους τράβηξε πάνω τους γιὰ νὰ δοκιμάσει. Ὕστερα, κάτι ψαράδες ἐκεῖ σιμά, γνώρισαν τὶς σταχτιὲς φτεροῦγες.

Ὁ γέρος ἀκούει, ἀκούει, - δὲν εἶναι τίποτα, δυὸ γλάροι ἦταν.

- Δὲν ἤξεραν, παππούλη…, λέει μὲ θερμὴ φωνὴ τὸ κορίτσι, συγκινημένο ἀπ᾿ τὴ βουβὴ λύπη ποὺ βλέπει στὸ γερασμένο πρόσωπο. Δὲν ἤξεραν…

Κι᾿ ἐκεῖνος κουνᾶ μόλις, ἀργά, τὸ κεφάλι του, συγκατανεύοντας:

- Ναί, ναί, παιδί μου. Δὲ θὰ ἤξεραν…

* * *
Ἀρκετὴ ὥρα πέρασε.

- Πρέπει νὰ φύγουμε, λέει τὸ ἀγόρι.

Τὸ κορίτσι σηκώνεται.

- Νὰ φύγουμε.

Πηγαίνουν μπροστά, ὁ γέρος ἔρχεται λίγο πίσω τους. Φτάσαν στὴν ἀκρογιαλιά.

- Σὲ χαιρετοῦμε, παππούλη, λέει πρῶτο τὸ κορίτσι.

Πιάνει τὸ χέρι του σκύβει νὰ τὸ φιλήσει. Κι᾿ αὐτὸς τῆς χαϊδεύει τὰ μακριὰ μαλλιά.

- Νὰ σᾶς βλογᾶ ὁ Θεός, μουρμουρίζει συγκινημένος.

Ἔφυγαν. Παρακολουθεῖ πολλὴ ὥρα τὸ μικρὸ αὐλάκι ποὺ κάνουν τὰ κορμιά τους στὴ θάλασσα. Ὥσπου ὅλα σβήνουν ἀπ᾿ τὰ μάτια του. Καὶ τὸ πέλαγο εἶναι πάντα ἔρημο καὶ ἀτελείωτο.

Νυχτώνει. Ἔχει καθίσει στὸ πεζούλι, οἱ ὧρες περνοῦν. Ὅλα περνοῦν ἀπ᾿ τὰ θολωμένα μάτια του: τὰ μικρά του τὰ χρόνια, τὰ παιδιὰ ποὺ μεγάλωσε καὶ χάθηκαν, οἱ ἄνθρωποι ποὺ τὸν πικράνανε. Ὅλα περνοῦν κι ὅλα σβήνουν. Καὶ τὰ δυὸ παιδιὰ ποὺ φιληθήκανε ἐδῶ στὸν ἴδιο τόπο, λίγες ὧρες πρίν. Κι᾿ ἕνα κοπάδι γλάροι ποὺ πετοῦν ψηλά. Δυὸ γλάροι ἔχουν σταχτιὲς φτεροῦγες. Κι᾿ αὐτοὶ περνοῦν καὶ χάνουνται. Δὲν εἶναι πιὰ νὰ γυρίσει τίποτα. Ἔχει χαμηλώσει τὸ κεφάλι, καὶ τὰ δάκρυα στάζουν στὴν ξερὴ γῆ. Ἀπὸ πάνω του τὸ φῶς τοῦ φάρου ἀνάβει, σβήνει, πάλι, πάλι, στὸ ἴδιο διάστημα, αὐστηρὰ καὶ ἀναπόφευκτα, ὅπως οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις τῆς ζωῆς, ἡ μοίρα τοῦ ἀνθρώπου, ὁ θάνατος.

Γεράσιμος Μαρκοράς - Χελιδόνια

2011-12-09T09:56:00.005+02:00

Xελιδόνια

Aχ! το θεόρατο βουνό γιατί δεν χαμηλώνει;
Χριστέ, μου αν ήταν βολετό
να δώσω μια και να διαβώ
σαν ένα χελιδόνι!

Ωραία της άνοιξης πουλιά
για πέρα μισεμένα,
δανείσατέ μου τα φτερά,
και νέα λαλήματα γλυκά
θα μάθετε από μένα.

Τι λέω! Τερπνότατη φωνή
σας έδωκεν η φύση,
και με τα μάγια της αυτή
θα'χη τη χάρη κάθε αυγή
το φως μου να ξυπνήση.

Εγώ -και ας πλέκω τεχνικά
του τραγουδιού το στίχο- πέρα,
σε τούτη την ερμιά,
ξυπνάω τριγύρω μοναχά
της λαγκαδιάς τον ήχο.

Ποίημα 19ος Αιών (κατά Γ. Βαλέτα: 1850) —πηγή

Ο καπιταλισμός εκτός νόμου

2011-12-09T08:54:00.005+02:00

8/12/'11 —Παιχνίδια αναλυτών με την Ελλάδα: Ο συγγραφέας της "Τράπεζας", Μαρκ Ρος περιγράφει πως οι οίκοι αξιολόγησης χτύπησαν τη χώρα μας

"Ο Καπιταλισμός εκτός νόμου. Η οικονομία στο παρασκήνιο". Ο τίτλος ανήκει στο νέο βιβλίο του Γάλλου δημοσιογράφου, ερευνητή και συγγραφέα Μαρκ Ρος, δημιουργού του έργου "Η Τράπεζα: Πως η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο" - (Βραβείο βιβλίου Οικονομικής Ανάλυσης για το έτος 2010).
Στο νέο του εγχείρημα ("O καπιταλισμός εκτός νόμου"), που κυκλοφορεί στις 14 Νοεμβρίου 2011 και το οποίο εξασφάλισε κατ' αποκλειστικότητα η Real Money, προσπαθεί να μπει στα άδυτα του "σκιώδους καπιταλισμού" αναδεικνύοντας τα εξής θέματα: Η διαδρομή μέχρι την πτώση της Lehman Brothers, η ενδιάμεση βόμβα της BP στον Κόλπο του Μεξικού, ο "σκοτεινός" ρόλος των οίκων αξιολόγησης Standard and Poors και Fitch στη συνεχή επιβάρυνση χωρών και οικονομιών, η αναγκαιότητα των φορολογικών παραδείσων και η σύνδεση όλων αυτών με τις φανερές και αφανείς δραστηριότητες των παγκόσμιας εμβέλειας τραπεζικών κολοσσών.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο νέο βιβλίο του Μαρκ Ρος και στη διαδρομή του σημερινού προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του Ιταλού Μάριο Ντράγκι. Σύμφωνα με το συγγραφέα, ο Ντράγκι υπήρξε από το '02 έως το '05 ο αντιπρόεδρος για την Ευρώπη της Goldman Sachs Internotional στο Λονδίνο. "Το σημείο αυτό αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα του", γράφει ο συγγραφέας.

Ο αδύναμος κρίκος
Το δεύτερο σημείο -το πρώτο ήταν η διευκόλυνση της για την είσοδο στο ευρώ από την Goldman Sachs μέσω του γνωστού swap που έγινε μέρος του ελληνικού χρέους- στο οποίο γίνεται εκτενής αναφορά στην Ελλάδα και στην πρωτόγνωρη κρίση που βιώνει, είναι στο κεφάλαιο που περιγράφεται η "σκοτεινή δράση των οίκων αξιολόγησης".
Σύμφωνα με τον Ρος, το πρώτο χτύπημα των οίκων προς την Ελλάδα έγινε από τη Fitch στις 16 Δεκεμβρίου '04, όταν προχώρησε στην πρώτη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της ελληνικής οικονομίας, "εκκινώντας μια προοδευτική διαδικασία υποβάθμισης, αιτία της οποίας ήταν το σημαντικό βάρος του δημοσίου χρέους, που καθιστά τη χώρα ευάλωτη σε εξωτερικούς κλονισμούς".
Αξίζει να αναφερθεί ότι ο συγγραφέας στο σημείο αυτό τονίζει ότι η συμπεριφορά των ξένων οίκων "δεν αναιρεί το συμπέρασμα" ότι η Ελλάδα μέχρι τότε είχε μια πολύ κακή διαχείριση και ότι καμία από τις κυβερνήσεις δεν έλαβε υπόψη της τις προειδιοποιήσεις των ξένων οίκων αξιολόγισης".
Μάλιστα, γίνεται ειδική αναφορά στην οξεία αντίδραση του τότε υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, όταν, μετά τη σκληρή υποβάθμιση της Ελλάδας στις 7 Μαρτίου '11 από τη Moody's το "περιστέρι", όπως αποκαλεί τον Γ. Παπακωνσταντίνου, έγινε "γεράκι" και χρησιμοποίησε επιθετική γλώσσα σε ανακοίνωση που εξέδωσε και με την οποία απαντούσε στον οίκο αξιολόγησης ότι "δεν κατάφερε να προβλέψει την κατάρρευση της Lechman Brothers", άρα δεν είναι αξιόπιστη η κριτική του.
Ενώ ο Μαρκ Ρος αναφέρεται στη "σκοτεινή" δράση των οίκων αξιολόγησης και στην αδυναμία ορισμένων πολιτικών ανά την υφήλιο, περιγράφει και την κουλτούρα των Ελλήνων.
Μάλιστα, επικαλείται την παρουσία του στην Αθήνα πριν από ένα έτος σε εκδήλωση για το προηγούμενο βιβλίο του -το οποίο εξαιτίας του περιεχομένου του ήταν για για τρεις μήνες πρώτο σε πωλήσεις στην Ελλάδα- και τονίζει: "Η Ελλάδα έχει στοιχεία Ανατολής, όπως η προκατάληψη και η προδιάθεση για θεωρίες συνωμοσίας. Δεν απαλάσσεται εύκολα από 400 χρόνια οθωμανικής κατοχής". Real Money 13 Nov. 2011
(πηγή άρθρου Real Money, πηγή α΄εικόνας, πηγή β΄εικόνας)

Σιρόκο Λεβάντε - Γ. Σεφέρης

2011-10-09T11:14:00.000+03:00

Πράγματα που αλλάξαν τη μορφή μας
βαθύτερα απ' τη σκέψη και περισσότερο
δικά μας όπως το αίμα και περισσότερο—
βυθίσανε στην κάψα του μεσημεριού
πίσω από τα κατάρτια.

Μέσα στις αλυσίδες και στις προσταγές
κανείς δε θυμάται

Οι άλλες μέρες οι άλλες νύχτες
σώματα, πόνος και ηδονή
η πίκρα της ανθρώπινης γύμνιας κομματιασμένη
πιο χαμηλή κι από τις πιπεριές σε σκονισμένους δρόμους
και τόσες γοητείες και τόσα σύμβολα
στο τελευταίο κλωνάρι·
στον ίσκιο του μεγάλου καραβιού
ίσκιος η μνήμη.

Τα χέρια που μας άγγιξαν δε μας ανήκουν, μόνο
βαθύτερα, όταν σκοτεινιάζουν τα τριαντάφυλλα
ένας ρυθμός στον ίσκιο του βουνού, τριζόνια—
νοτίζει τη σιωπή μας μες στη νύχτα
γυρεύοντας τον ύπνο του πελάγου
γλιστρώντας προς τον ύπνο του πελάγου.

Στον ίσκιο του μεγάλου καραβιού
την ώρα που σφύριξε ο εργάτης
άφησα τη στοργή στους αργυραμοιβούς.

Πήλιο, 19 Αυγούστου 1935

Τετράδιο Γυμνασμάτων (1928 - 1937) (Τούτο το σώμα) “Σιρόκο 7 Λεβάντε”
orig source

Συντροφικό

2011-07-27T14:22:00.000+03:00

Οι φόβοι του φθινοπώρου, σύντροφε
ταράζουν τα δειλινά μας: δάχτυλα
κρύα, αγγίγματα ίσκιων, φυσήματα—
όλα ασώματα και τόσο απότομα.
Υπάρχει γέννα -παντού κυκλάμινα και κοχλικά
απρόσκλητα και βιαστικά, τι να γυρεύουν;-

γέννα υπάρχει μα κι ένας θάνατος
θα 'λεγες σχεδόν θελκτικός μες τα χρυσάφια
και τόσα μπρούτζινα σταλάγματα
κι ερμίνες και πορφύρες στο σούρουπο
σε φύλλα, σε νερά, σε σύννεφα...
Ανασαμοί μιας χλιδής φευγαλέας.

Είναι κι οι φόβοι που μουδιάζουν
τα πρωινά μας. Ανασαλεύουν άκεφα
στα φυλλοκάρδια σα μεταξοσκώληκες
όλο αναμασώντας ένα άγνωστο
που όλο και δεν έρχεται.

Ανησυχίες πιο χοντρές της εποχής
ταράζουν και τα μεσημέρια μας: μια αλλαγή,
μια αλλαγή ενός άξονα
τόσο ελάχιστη στο σύμπαν
μια αλλαγή τόσο εύκολη κι απλή
στην ισοζυγία των ουράνιων πληρωμών

όσο κι επί της γης τα σεραφικά ωσαννά
των συνταξιούχων και μισθωτών
καθώς τα εισοδήματα αυξαίνουν
κι οι κατάπληκτοι άνθρωποι φτωχαίνουν
κι ας κολλά η γλώσσα στον ουρανίσκο
κι ας τρώνε από σκουριασμένο δίσκο
κι ας φωνάζουν για εχθρούς και πατρίδες
κι ας σπέρνονται απλόχερα ελπίδες!

Φόβοι του φθινοπώρου, σύντροφε,
δεν πιάνονται του νου οι αλυσίδες.

Πηγή: Νίκος Καζάνας: Συντροφικό

Θεόφιλος - Γ. Σεφέρης

2011-03-14T09:10:00.000+02:00

Ο ύπνος είναι βαρύς τα πρωινά του Δεκέμβρη μαύρος σαν τα νερά του Αχέροντα,
χωρις όνειρα, χωρίς μνήμη,
κι ούτε ένα φυλλαράκι δάφνη.

Ο ξύπνιος χαρακώνει τη λησμονιά
σαν το μαστιγωμένο δέρμα
κι η παραστρατημένη ψυχή
αναδύεται κρατώντας συντρίμμια από χθόνιες ζωγραφιές,
ορχηστρίς μ' ανώφελες καστανιέτες,
με πόδια που τρεκλίζουν
μωλωπισμένες φτέρνες
απ' τη βαριά ποδοβολή
στην καταποντισμένη σύναξη εκεί πέρα.

O ύπνος είναι βαρύς τα πρωινά του Δεκέμβρη.
Κι ο ένας Δεκέμβρης χειρότερος απ' τον άλλο.
Τον ένα χρόνο η Πάργα,
τον άλλο οι Συρακούσες
κόκαλα των προγόνων ξεχασμένα,
λατομεία γεμάτα ανθρώπους σακατεμένους,
χωρίς πνοή και το αίμα μοιρασμένο
σαν τα παιδιά του Οιδίποδα
και τα παιδιά του Οιδίποδα νεκρά.

Aδειανοί δρόμοι,
βλογιοκομμένα πρόσωπα σπιτιών
εικονολάτρες και εικονομάχοι σφάζονταν
όλη νύχτα.
Παραθυρόφυλλα μανταλωμένα.
Στην κάμαρα το λίγο φως χάνεται
στις γωνιές σαν το τυφλό περιστέρι...

Σημείωση:
Ο E΄ τόμος των ημερολογίων του Γεωργίου Σεφέρη καλύπτει τα έτη 1945 - 1951 (Απ/σμα σελ.24)
πηγή: http://www.magikokouti.gr/meres_theofilos.html

Βασλάβ Νιζίνσκυ

2011-03-06T13:52:00.000+02:00

Νιζίνσκυ: Γεώργιος Σεφέρης, Τετράδιο Γυμνασμάτων

Παρουσιάστηκε καθώς κοίταζα στο τζάκι μου τ' αναμμένα κάρβουνα. Κρατούσε στα χέρια ένα μεγάλο κουτί κόκκινα σπίρτα. Μου το 'δειξε σαν τους ταχυδακτυλουργούς που βγάζουν από τη μύτη του διπλανού μας ένα αβγό.

Τράβηξε ένα σπίρτο, έβαλε φωτιά στο κουτί, χάθηκε πίσω από μια πελώρια φλόγα, κι ύστερα στάθηκε μπροστά μου.
Θυμάμαι το βυσσνί του χαμόγελο και τα γυαλένια του μάτια. ΄Ενα οργανέτο στο δρόμα χτυπούσε ολοένα την ίδα νότα. Δεν ξέρω να πω τι φορούσε. Μ' έκανε να συλλογιέμαι επίμονα ένα πορφυρό κυπαρίσσι. Σιγά σιγά τα χέρια του άρχισαν να ξεχωρίζουν από το τεντωμένο του κορμί σε σταυρό. Από που μαζεύτηκαν τόσα πουλιά; Θά 'λεγες πως τα είχε κρυμμένα κάτω από τις φτερούγες του.

Πετούσαν αδέξια, παλαβά, με ορμή -χτυπούσαν πάνω στους τοίχους της στενής κάμαρας, πάνω στα τζάμια, και στρώνανε το πάτωμα σα χτυπημένα. Ένιωθα στα πόδια ένα ζεστό στρώμα από πούπουλα και σφυγμούς να φουσκώνει.

Τον κοίταζα με μια παράξενη θέρμη που κυρίευε το κορμί μου σαν κυκλοφορία. Όταν τέλειωσε να υψώνει τα χέρια, όταν οι παλάμες του άγγιξαν η μιά την άλλη, έκανε ένα ξαφνικό πήδημα, σα να είχε σπάσει το ελατήριο του ρολογιού μπροστά μου. Χτύπησε στο ταβάνι που ήχησε μονοκόμματα μ' έναν ήχο κυμβάλου, τέντωσε το δεξί του χέρι, έπιασε το σύρμα της λάμπας, κουνήθηκε λιγάκι, αφέθηκε, κι άρχισε να γράφει μέσα στο σκοτεινό φως, με το κορμί του τον αριθμό 8.

Το θέαμα αυτό με ζάλισε και σκέπασα με τα δυό μου χέρια το πρόσωπό μου. Έσφιγγα το σκοτάδι πάνω στα βλέφαρά μου, ακούγοντας το οργανέτο που εξακολουθούσε ακόμη στην ίδια νότα κι έπειτα σταμάτησε απότομα. Ένας ξαφνικός αέρας με χτύπησε, παγωμένος. Ένιωσα τα πόδια μου ξυλιασμένα. Άκουσα ακόμη ένα χαμηλό και βελουδένιο ήχο φλογέρας, κι αμέσως έπειτα, ένα στρωτό και παχύ πλατάγισμα. ΄Ανοιξα τα μάτια. Τον είδα πάλι να πατά με τα νύχια σε μια κρουσταλλλένια σφαίρα, στη μέση της κάμαρας, κρατώντας στο στόμα ένα αλλόκοτο πράσινο σουραύλι, που το κυβερνούσαν τα δάχτυλά του, σα να είταν εφτά χιλιάδες. Τα πουλιά τώρα ξαναζωντάνευαν με μια εξωφρενική τάξη, υψωνόντουσαν, σμίγανε, σχηματίζανε μια χοντρή συνοδεία που θα μπορούσες να την αγκαλιάσεις, και βγαίναν προς την νύχτα, από το παράθυρο που δεν ξέρω πως, βρέθηκε ανοιχτό.

Όταν δεν απόμεινε πια ούτε μισή φτερούγα, εκτός από μια πνιγερή μυρωδιά κυνηγιού, αποφάσισα να τον κοιτάξω κατά πρόσωπο. Πρόσωπο δεν υπήρχε- πάνω από το πορφυρό κορμί, θα 'λεγες ακέφαλο, καμάρωνε μια μαλαματένια προσωπίδα, από εκείνες που βρέθηκαν στους μηκυναϊκούς τάφους, μ' ένα μυτερό γένι που άγγιζε την τραχηλιά. Προσπάθησα να σηκωθώ. Δεν είχα κάνει την πρώτη κίνηση, κι ένας κατακλυσμιαίος ήχος, σαν να είχαν σωριαστεί μια στίβα τάσια σε νεκρώσιμο εμβατήριο με κάρφωσε στη θέση μου.

Είταν η προσωπίδα. Το πρόσωπό του φανερώθηκε πάλι, όπως το είδα στην αρχή, τα μάτια, το χαμόγελο και κάτι που τώρα παρατηρούσα για πρώτη φορά: το λευκό δέρμα τεντωμένο από δυό κατάμαυρα τσουλούφια που το δάγκωναν μπροστά στ' αυτί. Δοκίμασε να πηδήξει, μα δεν είχε πια την ευκινησία του την πρώτη. Θαρώ μάλιστα πως σκόνταψε σ' ένα βιβλίο πεσμένο κατά τύχη και γονάτισε με το ένα γόνατο. Μπορούσα τώρα να τον κοιτάξω με προσοχή. Έβλεπα τους πόρους στο δέρμα του να βγάζουν ψιλές στάλες ιδρώτα.

Κάτι σα λαχάνιασμα με βάραινε. Προσπάθησα να εξηγήσω γιατί τα μάτια του μου είχαν φανεί τόσο περίεργα. Τα 'κλεισε. ΄Εκανε να σηκωθεί, μα θα είταν τρομερά δύσκολο, γιατί φαινόταν ν' αγωνίζεται να μαζέψει όλη του τη δύναμη, χωρίς να μπορεί να καταφέρει τίποτε. Απεναντίας γονάτισε και με το άλλο γόνατο.

Έβλεπα το άσπρο δέρμα τρομερά χλομό. προς ένα κίτρινο φιλντισί, και τα μαύρα μαλλιά σα πεθαμένα. Μολονότι βρισκόμουνα μπροστά σε μιάν αγωνία, είχα το συναίσθημα πως είμουν καλύτερα, πως είχα κάτι νικήσει. Δεν πρόφταξα να ανασάνω και τον είδα, ολότελα πεσμένω χάμω, να βυθίζεται μέσα σε μια πράσινη παγόδα που είναι ζωγραφισμένη στο χαλί μου.
πηγή

Αγκυρανό Μνημείο

2011-03-06T13:41:00.000+02:00

"Αγκυρανό Μνημείο": Γιώργος Σεφέρης

Κάθε το μήνα μια φορά κάθε τρεις βδομάδες
μαντατοφόροι (ν)έρχονται μαντατοφόροι φεύγουν.
Ποιά προσταγή τους έστειλε κανένας δεν το ξέρει
μήτε οι γερόντοι που έχουνε κόκαλο από λελέκι
μήτε οι κοπέλες που έχουνε στα φρύδια χελιδόνα
και μήτε τα στεγνά βουνά μες στη Γαλλογραικία.

Έρχονται απ' την Ανατολή κι έρχονται από τη Δύση
από Βοριά κι από Νοτιά, τριαντάφυλλο του αγέρα.
Αφήνουν τ' άτια ρέμπελα και τρέχουν να μεθύσουν
κι απ' τις ταβέρνες βγαίνουνε τρεκλίζοντας και πάνε
παραμιλώντας άμοιαστα τρελοί κι ονειρεμένοι.

Ένας λέει για τον Αύγουστο που 'χε για λέπια κάστρα,
άλλος γυρεύει Παναγιές που ρέψανε στα σπήλαια
κι ένας χαμηλοκούτελος το βασιλιά Ασιτάουντα
που 'χε πατέρα δρόλαπα και μάνα τη φουρτούνα
και τώρα απόμεινε άλαλος σαν το ξερό ποτάμι.

Μα ο Στάθης ο καλόγερος πόσωσε περπατώντας
κι ήταν σπαθάρης μια φορά, σπαθάρης και τζελάτης,
στο συντριβάνι κάθεται, νερό το τυφλοφόρο,
κοιτάζει το βασίλεμα και λέει κι απολογάται:

"Στον κάτω κόσμο μ' έστειλες, Αφέντη και Χριστέ μου,
κι ολάκερος εμίσεψα κι ολάκερος επήγα
τώρα τη χάρη σου ζητώ, της αμαρτίας δραγάτη·
Σπόρο του χάρου (ν)έσπειρα, να τον θερίσουν άλλοι
και κάνε από τον τάφο μου για σένα να βλαστήσω,
γαρίφαλο του θρήνου μου και στο πλευρό σου να 'ρθω."

Γ. Σεφέρης Ημερολόγιο Ε΄, 5 Αυγούστου 1949 - (σ.140) - Πηγή

Λόγος για λίγα τετραγωνικά

2011-03-06T13:29:00.000+02:00

"Λόγος για λίγα τετραγωνικά" - Αλκυόνη Παπαδάκη

Tρομάζω εύκολα
στο σύμπαν του οίκου·
λες κι ό,τι πίστεψα αιώνιο
επιστρέφει τώρα
κήπος ασώματος και μοναχά το άρωμα.

Απ' τα θεμέλια εγείρομαι
κι ανοίγω την ντουλάπα
αυτή την άλλη εντοιχισμένη Άρτεμη
με τα θηράματα της ρούχα εποχής και
ντύνομαι σαν κάποιος καλεσμένος να 'ρθει.
Δεν έχω άλλη συντροφιά έξω από μένα.

(Λες και μετακινούμαι εγώ)
αλλάζω θέση στα έπιπλα,
τυφλές θεότητες οδηγημένες
από ιερούς ιστούς αράχνης, αποκόβω
κόσμο της πίστης και της προσφοράς
για να 'ναι όλα της φθοράς.

Τίποτα δε θα μ' ακολουθήσει στο θάνατο.
Ούτε καν ένα πανέρι λέξεις.
Ούτε καν ο καθρέφτης ο ατομικός,
κάποτε μου έσωσε το πρόσωπο
από μνηστήρων πλήθος.

Όλ' ανεξέλεγκτα ως και τα μικρά
παίρνοντας θέση αργά μα σταθερά
στο ευγενές απέραντο
είμαι μια κατοικίδια ποιήτρια,
δεν ξέρω τι είναι γνώση
όμως ό,τι ονειρεύομαι είναι σοφό.

Μέσα από κάμαρες πέρασα, κύμα
και λιγοστό αλάτι άφησα στην τράπεζα της γης.
Ας με κρίνει η θάλασσα.

Πηγή

Eκδόσεις Καστανιώτη: Ποίηση, Αλκ. Παπαδάκη Συλλ. "Ωχροτάτη έως του λευκού" '89

Μαγικό Κουτί :..Gourjieff - Ρήσεις..:

2010-12-25T13:28:00.001+02:00

Μια νέα έκδοση του πνευματικού αυτού θησαυρού με πρόλογο της συγγραφέως Μarianne Williamson.

Αμέσως μετά την πρώτη έκδοση του 1943 το βιβλίο αυτό— "Σε αναζήτηση του θαυμαστού", θεωρήθηκε σαν η πιο αξιόλογη και αξιόπιστη μαρτυρία ως προς τη σκέψη και τη φιλοσοφική άποψη του G. I. Gurjieff.
Aυτή η ιστορική και πολυσήμαντη εργασία κρίνεται από πολλούς ως θεμέλιος λίθος της μυστικιστικής σκέψης όπως διατυπώθηκε στην "Εργασία" ( the Work ) - ένας συγκερασμός των Ανατολικών φιλοσοφιών που διαδόθηκαν προφορικά δια μέσου των αιώνων από δάσκαλο σε μαθητή.

Ο σκοπός του Γκουρτζίεφ - να εισάγει αυτή την εργασία στη Δύση, τράβηξε κοντά του πολλούς μαθητές και ανάμεσα τους και τον Ουσπένσκυ - έναν καθιερωμένο μαθηματικό και δημοσιογράφο και αργότερα -με τη δημοσίευση του βιβλίου του "Σε αναζήτηση του Θαυμαστού"- έναν ευφραδή, πειστικό προσυλητιστή ως προς τις ιδέες του δασκάλου του Γκουρτζίεφ.

περισσότερα→
Μαγικό Κουτί :..Gourjieff - Ρήσεις..:

Κωνσταντινούπολη...η Πόλη που γοητεύει και ξυπνάει μνήμες...!

2010-12-25T08:09:00.000+02:00

Μνήμες και συναισθήματα θα ξυπνήσουν μέσα σας. Μια επίσκεψη στην ΠΟΛΗ δε μπορεί να αφήσουν κανένα αδιάφορο. Άλλωστε τα οικοδομήματα στέκουν ακόμη για να θυμίζουν τις δόξες του παρελθόντος και τη μεγαλοπρέπεια του Βυζαντίου.

Η ΠΟΛΗ γοητεύει, ξυπνάει μνήμες, συγκινεί αλλά και λίγο πονάει... Ένα οδοιπορικό στο Βυζάντιο δεν είναι μια οποιαδήποτε εκδρομή. Είναι ένα χρέος μιας πόλης που επί 1500 χρόνια υπήρξε πρωτεύουσα του Βυζαντινού μεγαλείου...

Η Κωνσταντινούπολη, διεθνώς γνωστή ως Ίστανμπουλ είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι της Τουρκίας. Συνιστά ταυτόχρονα κύριο πολιτισμικό, οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της χώρας. Με πληθυσμό περίπου 12 εκατομμύρια κατοίκων, αποτελεί μια από τις πολυπληθέστερες πόλεις του κόσμου. Η σημερινή τοποθεσία της Κωνσταντινούπολης κείται επί της αρχαίας πόλης Βυζάντιο, που έλκει την ονομασία της από τον Βύζαντα των Μεγάρων, ιδρυτή της πόλης το 667 π.Χ.. Είναι κτισμένη στις δύο πλευρές του Κερατίου Κόλπου (τουρκ. Haliç) στη νότια είσοδο του στενού πορθμού του Βοσπόρου που με μήκος περίπου 35 χλμ. συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα (τουρκ. Karadeniz) στο βορρά με τη θάλασσα του Μαρμαρά στο νότο. Αποτελεί κατά αυτό τον τρόπο τη μοναδική πόλη στον κόσμο που βρίσκεται σε δύο ηπείρους, την Ευρώπη (Ανατολική Θράκη) και την Ασία. Η σύγχρονη πόλη χωρίζεται σε τρεις κύριες ζώνες που περιλαμβάνουν την παλαιά Κωνσταντινούπολη (τουρκ. Eminönü και Fatih), την περιοχή του Μπέηογλου (τουρκ. Beyoğlu) με τη συνοικία του Γαλατά και τον ομώνυμο πύργο, καθώς και το Σκούταρι (τουρκ. Üsküdar) μαζί με άλλα προάστια που βρίσκονται στην απέναντι ασιατική πλευρά του Βοσπόρου.
Αρχική δημοσίευση→
Κωνσταντινούπολη...η Πόλη που γοητεύει και ξυπνάει μνήμες...!

Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Χρονάς..:

2010-11-23T21:05:00.000+02:00

Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Χρονάς..:

Ωδή στη Μαίρυλιν Μονρόε

Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου όλους τους κρατήρες

των ηφαιστείων της γης, την ευλογιά των λιμενεργατών της Νέας Υόρκης
Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τους ευνούχους του νέου αυτοκράτορα, τη φωνή των γερανών του Ίβυκου

Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τη μάνα μου την Έθελ
Έθελ την έλεγαν;
τον τελευταίο εραστή μου που σκοτώθηκε πάνω σε μοτοσυκλέτα στο Σικάγο

Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τη μέθεξη της τζαζ
του ροκ εντ ρολ, του χασίς και των βαρβιτουρικών
Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τις ονειρώξεις
των ομοφυλοφίλων του Κίνσεϋ και των ιερόδουλων της Νέας Υόρκης (...)

Πακέτο Στήριξης ή Πακέτο Ύφεσης - Χρεοκοπίας;

2010-09-18T16:44:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί Νεώτερα :"Οικονομια - Πακέτο Στήριξης ή Πακέτο Ύφεσης, Χρεοκοπίας;"

Την Κυριακή ανακοινώνεται η οριστική συμφωνία τριετούς διάρκειας για τη χρηματοδότηση της Ελλάδας με ποσό που ίσως και να φθάσει τα 150 δις. ευρώ μέχρι το τέλος του 2012 και με κόστος που δεν θα ξεπερνά το 5%, δηλαδή θα είναι πολύ χαμηλότερο από κάθε εναλλακτική δυνατότητα χρηματοδότησης από τις αγορές.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η βασική ανακοίνωση θα γίνει στις Βρυξέλλες από τον επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν, ενώ την υλοποίηση της συμφωνίας θα επιβλέπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τη γνωστή δρακόντεια διαδικασία του. Παράλληλα με την ανακοίνωση από τις Βρυξέλλες, εξετάζεται αν θα προχωρήσει σε ανακοινώσεις και ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, για την εξειδίκευση των μέτρων που έχει δεσμευθεί να εφαρμόσει τα επόμενα χρόνια η κυβέρνηση.

Πανηγύρια

2010-09-18T14:53:00.000+03:00

Σε όλη την Ελλάδα γιορτάζονται πανηγύρια. Πάντα προς τιμήν κάποιου Αγίου με τη δική του εκκλησία. Πολλές φορές την έννοια του πανηγυριού παίρνουν και οι γιορτές γάμου. Οι καλεσμένοι παραμένουν στο χώρο πάνω από δυο τρεις μέρες (το βράδυ αποχωρούν για να ξαναέρθουν την επομένη), στο χώρο της γιορτής όπου το γλέντι συνεχίζεται. Περαστικοί είναι ευπρόσδεχτοι - τους τραπεζώνουν κι αυτούς - κι αυτό το έθιμο κρατάει καλά στην Κρήτη - όπου και ο γιορτασμός συνοδεύεται με τις πατροπαράδοτες "μπαλωθιές".

Για να γίνει ένα πανηγύρι προς τιμήν του Αγίου της Εκκλησίας του χωρού - της κωμόπολης ανάλογα το σχεδιάζουν οι επίτροποι της εκκλησίας και για το χωριό αποτελεί το γεγονός της χρονιάς. Από νωρίς ξεικινούν οι γιορτασμοί με χορούς, κεράσματα, φαγητά. Είναι ένα ωραίο έθιμο που αποδίδει την αίσθηση της πατροπαράδοτης φιλοξενίας, ευζωίας των Ελλήνων καθώς και τη γνήσια γεύση της Ελληνικής κουζίνας - γλυκά του κουταλιού, του ταψιού, κρέατα ψημένα σε γάστρα ή λαδόκολλα, λουκούμια, χαλβάδες, φανουρόπιττες, γεμιστά κάθε λογής κ.ά. - ανάλογα με τη περιοχή.

Σχετικό ποστ με πανηγύρια είναι το "Ελληνικά Πανηγύρια - Χθες και Σήμερα"

Σεφέρης - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γ΄ - Αγιάναπα Β΄

2010-06-15T19:45:00.000+03:00

Κάτω απ'τη γέρικη συκομουριά τρελός ο αγέρας έπαιζε
με τα πουλιά με τα κλωνιά
και δε μας έκραινε

Ώρα καλή σου αγέρα της ψυχής
ανοίξαμε τον κόρφο μας
έλα να μπείς έλα να πιείς
από τον πόθο μας.

Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά
ο αγέρας σηκώθη κι έφυγε
κατά τα κάστρα του βοριά
και δε μας άγγιξε.

Θυμάρι μου και δεντρολιβανιά,
δέσε γερά το στήθος σου
και βρες σπηλιά και βρες μονιά
κρύψε το λύχνο σου.

Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού
δεν είναι της Ανάστασης
μα είναι της φωτιάς και του καπνού
της ζωής της άχαρης.

Κάτω απ'τη γέρικη συκομουριά
στεγνός ο αγέρας γύρισε
οσμίζουνταν παντού φλουριά
και μας επούλησε.

Αγιάναπα: Τοποθεσία στην Κύπρο - πηγή εικόνας -
πηγή ποιήματος

Νίκος Καζάνας - Εκπλήξεις Φθινόπωρου

2010-05-22T13:58:00.000+03:00

Mαγικό Κουτί :..Νίκος Καζάνας - Εκπλήξεις..:

... Ω! Τόσο λίγο είν' αυτό που ξέρουν
τόσο πολύ αυτό που υποθέτουν!
Και τόσο αργόρυθμα μαθαίνουν
που μόνο ρωτούνε και πεθαίνουν...

...Es tan poco que sabemos
y tanto lo que presumimos
y tan letamente aprendamos
que preguntamos y morimos... (_{P. Neruda/ Canto Heneral})

Σεφέρης - ΚΙΧΛΗ - Το ραδιόφωνο

2010-05-22T13:01:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Σεφέρης - Συλλογή ΚΙΧΛΗ - Το ραδιόφωνο..:

Πανιά στο φύσημα του αγέρα
ο νους δεν κράτησε άλλο από τη μέρα
Άρωμα πεύκου και σιγή
εύκολα θ' απαλύνουν την πληγή
που έκαμαν φεύγοντας ο ναύτης
η σουσουράδα ο κοκοβιός κι ο μυγοχάφτης

Γυναίκα που έμεινες χωρίς αφή
άκουσε των ανέμων την ταφή.
Άδειασε το χρυσό βαρέλι
ο γήλιος έγινε κουρέλι
σε μιας μεσόκοπης λαιμό

που βήχει και δεν έχει τελειωμό
το καλοκαίρι που ταξίδεψε τη θλίβει
με τα μαλάματα στους ώμους και την ήβη.
Γυναίκα που έχασες το φως
Άκουσε τραγουδά ο τυφλός

Σεφέρης - ΚΙΧΛΗ - Το σπίτι κοντά στη θάλασσα

2010-05-22T12:54:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Σεφέρης - Συλλογή ΚΙΧΛΗ - Το σπίτι κοντά στη θάλασσα..:

Tα σπίτια που είχα μου τα πήραν.

Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει - το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνονται στα καταφύγια.

Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της

δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν

Σισυφιακή πορεία

2010-02-25T09:29:00.000+02:00

Στο παλιό καφενεδάκι, κάτω από δυο πανύψηλες θροϊζουσες λεύκες, καθόμασταν με κάτι παλιούς φίλους.

H πόλη, λαχανιασμένη ακόμη απ' τον κάματο της μέρας άρχιζε σιγά-σιγά να ξαποσταίνει. Τα κτίρια αποτίνασσαν τη ζέστη της μέρας, οι γραμμές τους μαλάκωναν καθώς βυθίζονταν στο σκοτάδι.

Τι γυρεύαμε τούτη την ώρα εκτός από το ν' αφουγκραστούμε τον κτύπο της καρδιάς της γκρίζας τσιμεντούπολης, καθώς η σκόνη, οι θόρυβοι, καταλάγιαζαν, όσο εξέπνεε η αγχωτική τροχιά της. Παραγγείλαμε παγωμένες μπύρες. Δροσίζοντας τα χείλη μας σιγά-σιγά αναπτερωνόταν η ελπίδα μας για μια ανακτημένη ποιότητα ζωής, μέσα σ' αυτούς τους τοίχους όπου περιφέραμε μια μοναξιά που αντλούσε κουράγιο να συνεχίζει να υπάρχει μέσα από εκείνα που την έτρεφαν: Τη βαθύτερη γνώση πως βρισκόμασταν σε μια πορεία σισυφιακή, μόνοι, κι αυτό αντί να είνα η ήττα μας, έπρεπε να γίνει η δύναμη μας. περισσότερα

Ίδρυμα Γουλανδρή - Πωλητήριο

2010-02-22T20:39:00.001+02:00

Πωλούνται σελιδοδείκτες Βάρκες '98 - Τέτσης Παναγιώτης, Θάλασσα '59 - Braque Georges. Επίσης κοσμήματα (καρφίτσες Φασιανός Αλ.), βιβλία, μεταξοτυπίες, είδη ένδυσης (T-shirts)
in reference to: ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ (view on Google Sidewiki)

Ναυάγιο στα στενά της Μυκάλης

2010-02-11T14:26:00.000+02:00

Μέσα στη δίνη των οικονομικών μέτρων ένα τραγικό ναυάγιο στα στενά της Μυκάλης (στενότερο σημείο μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας) έξω από τη Σάμο. Οκτώ άτομα πνίγηκαν μέσα στα αγριεμένα κύματα και κανείς δε νοιάζεται, κανέναν δεν αφορά. Είναι δυνατόν στην εποχή μας με τα τόσα μέσα να μη μπορέσει να σπεύσει κάποιο πλοίο από το κοντινό λιμάνι της Σάμου να βοηθήσει τους εν κινδύνω ευρισκόμενους;
Είναι δυνατόν να αποπλέουν πλοία - οιουδήποτε μεγέθους χωρίς προηγούμενο έλεγχο εαν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ναυσιπλοϊας - ήτοι σωσίβια, φανούς, σφυρίχτρες, φωτοβολίδες; Τα στενά της Μυκάλης είναι ασφαλή ως προς τις θαλασσοταραχές διότι είναι ένα στενό πέρασμα που δεν το πιάνει μεγάλη τρικυμία. Δεν είναι το Κάβο-ντόρο όπου μόλις βγει το καράβι και έχει καιρό, το πιάνει η τρικυμία ή το Ικάριο που βρίσκεται στο ανοιχτότερο σημείο των Κυκλάδων.
Είναι αδιανόητο λίγα μέτρα μόνο από την ακτή να χάνονται ανθρώπινες ζωές χάριν αμελείας δικής τους και χάριν ελλειπούς ελέγχου από τα κατά τόπους Λιμεναρχεία.
Κάποιοι υπεύθυνοι πρέπει να αναζητηθούν και να υποστούν τις προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις για το τραγικό συμβάν.

Η είδηση αφορά λαθρομενάστες από τη γειτονική Τουρκία. Ωστόσο όλα τα ανωτέρω ισχύουν. Τι κι αν ήταν μετανάστες - πάνω από όλα μετρά η διάσωση της ανθρώπινης ζωής. [περισσότερα]

Μακρόσυρτο Τραγούδι

2010-01-04T00:30:00.000+02:00

Μακρόσυρτο Τραγούδι (enaliofos)
Άδειο κουτί ο νους τι να χωρέσει
όπου κοιτάξεις η ίδια ιστορία:
Πρόσωπα λες βγαλμένα με καρμπόν
κενότητα μονάχα κουβαλούν κι αδημονία

Βυθισμένο σε βάθος ατέρμονο τούτο το καράβι
Κι όλο πως ταξιδεύει στις θάλασσες νομίζουμε του Νότoυ
Στην κουπαστή δε γέρνουν
το μυστικό τραγούδι του ανέμου
που παίζει με τα κύματα ν' ακούσουν
ωραίες κοπέλες στοχαστικές
νέοι με μαύρα μάτια, γεμάτα από τη φλόγα της αγάπης
(συνέχεια)

Όνειρο

2010-01-03T17:54:00.000+02:00

Όνειρο (enaliofos)
Κόκκινα φύλλα του κισσού
αστράφτουν οι αχτίδες
Λευκή δαντέλα υφαίνουν και χρυσή
η μέρα να ντυθεί.
Ακόμη μια νύχτα στου χρόνου την καταπακτή
Σελίδα που γύρισε
Απόσταση που διανύθηκε
Όνειρο σαν αστραπή
στη θύμηση προσάναμμα.

Όλα περνούν εσύ μένεις ίδιος
Πάντα ν' αποζητάς
ατέλειωτες παραλίες ερημικές
Φωτιά που καίει στο τζάκι
Δάση με τα τραγούδια των Νυμφών
χιονιού την άσπιλη λευκότητα.

Τώρα οι κούπες άδειες είναι του κρασιού
το μαγικό χωριό στο χάρτη μια κουκίδα
Το παιδικό ποδήλατο χαμένο στ' ανοιχτά
της παγωμένης λίμνης
Το γέλιο του πατέρα, τα παραμύθια της γιαγιάς
Κήποι που ευώδιαζαν το σούρουπο,
βράχια που φεγγαριού ασήμωναν αχτίδες.

Βουβή ταινία που περνά
καθώς ο ήλιος διαπερνά τα παγωμένα τζάμια
Πέφτει στα χέρια, το τραπέζι
στο χθες από χαμένα πράγματα
πίσω απ' αυτόν τον φράχτη που όλο μεγαλώνει.

Σεφέρης - Μέρες του '45-'51 - Κύριος Ρωθλάουφ

2009-12-08T08:56:00.001+02:00

Mαγικό Κουτί/Σεφέρης Γ. - Κύριος Ρωθλάουφ - Μέρες του '45-'51 - Ημερολόγιο Τόμος Ε΄\
ΠΟΡΟΣ - 1946 - Βίλλα Γαλήνη - Οκτώβριος

Δευτέρα, 28 Οκτώβρη
Στον ορίζοντα στο πέλαγος ένα καράβι καπνίζει. Ο καπνός ανεβαίνει ίσια πάνω. Η μέρα κρατά την αναπνοή της. Τέτοια γαλήνη που κάθε κίνηση -ένα φύλλο, ένας ήχος, ένα πλεούμενο στο κανάλι- θαρρείς και δεν τελειώνει - μένει εκεί για πολλή ώρα εξαρτημένη απ' το φως. Το πρωί έκοψα ξύλα, έπειτα κολύμπησα - είναι τώρα 11.00. Γράφω στην κάμαρά μου, που τη γέμισα ίσκιους όταν χτυπούσα σα νυχτερίδα μπερδεμένος σ' επιθυμίες και σχέδια, τόσο δύσκολα σαν ένα πρόβλημα Ζέν.

Είναι παράξενο (για μένα) να αισθάνομαι αυτό το φλασκί το γεμάτο "ιδιωτικά συναισθήματα" που λύθηκε τώρα και με κάνει τρελό (κυριολεξία) με αυτούς τους ακατάστατους ανέμους. Όλα αυτά τα είχα καλά κλεισμένα τα χρόνια του Πολέμου, τουλάχιστο έξι χρόνια. Τώρα ξεσπάνε με την ορμή μιας βίαιης άνοιξης σε κλίματα βορινά. Που θα συναντηθούν άραγε με τον άλλον άνθρωπο; Ας πω, για ευκολία, εκείνον που εκφράζεται.

Χαρακτήρες των σπιτιών. Τα σπίτια έχουν κι αυτό το σόι τους. Σήμερα το πρωί συλλογίστηκα πως λείπει η Μαρούλη εδώ μέσα. Την επιβάλλει το σπίτι με τις μανίες της και τις ανοικονόμητες αντιδράσεις της: οι κάμαρες, οι διάδρομοι, η σκάλα, τα συρτάρια, κάτι ασήμαντα αντικείμενα, ζητούν την παρουσία της σαν ένα γατί που έχασε τ' αφεντικό του. Ίσως να είναι και ο Πόρος. Εδώ το κάθε τι μοιάζει να μην περνά, στοιχειώνει κάπως. Φαντάζομαι δεν μπορεί να κρατήσει κανείς για πολύ αυτή την κατάσταση. Είναι το νησί της Καλυψώς - πρέπει να πάρεις την απόφαση να το αφήσεις κάποτε για την Ιθάκη, την πέτρινη. Δεν πρόφταξα να γράψω αυτό το λόγο, κι ένας στρατός από επαναστατημένα συναισθήματα, άρχισε να βουίζει μέσα μου: ο Αννίβας στην Καπούη.
συνέχεια

Νίκος Καζάνας - Αιθεροβάμων

2009-12-01T16:54:00.000+02:00

Μαγικό Κουτί :..Νίκος Καζάνας - Αιθεροβάμων..:

Το κουταλάκι με τη βανίλια ξέχειλη
βυθιζόταν λοξά στο ποτήρι, φίλε μου
το έμπειρο μάτι σου έψαχνε τριγύρω
για λίγο σμάλτο και το φεγγάρι
δεν φαινόταν να συμμετέχει πουθενά
δεν φαινόταν καν.

Η θεά,
εκείνη με την κόκκινη εσθήτα από θύσανους
έπαψε ν' ανακλαδίζεται στη βουνοκορφή
με δασύτριχους διθύραμβους.

Ο χορός των γλουτών σταμάτησε.
καθώς κάτι ακατάληπτο ξεφώνησε
Φίλε μου, ποιος λες να την πάτησε;
Ο κόσμος αναποδογυρίζεται τόσο εύκολα
στο σκοτάδι καθώς ξεντύνεσαι για τον άδη,
ή έστω κάπου πιο κοντά.

Ω βραδυνέ αιθεροβάμωνα,
πως αλλιώς, που αλλού
θ' άναβε στο στόμα σου αποτσίγαρα αδιάκοπα
θορυβημένος ο έσπερος, τόσα ηλεκτρικά;

Δ. Σολωμού - Νεκρολογία Ιακώβου Πολυλά

2009-12-01T15:51:00.000+02:00

Μαγικό Κουτί :: Διονυσίου Σολωμού - Νεκρολογία Πολυλά

Προχθές επαράδωσε το πνεύμα ο Κόμης Διονύσιος Σολωμός. Ποίον άνθρωπον έχασεν ο ελληνικός κόσμος, η ανθρωπότης όλη, αρκετά και μόνα το δείχνουν η ευαγγελική ζωή του και τα ποιητικά του έργα, ώστε κάθε εικόνισις των, εις την παρούσαν στιγμήν, είναι περιττή.
Αλλά περιττό δεν είναι εις το βαρύ πένθος, οπού επλημμύρισε ταίς καρδιαίς των κατοίκων της Κερκύρας -όπου ο αείμνηστος με αγάπη επέρασε το άνθος της χαριτωμένης ζωής του, και είδε αχ! μόλις εις τα χαράματα ταίς γαληναίς ημέραις της γεροντικής ηλικίας, όπου με υπομονή και με πίστην ασάλευτην εις την αλήθεια, ωρίμαζε τους γλυκούς καρπούς του νοός του, ώσπου τέλος αφήνοντας μας εις τα δάκρυα αναπαύθηκε εις τα βάθη εκείνου του νοητού κόσμου, του οποίου προαισθανότουν τα μυστήρια και εις το οποίον καθώς ο ίδιος είπε εις ταίς ύστεραις ημέραις της σκληρής αλήθειας του, ο άνθρωπος βλέπει όλο το Αληθές δεν είναι, όχι, περιττό να προσφέρει και ο ελάχιστος μίαν μαρτυρίαν της αγάπης την οποίαν εκείνος είχε το χάρισμα να εμπνεύσει και εις την πλέον αναίσθητη ψυχή με το αγγελικό του ήθος ως να είχε τόση δύναμη η φλογερή του καρδιά, ώστε ν' αναστήσει και τα νεκρωμένα αισθήματα εις τα ξένα στήθη.

Αυτός, ο οποίος είχε την αρετή, πούναι το στεφάνι όλων των αρετών, τη γλυκειά ταπεινοφροσύνη, τόσο αληθινή, ώστε εστόμωσε το πικρό δόντι του φθόνου, αυτός απ' εκεί όπου είναι, βέβαια δέχεται μ' ευγνωμοσύνη τους στεναγμούς μας, καθώς με τρυφερή συγκίνηση, εδεχότουν ζώντας μεταξύ μας, το χαιρέτισμα του μικροτέρου ανθρώπου.

Η Κέρκυρα που εχάρη εικοσιοχτώ χρόνους της σεβαστή τούτην Ύπραρξη, έχει το πικρό προνόμιο να βλέπει σιμά εις το πένθος οπού σκεπάζει όλη την ελληνική γη, το χάσμα που αφήνει εις τους κόλπους της ο θάνατος του αγαθού ανδρός, του πλούσιου ευεργέτη, του θερμού φίλου, και, ως προς αυτό μόνον, τούτος ο τόπος - του οποίου μικρή παρηγοριά απομένει η μεγάλη αυτή και αξιοθρήνητη δόξα που τον εδιάλεξε δεύτερη πατρίδα του, λέγοντας συχνά "εδώ θ' αφήσω τα κόκκαλά μου", -η Κέρκυρα μόνη δύναται να ξέρει και να αισθανθεί πόσο τέλεια εις τον Μεγάλον Άνδρα, τον οποίον κλαίμε, εφαρμόζονται οι εξής στίχοι του:
"Κι αν για τα πόδια του ΚΑΛΕ κι αν για την κεφαλή σου
κρίνους ο λίθος έβγανε, χρυσό στεφάνι ο Ήλιος,
δώρο δεν έχουνε για σε, και για το μέσα πλούτος.
Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος."

Ο Μανδραγόρας χρόνος

2009-10-31T11:56:00.000+02:00

Από το μακρινό Αννόβερο της Γερμανίας η ρεμπέτικη κομπανία Μανδραγόρας - γέφυρα συνένωσης του παλιού με το νέο, δεν αφήνει το παλιό να χαθεί... Πιο παλιό; Εκείνο που πέρασε και δεν γυρίζει, εκείνο που έσβυσε και δεν ξαναχαράζει, εκείνο που υπήρξε ζωντανό στις καρδιές των ανθρώπων που έχουν φύγει πια.
Η Ξένια, ο Άρης, ο Νιόνιος, η Φωτεινή - ατέλειωτη η λίστα ονομάτων τελευταία προστέθηκε και εκείνο της υπέροχης Έλλης Παππά, άραγε εκεί που είναι ακούνε πια, βλέπουν πια, γεύονται πιά;

Εμείς συνεχίζουμε σ' αυτή την σκυταλοδρομία - το παλιό να εναλάσσεται με το νέο κ.ο.κ. αλλά διαρκώς ξεχνάμε πως όλα αυτά που μας διακατέχουν κι αυτά, μια μέρα θα χαθούν για να τα συνεχίσει ένας άλλος Μανδραγόρας... Προφανώς αυτός ο Μανδραγόρας είναι ο Αιωνόβιος, ο Χρόνος, ο Πανδαμάτωρ, ο Ανελέητος, ο Αδυσώπητος, που κυλά και μέσα του όλα υπάρχουν...

Σεφέρης - Ημ/γιο Καταστρώματος Γ΄- Έγκωμη

2009-09-25T12:31:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης, Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄- Έγκωμη..:

'Ηταν πλατύς ο κάμπος και στρωτός·
από μακριά φαινόταν το γύρισμα χεριών που σκάβαν.
Στον ουρανό τα σύννεφα πολλές καμπύλες, κάπου κάπου μια σάλπιγγα χρυσή και ρόδινη· το δείλι.
Στο λιγοστό χορτάρι και στ' αγκάθια τριγυρίζανψιλές αποβροχάρισσες ανάσες·
θα 'χε βρέξειπέρα στις άκρες τα βουνά που έπαιρναν χρώμα.

Κι εγώ προχώρησα προς τους ανθρώπους που δουλεύαν,
γυναίκες κι άντρες με τ' αξίνια σε χαντάκια.

Αρχοντικό Δημητρίου Χασιρτζόγλου

2009-07-11T10:33:00.000+03:00

Πρόκειται για δύο όμοια κτίρια στη παλιά πόλη της Ξάνθης, όπου στεγαζόταν η οικογένεια του επιφανούς υφασματέμπορου της Ξάνθης Δημητρίου Χασιρτζόγλου. Από το 1925, αγοράστηκε από τη Τράπιεζα Αθηνών και με τη συγχώνευση με την Εθνική, υπήρξε στέγη της τελευταίας επί σειρά ετών ώσπου πουλήθηκε στο Ελληνικό Δημόσιο το 1955 έναντι 360.000δρχ.
πηγή άρθρου —περισσότερα Αρχοντικό Δημητρίου Χασιρτζόγλου

Χάρτης πόλης Ξάνθης

2009-07-11T10:31:00.000+03:00

Χάρτης πόλης Ξάνθης

ΞΑΝΘΗ - Στου Χατζησταύρου

2009-04-09T08:07:00.000+03:00

Παλιά Ξάνθη (Ζωγραφική)

(...) Γύριζε αργά το βράδυ, πιωμένος, παραπατώντας και σέρνοντας τα βήματα του στα καλντερίμια, επιστρέφοντας από κάποιο από τα λαϊκά μαγαζιά που ήταν κοντά στον σταθμό - τα "ρεμπετάδικα" τα έλεγαν - συνήθως από του Χατζησταύρου.

Τότε δεν υπήρχε η ταβέρνα σαν διασκέδαση. Εκτός από τα λιγοστά εστιατόρια -"ζυθεστιατόρια" ονομάζονταν- κι ένα ονομαστό ήταν το "Θεσσαλία", υπήρχαν και τα προαναφερθέντα ρεμπετάδικα και η πιο γνωστή ταβέρνα - καπηλειό από αυτά τα λιγοστά, ήταν του Χατζησταύρου - που εκεί όμως πήγαινε κόσμος "παρακατιανός" καθώς έλεγε η Άννα: Εργάτες, μαστόροι απ' την Ήπειρο, Τούρκοι μεροκαματιαρήδες, αλλά και φτωχοί πρόσφυγες - υπήρχαν πολλοί σ' εκείνα τα μέρη, φερμένοι απ' τις κοντινές ακτές της Σμύρνης και του Αϊβαλιού

Εκεί λοιπόν, απ' το παλιό γραμμόφωνο ακουμπισμένο σε μια καρέκλα κοντά στο παράθυρο με τα ξύλινα μισόκλειστα παραθυρόφυλλα, έπαιζαν και τα παλιά ρεμπέτικα τραγούδια. Πρόσφυγες της Μικρασίας, Τούρκοι μεροκαματιάρηδες του Μπαλούκ, συχνά σηκώνονταν να χορέψουν κάποιον "ασίκικο σκοπό". Οι κάτοικοι τα θεωρούσαν κακόφημα και δεν πήγαιναν - μόνο τίποτε καινουργιοφερμένοι, που θέλανε να δουν κι αυτά τα μαγαζιά θεωρώντας τα κάπως σαν "αξιοθέατο", περνούσαν το κατώφλι τους. Έτσι όλοι όσοι φιλεξενούνταν κατά καιρούς στη πόλη δεν είχαν παραλείψει να τα επισκεφθούν. (...)

Σαν έμπαιναν, έβλεπαν τους λιγοστούς - φτωχικά ντυμένους θαμώνες, καθισμένους στα μικρά τετράγωνα τραπεζάκια, κάτω απ' τις δυο αδύναμες λάμπες ασετιλίνης της οροφής, μερακλωμένους να σιγοτραγουδούν:

Φέρε μας κάπελα κρασί με δυο ποτήρια και μισή είμ' απόψε στα μεράκια και γουστάρω να τα πιω Είν' το κορίτσι μου εδώ που είχα μέρες να το δω διάταξε ένα ζεϊμπεκάκι να χορέψουμε κι οι δυο Χόρεψε βλάμισσα τρελά το πορτοφόλι νάν' καλά στη ταβέρνα σ' έχω φέρει για να σπάσουμε νταγκλά

Συχνά κι έχοντας πιει κάμποσα καρτούτσα, κάποιοι σηκώνονταν να χορέψουν με βήμα που τρέκλιζε απ' το μεθύσι.
"Ε... κάπελα... Φέρε μας κι άλλο κρασί!..." τα καρτούτσα, τα ολόκληρα, τα μισά χάλκινα κανάτια, συνέχεια άδειαζαν και ανανεώνονταν απ' τον Χατζησταύρο που πηγαινοερχόταν με την άσπρη του ποδιά και το μολύβι για να σημειώνει τις παραγγελίες, στ' αυτί του στερεωμένο.

Καθώς η νύχτα προχωρούσε, πίσω απ' τα γερτά παραθυρόφυλλα κάποιοι αργοπορημένοι περαστικοί έριχναν κλεφτές ματιές στο εσωτερικό της ταβέρνας και γρήγορα απομακρύνονταν - ωστόσο όλο και κάποιοι διέσχιζαν το φαγωμένο απ' το χρόνο κατώφλι του κυρ-Σταύρου κυρίως μπεκρήδες "για να πιούν μια τελευταία ρουφιά

orig. source Στου Χατζησταύρου

Σολωμός - Η Ξανθούλα

2009-01-24T13:38:00.000+02:00

Μαγικό Κουτί :..Διονύσιος Σολωμός - Η Ξανθούλα..:

Την είδα την ξανθούλα,
την είδα 'ψες αργά
Που εμπήκε στη βαρκούλα
να πάει στην ξενητειά.

Εφούσκονε τ' αγέρι
λεπτότατα πανιά
Ωσάν το περιστέρι
που απλώνει τα φτερά

Εστέκονταν οι φίλοι
με λύπη με χαρά
Και αυτή με το μαντίλι
τους αποχαιρετά.
(συνέχεια)

Αριστοτέλης Νικολαϊδης - ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ - Τσε

2008-11-29T17:05:00.001+02:00

—τραυματσμένος κι άρρωστος τριγυρνώ
—κυκλωμένος στη μεγάλη χαράδρα
—παγιδευμένος απ' τους εχθρούς
—ερημωμένος απ' τους φίλους
—ανάμεσα στα τερατώδη έντομα της Βολιβίας

Εφημεριδες, Οκτωβριος 1967
Τσε, στις αράχνες
Τσέ, στους σκορπιούς
Τσέ, στις παχιές
-άμυαλες- μύγες
της πηκτής Βολιβίας
Τσέ, πουθενά,
περισσότερα

ΞΑΝΘΗ - Παζάρια - Οδός Κομοτηνής

2008-11-21T10:10:00.000+02:00

Mαγικό Κουτί :..Ξάνθη - Παζάρια Κομοτηνής..:
Aπ' την πλατεία με το ρολόι, ξεκινούσαν δυο μεγάλοι δρόμοι όλο δένδρα: Οι οδοί Κομοτηνής και Καβάλας. Στην οδό Κομοτηνής και στους γύρω δρόμους, ήταν όλα τα μαγαζιά: Γανωματζίδικα, πεταλατζίδικα, εργαστήρια παρασκευής φύλλου για κανταΐφι, ζαχαροπλαστεία... Άλλα πάλι, πουλούσαν αρώματα, καλλυντικά, χρυσά πασούμια...

Παράλια Μικρασίας - Kιρκιντζές (ΑΝΩ ΕΦΕΣΟΣ)

2008-09-30T14:00:00.000+03:00

Mαγικό Κουτί :..Παράλια Μικρασίας - Kιρκιντζές..: "Αν υπάρχει αυτό που λέμε παράδεισος το χωριό μας ο Κιρκιντζές, ήταν ένα δείγμα του.
Κοντά στο Θεό ζούσαμε ψηλά ανάμεσα σε κατάφυτα βουνά και ξαγναντεύαμε ολόκληρο τον καρπερό κάμπο της Εφέσσου που ήτανε δικός μας ίσαμε τη θάλασσα".

Έτσι περιγράφει η Διδώ Σωτηρίου στο μυθιστόρημά της "Ματωμένα Χώματα" τον Κιρκιντζέ.
Χωριό εξακοσίων κατοίκων σήμερα, ονομάζεται Sirince (Σιρίντζε) και φωλιάζει στις πλαγιές των λόφων, 350 μ. πάνω από τη θάλασσα ανάμεσα σε πυκνά δάση, δώδεκα χλμ. από τα αρχαιολογικά ευρήμτα της αρχαίας Εφέσσου.
Ο Κιρκιντζές, παρά τη δραματική του ιστορία, δεν φαίνεται να έχει αλλάξει τόσο ριζικά από τον καιρό που ήταν αμιγώς ελληνικό χωριό. Οι κάτοικοί του που υπολογίζονται σε έξι με εννέα χιλιάδες, ήταν Τουρκόφωνοι Έλληνες.
— "Τούρκους δεν είχαμε στο χωριό - κι ας ήτανε τα Τούρκικα η γλώσσα που μιλούσαμε" γράφει η Σωτηρίου προσθέτοντας ότι οι Κιρκιντζιώτες είχαν πάντοτε το βλέμμα τους στραμμένο "στην πατρίδα μας την Ελλάδα".

Γιάννης Ρίτσος

2008-09-20T11:06:00.000+03:00

Το ΒΗΜΑ onLine - ΒΙΒΛΙΑ Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν τον περασμένο Νοέμβριο από τον θάνατο του Γιάννη Ρίτσου και οι εκδόσεις Κέδρος τιμώντας τη μνήμη του κορυφαίου ποιητή εξέδωσαν μιαν ανθολογία του έργου του που την επιμελήθηκε η Χρύσα Προκοπάκη, η οποία εδώ και πολλά χρόνια μελετά και μεταφράζει στα γαλλικά την ποίησή του.

Δεν ξέρω αν μπορεί να ανθολογηθεί ένα έργο που αποτελείται από 100 ποιητικές συλλογές (χωρίς να λογαριάσουμε άλλες 50 ανέκδοτες που άφησε πίσω του ο ποιητής της Σονάτας του σεληνόφωτος). Είναι αμφίβολο αν υπήρξε στον δυτικό κόσμο άλλος ποιητής με τέτοιον όγκο δουλειάς. Νομίζω πως ακόμη και ο Νερούντα, που επίσης παρήγαγε ένα τερατωδών διαστάσεων ποιητικό έργο, έγραψε λιγότερα από τον Ρίτσο. Αλλά και τα 2.000 ποιήματα του Του Φου ή τα 2.800 του Πο Τσου Γι, κορυφαίων κινέζων ποιητών της δυναστείας των Τανγκ, είναι λιγότερα από τα ποιήματα του Ρίτσου. Επιπλέον, εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε πρόσθετες δυσκολίες, που οφείλονται στη θεματική και αισθητική πολυμορφία ενός δημιουργού, η καταιγιστική παραγωγή του οποίου καλύπτει πάνω από 60 χρόνια της πνευματικής μας ζωής.
Επισήμανση¹: Άλλες πληροφορίες για τον Γιάννη Ρίτσο

Γ. Κοντός - ΔΩΡΕΑΝ ΣΚΟΤΑΔΙ - Ο Αθλητής του Τίποτα

2008-09-19T17:02:00.000+03:00

Tρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο.
Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις.
Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους,
γκρίνιες, οικογένειες.
Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό.
Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται.
Και πάλι το κυνηγητό, η κομμένη ανάσα,
οι αποσπασματικές εικόνες, τραίνα που περνάν
με χαρούμενους ανθρώπους.

Και αυτός
σαν κυνηγημένος να προσπαθεί ταυτόχρονα
και άλλα αθλήματα. Να έρχεται τελευταίος
με την ψυχή στο στόμα, να μην τον βλέπει
κανείς, γιατί οι θεατές έχουν ήδη διαλυθεί.
Με βροχές, με χιόνια, με ήλιους, το σώμα
αντέχει, το μυαλό πετάει. Άλλοτε ξεχνάει
- άλλοτε θυμάται.
συνέχεια στο ποίημα

Δημήτριος Βικέλας: O μέγας οραματιστής

2008-08-14T09:09:00.000+03:00

v4.ethnos.gr - Δημήτριος Βικέλας: O μέγας οραματιστής - ειδησεις

(...) O Δημήτριος Bικέλας γεννήθηκε στην Eρμούπολη της Σύρου στις 15 Φεβρουαρίου του 1835. Tην οικογένεια του πατέρα του - της οποίας η καταγωγή κράταγε από τη Bέροια και το αρχικό επώνυμο ήταν Mπικέλας, την έδεναν γερές, γόνιμες ρίζες με το εμπόριο. Oμοίως και τη φαμίλια της μητέρας του της Σμαράγδας, που ήταν αδελφή του συγγραφέα Λέοντος Mελά. Mεταξύ άλλων, μετέφεραν σιτάρι από τη Pωσία στις χώρες της Δύσης.

Πρώτα, λοιπόν, η Eρμούπολη, που εκείνη την εποχή ήταν σπουδαίο κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και κατόπιν η Kωνσταντινούπολη και η Oδησσός αποτέλεσαν τους χώρους των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του πατέρα του και, μοιραία, τον καμβά των παιδικών χρόνων του νεαρού Bικέλα.(...)

Σεφέρης - Τετράδιο ΔΟΣΜΕΝΑ - Με τον τρόπο του Γ. Σ

2008-08-13T20:58:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης - Tετράδιο Γυμνασμάτων..:

Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει
Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου
γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου
καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ' ακολουθούσε
ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου
ως που να βρούμε τα νερά του βουνού.

Στη Σαντορίνη αγγίζοντας νησιά που βουλιάζαν
ακούγοντας να παίζει ένα σουραύλι κάπου στις αλαφρόπετρες
μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή
μια σαϊτα τιναγμένη ξαφνικά
από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης.

Στις Μυκήνες σήκωσα τις μεγάλες πέτρες και τους θησαυρούς των Ατρειδών
και πλάγιασα μαζί τους
στο ξενοδοχείο της "Ωραίας Ελένης του Μενελάου"
χάθηκαν μόνο την αυγή που λάλησε η Κασσάντρα
μ' έναν κόκορα κρεμασμένο στο μαύρο λαιμό της.
Στις Σπέτσες στον Πόρο και στη Μύκονο
με χτίκιασαν οι βαρκαρόλες.

Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε
πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά;
Ο ένας έρχεται από Σαλαμίνα και ρωτάει τον άλλο μήπως "έρχεται εξ Ομονοίας"
"Όχι έρχομαι εκ Συντάγματος" απαντά κι είν' ευχαριστημένος
"βρήκα το Γιάννη και με κέρασε ένα παγωτό".
Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει
δεν ξέρουμε την πίκρα του λιμανιού σαν ταξιδεύουν όλα τα καράβια
περιγελάμε εκείνους που τη νιώθουν.
→ συνέχεια

Καββαδίας - ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ - Μal du Depart

2008-08-13T16:20:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Νίκος Καββαδίας Μal du Depart..:
Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς, τη Σιγκαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ,
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.

συνέχεια

Καββαδίας - ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ - Θεσσαλονίκη

2008-08-13T16:13:00.000+03:00

Παλιά Θεσσαλονίκη

Μαγικό Κουτί :..Νίκος Καββαδίας "Θεσσαλονίκη"..:

Ήτανε εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης
το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά.
Σ' έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις
μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά.

Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγαν οι Χιλιάνοι
—Άγιε Νικόλα φύλαγε κι Άγια Θαλασσινή
Τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει, παιδί του Modigliani
που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί.

Απάνω στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται
και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού
Εχτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται
σε τούτο το τρομαχτικό ταξίδι του χαμού.

Κάτου από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη
Πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου 'πες "σ' αγαπώ"
Αύριο, σαν τότε, και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι
μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Dépôt.

→ Πηγή

Καραγάτσης - Νυχτερινή Ιστορία

2008-08-13T15:46:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Μιχάλης Καραγάτσης - Νυχτερινή Ιστορία..:
Ως το μεσημέρι χιόνισε πυκνά. Κρύος καιρός, σταχτής, κλειστός από παντού. Κανείς δεν ξεμύτισε απ' το σπίτι του. Που να πας, και τι να κάνης; Όπου γυρνούσες το μάτι, έβλεπες μια λευκή κουρτίνα που έπεφτε, έπεφτε, χωρίς τελειωμό. Κατά τις τρεις, σταμάτησε το χιόνι. Φύσηξε αέρας θαλασσινός και συνεπήρε τα σύννεφα. Στην κορυφή του γαλάζιου ουρανού έλαμψε ο ήλιος.

Τότε φάνηκαν το πάντα: Όλυμπος, Κίσσαβος, βαρκά της Νυχτερέμ, κάμπος της Λάρισας - ήσαν κατάλευκα. τόσο λευκά, που ο Θερμαϊκός φάνταζε πιο βαθύχρωμος κι ο ουρανός πιο χρυσός στην αντίθεση των τόνων.
Οι πόρτες των σπιτιών άνοιξαν μία-μία και πρόβαλαν οι πρώτοι άνθρωποι στο δρόμο. Μα ήταν τόσο ψηλό το χιόνι, που μόνον άντρες τόλμησαν να περπατήσουν. Καλά τυλιγμένοι στα πανωφόρια τους, προχωρούσαν με προσοχή, ψάχνοντας πρώτα το λιθόστρωτο με το μπαστούνι. Πήγαιναν στο καφενείο του παζαριού να πιουν ένα φασκόμηλο να παίξουν πρεφίτσα, να ξεσκάσουν.

Πρώτος έφτασε ο κυρ Γιάννης Σαρακατσάνος, πρόεδρος της κοινότητας και δυνατός κομματάρχης. Εβδομηνταπέντε χρόνων, μα λεβεντιά! Κόκκινος, γερός, με όλα τα δόντια του, κατάφερνε μισό κατσίκι στην καθισιά του και την κυρά προεδρίνα άπαξ της εβδομάδος.

Δεύτερος μπήκε ο Κώστας Μπαμπαλής. Μεγάλος νοικοκύρης, πλούσιος άνθρωπος, καλός οικογενειάρχης, μα φανατικός θαυμαστής του ποδόγυρου, παρ' όλα τα εξηνταπέντε χρονάκια του. Οι δυο παλιοί κάθισαν μαζί να πιουν το τσίπουρο τους, να πουν τα δικά τους. Αρχαίες ιστορίες, νιτερέσα ξεχασμένα.Αναμνήσεις απ' τις εκλογές του 1899 - κι άλλοτε δεν χιόνιζε έτσι, και χάλασε ο κόσμος, και τώρα που 'γινε η θάλασσα γιαούρτι, αυτοί δεν είχαν πια κουτάλι. Και άλλα χίλια δυο πράματα, περασμένα και μη ξεχασμένα, έτσι, να θυμούνται πως κάποτε ήσαν κι αυτοί νέοι.
(Πηγή)

Σεφέρης - Τετράδιο ΔΟΣΜΕΝΑ - Σιρόκο 7 Λεβάντε

2008-08-10T15:39:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Σεφέρης - Τετράδιο Γυμνασμάτων..:

Πράγματα που αλλάξαν τη μορφή μας βαθύτερα απ' τη σκέψη
και περισσότερο δικά μας όπως το αίμα και περισσότερο
βυθίσανε στην κάψα του μεσημεριού
πίσω από τα κατάρτια.
Μέσα στις αλυσίδες και στις προσταγές κανείς δε θυμάται.

Οι άλλες μέρες οι άλλες νύχτες
σώματα, πόνος και ηδονή
η πίκρα της ανθρώπινης γύμνιας κομματιασμένη
πιο χαμηλή κι από τις πιπεριές σε σκονισμένους δρόμους
και τόσες γοητείες και τόσα σύμβολα
στο τελευταίο κλωνάρι
στον ίσκιο του μεγάλου καραβιού
ίσκιος η μνήμη.

συνέχεια

Σεφέρης - Μέρες του '45-'51 - Ημερολόγιο - E'

2008-08-09T20:12:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης - Μέρες του '45-'51 - Ημερολόγιο - E'..:

Όταν δεν μπορείς να γράψεις ολόκληρο το αίσθημα σου, όλα τούτα γίνονται γρήγορα βαρετά. Τι ολόκληρο μας έχει μείνει; Όλες αυτές τις μέρες, η ελεεινή μονοτονία της ωμότητας, του σαδιστικού πείσματος της καταστροφής.

Χτές, έκανα ένα γύρο στη λαβωμένη πολιτεία: Αθηνάς, Πειραιώς, Γ΄Σεπτεμβρίου, Αγίου Κωνσταντίνου, Πλατεία Κάνιγγος. Χαλάσματα, χαλάσματα. Σπίτια τιναγμένα, σμπαραλιασμένα, μ' όλο αυτό το αλλόκοτο και φοβερό χιούμορ που παίρνουν τα έργα των ανθρώπων όταν ξεχαρβαλωθούν και αχρηστευθούν. (περισσότερα)

Σεφέρης Γιώργος - Κύριος Ρωθλάουφ

2008-08-09T19:47:00.000+03:00

Mαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης - Κος Ρωθλάουφ..:

Στον ορίζοντα στο πέλαγος ένα καράβι καπνίζει. Ο καπνός ανεβαίνει ίσια πάνω. Η μέρα κρατά την αναπνοή της. Τέτοια γαλήνη που κάθε κίνηση -ένα φύλλο, ένας ήχος, ένα πλεούμενο στο κανάλι- θαρρείς και δεν τελειώνει - μένει εκεί για πολλή ώρα εξαρτημένη απ' το φως. Το πρωί έκοψα ξύλα, έπειτα κολύμπησα - είναι τώρα 11.00. Γράφω στην κάμαρά μου, που τη γέμισα ίσκιους όταν χτυπούσα σα νυχτερίδα μπερδεμένος σ' επιθυμίες και σχέδια, τόσο δύσκολα σαν ένα πρόβλημα Ζέν. (περισσότερα)

Γεράσιμος Μαρκοράς - Το τραγούδι της Αυγής

2008-08-04T18:52:00.009+03:00

Το Τραγούδι της Αυγής

Μη σε πλανούν τα ονείρατα
η Αυγή σ' τα προβοδάει
που με σκοπό βαστάει
τα μάτια σου κλειστά.

Τι τ' άστρο, που περήφανα
στο μέτωπό της βάνει,
όλη τη λάμψη χάνει
σαν τα 'χης ανοιχτά (...)

Στο κύμα η ροδοπρόσωπη
βρέχει το θείο ποδάρι,
θωρώντας με καμάρι
την όψη της εκεί.

αλλ' αν τα ωραία σου βλέφαρα
τώρα η φωνή μου ανοίγει,
αχνίζοντας θα φύγη
μεμιάς η φθονερή.
ποίημα 19ος Αιών (κατά Γ. Βαλέτα 1850) —πηγή
πηγή α΄εικόνας
πηγή β΄εικόνας

Σεφέρης - ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΑ - Το ύφος μιας μέρας

2008-08-01T11:12:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί - Γιώργος Σεφέρης ¦ Το ύφος μιας μέρας

Tο ύφος μιας μέρας που ζήσαμε πριν δέκα χρόνια σε ξένο τόπο
ο αιθέρας μιας παμπάλαιης στιγμής
που φτερούγισε κι εχάθη σαν άγγελος Κυρίου
η φωνή μιας γυναίκας λησμονημένης με τόση φρόνηση και με τόσο κόπο
ένα τέλος απαρηγόρητο, μαρμαρωμένο βασίλεμα κάποιου Σεπτεμβρίου

Καινούργια σπίτια σκονισμένες κλινικές εξανθηματικά παράθυρα φερετροποιεία...
Συλλογίστηκε κανένας τι υποφέρει ένας ευαίσθητος φαρμακοποιός που διανυχτερεύει; (₁₉₃₆) συνέχεια εδώ

Σεφέρης - Ημ/γιο Α΄ - Ο Γυρισμός του Ξενιτεμένου

2008-07-25T21:31:00.000+03:00

"Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;
χρόνια ξενιτεμένος ήρθες
με εικόνες που έχεις αναθρέψει
κάτω από ξένους ουρανούς
μακριά απ' τον τόπο το δικό σου."

"Γυρεύω τον παλιό μου κήπο
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι' οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια

κι όμως σαν είμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κάτω από τους μεγάλους ίσκιους
κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές
ώρα πολλή λαχανιασμένος."

"Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου
σιγά σιγά θα συνηθίσεις
θ' ανηφορίσουμε μαζί
στα γνώριμά σου μονοπάτια
θα ξαποστάσουμε μαζί
κάτω απ' το θόλο των πλατάνων
σιγά σιγά θα 'ρθούν κοντά σου
το περιβόλι κι οι πλαγιές σου".

"Γυρεύω το παλιό μου σπίτι
με τ' αψηλά τα παραθύρια
σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό
γυρεύω την αρχαία κολόνα
που κοίταζε ο θαλασσινός.

Πως θες να μπώ σ' αυτή τη στάνη;
οι στέγες μου έρχουνται ως τους ώμους
κι όσο μακριά και να κοιτάξω
βλέπω γονατιστούς ανθρώπους
λες κάνουνε την προσευχή τους". (₁₉₄₀) συνέχεια, εδώ

Κέρκυρα - Λιμάνι

2008-07-03T20:50:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Κέρκυρα - Λιμάνι..:

Στροφή πήραμε μικρή
δίπλα απ' το καταπράσινο νησί
Χιλιάδες πεύκα νεοσσοί
χωμάτινο δρομάκι
σ' ένα παλιό οίκημα οδηγεί
κυνηγετικό ίσως του χθες περίπτερο.

Αργά αργά η πόλη ξεπροβάλλει με τα ενετικά της κτίρια:
Τόνοι του ροζ και της ώχρας
καμπαναριά με κόκκινες κορφές
Το απόκρημνο βουνό
στο φως των ηλιαχτίδων χάνει την αγριάδα του
Όλα γλιστρούν αθόρυβα
μες τη σιωπή της θάλασσας σαν σε ταινία που αρχίζει

(συνέχεια)

Ξάνθη - Καθημερινή Ζωή

2008-07-03T19:25:00.000+03:00

Το σπίτι της Εριφύλης — διπλανό με της κόρης της της Άννας, βρισκόταν προς στο τέλος του ανηφορικού καλντεριμιού που ονομαζόταν Ντερές όπως άλλωστε και όλη η περιοχή που εκτεινόταν στη πλαγιά αυτής της χαμηλής παρυφής της Ροδόπης που διέσχιζε ο Κόσυνθος, παραπόταμος του Νέστου.
Ήταν ένα παραδοσιακό, πανέμορφο σπίτι με κεραμίδια και χοντρά ξύλινα καφετιά πατζούρια. Εκεί, πίσω απ' τη ξύλινη πόρτα με το ρόπτρο και το κατάφορτο λουλούδια— γλυσίνες, αγιοκλήματα γιασεμιά κεραμιδένιο στέγαστρο, έμενε η Εριφύλη, με το γιό της τον Πρόδρομο και τη γυναίκα του, τη Σταματινή— οι τρεις τους, από τότε που είχε πεθάνει ο Δημήτρης Σιγαλός...
περισσότερα

Σεφέρης - Μέρες του '45-'51 - Canzone

2008-04-19T09:36:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί :..Σεφέρης Γιώργος - Μέρες του '45-'51 - Canzone..:

"CANZONE" - Προύσα Μικράς Ασίας - 1949

Μορφή των βυθισμένων Αγιασμάτων
μάνα της άγνοιας και της σοφίας
μάνα της μάχης και της ειρήνης
χώρα των ζωντανών,

κοντά σε βρύσες τραγουδιστές
όπου λυθήκαν τα νερά
κοντά στον ήχο του αργαλειού,
κι όπου το χιόνι δεν τελειώνει
κι όταν θλιβόμαστε κι όταν χαιρόμαστε
για τα σπουδαία και για την κολοκύθα,*
βοήθησέ μας.

Πάνω απ' τη φωτεινή κατήφεια της ερήμου
κι ανάμεσα στα έθνη που μας αγαπούν
ή μας εχτρεύονται ή μας παραγνωρίζουν
σε πολιτείες που στράγγισαν μες στα ωραία τειχιά τους
κάτω στους κάμπους των πολεμίων,
στάσου κοντά μας.

Κι ανάμεσα στ' αδέρφια μας που κλώθουν
στις φλέβες τους το δίκλωνο το αίμα
στον άγριο φόβο της αγάπης
στην τρυφερότητα του μίσους
στην κατηφόρα του σκοταδιού,
βοήθησέ μας.

Γ. Σεφέρης, Προύσα Μ. Ασίας Ταξίδι, 1949 Απρίλιος

Ο Σεφέρης ταξίδεψε ως τα βάθη της Μικράς Ασίας με αρχικό προορισμό την επίσκεψη στο πατρικό του σπίτι στα Βουρλά (38 χλμ προς δυσμάς της Σμύρνης, με όλα τα χαρακτηριστικά μιας Αιγαιακής πόλης μεγάλης αρχαιολογικής αξίας καθ' όσον έχουν βρεθεί σε ανασκαφές επιγραφές από την εποχή των Χιττιτών - βλ. Ποίημα Σεφέρη Αγκυρανό Μνημείο). Στο βιβλίο Ε΄ των ημερολογίων καταγράφει με μοναδική σαφήνεια όλες τις εντυπώσεις και τα συναισθήματα που του προκάλεσαν αυτοί οι τόποι της Μικράς Ασίας -οι περισσότεροι αν όχι όλοι, με ελληνικές κυρίαρχες καταβολές- της Τουρκικής επικράτειας.

Κέρκυρα - ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

2008-04-18T13:53:00.000+03:00

Μαγικό Κουτί/Κέρκυρα

Απ' άκρη σ' άκρη ουρανού και θάλασσας
μελίσσι ξεχύνονταν
πλήθος πολύχρωμο
Αργόσυρτα στενάζοντας
δρόμους ανεξερεύνητους
όριζε το φεγγάρι.

Απόμακρος κυμάτων παφλασμός, γλυκό σπινθήρισμα βλεμμάτων
ανέμου ριπές, μέσα από κάμαρες παλιούς φανοστάτες,
εξώστες και κατώφλια κτιρίων ενετικών
Νύχτα διάστυχτη ψήγματα— ασημιά και χρυσά.

Μες τα βαθύσκια καλντερίμια, από τα βάθη του χρόνου
πλανιόταν η σιωπή
ζωών που τελεύτησαν, φλογών που σβυστήκαν, φράσεων που δεν ειπώθηκαν
ανεμοστρόβιλων που πέρασαν
άγνωστων μυστικών κρυμένων αδιόρατα
σε σπίτια ανδρών επιφανών
—περίτεχνα στη λήθη τη μαρμάρινη
ωραία στολισμένα.

Στο βουητό της θάλασσας του Ιονίου
στα μαύρα φύκια που ξεβράζουν οι ακτές του σαν πλησιάζει τρικυμία
ανθρώπων ιστορία
Πάνω στις γρίζες πέτρες, αθώρητη σφραγίδα.

Καββαδίας - ΜΑΡΑΜΠΟΥ

2008-03-03T19:32:00.000+02:00

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί,
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο
πως τις γυναίκες μ' ένα τρόπο ύπουλο μισώ
κι ότι μ' αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσια και κοκό
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα λένε πράματα φριχτά πάρα πολύ,
που είν' όμως ψέματα
χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε μένανε πληγές θανατερές
κανείς δεν το 'μαθε, γιατί δεν το 'πα σε κανένα.(₁₉₃₃) συνέχεια

Τάκης Γιαννόπουλος - Τα πατάρια

2008-02-07T12:50:00.000+02:00

Δεν είναι αλήθεια ότι δεν μ' αρέσαν τα πατάρια
κι ας έγραψα το αντίθετο στα "Στέκια"

Απεναντίας, πολύ επιθυμούσα αυτές τις συναναστροφές,
καιγόμουνα για συζητήσεις φιλολογικές,
για συζητήσεις, στην άνεση του χρόνου
που ήσυχα κυλά κι ανέμελα.

Κι όμως, κλεφτά περνούσα απ' του Λουμίδη, απ' το Μπραζίλιαν,
ας πουμε κομισσάριος μισοζαλισμένος
ή και σαν σνομπ
ζηλεύοντας του Νίκου Καρούζου την ελευθερία,
που καθημερινά τον έβλεπα παρόντα,
πίσω απ' το κρύσταλλο της βιτρίνας,
πάνω από καπνούς τσιγάρων και καφέδων να ονειροπολεί.
Και στο Βυζάντιο ποτέ δε μ' άφησε ο ρυθμός μου
να στεριώσω και να κάνω ένα ξενύχτι.

Σκέφτομαι, αν,
όπως συνέβη άλλωστε στην όλη μου ζωή,
που κάτι επιθυμίες τέτοιες τις φυλάκιζα,
αν, λέγω θα 'τανε καλύτερα,
αγκίστρια κι άγκυρες που μ' έδεσαν στα τετριμμένα και πεζά,
να τα 'χα αποφύγει.
→ (Περισσότερα)

Ρεμπέτικο στέκι

2007-12-21T09:38:00.000+02:00

Πόντος και Αριστερά
"Τα στέκια του Πειραιά" - εκεί γίνονται πολλά, όπως και έχουν γραφτεί πολλά... Μια ενότητα αφορά το Ρεμπέτικο τραγούδι άκρως κατατοπιστική για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν τις ρίζες και τις συνάφειές του με τον ελλαδικό χώρο.

Peter Knego's - OCEAN MONARCH blog: Maritime Matters

2007-11-27T19:49:00.000+02:00

Peter Knego's - OCEAN MONARCH blog: Maritime Matters
Μύκονος, Ηράκλειο, Ρόδος, Κουσάντασι, Πάτμος, Σαντορίνη... Αυτό είναι το δρομολόγιο της τετραήμερης κρουαζιέρας που κάνει ο Ocean Monarch. Η Christina Battler είναι η cruise director... Πολύ συμπαθητική. Μας υπέδειξε ένα πολύ ωραίο κατάστημα για ψώνια στη Σκάλα... - κοσμήματα με πολύ στυλ. Το πλοίο είναι από τα καλίτερα που διαθέτει η Ελληνική ναυσιπλοϊα αναψυχής.

Ξεχάσανε την Ιστορία

2007-10-23T13:19:00.000+03:00

Θαρρείς και δεν υπήρχε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων εδώ και χρόνια και μόλις τώρα ξεπήδησε από τους διαδρόμους του ΟΗΕ... Ας πουν καθαρά πως δν μπορούν να κάνουν τίποτε - όσο κι αν μεγαλόσχημοι πολιτικοί το παίζουν...
Όμως το θέμα δεν είναι μόνο των πολιτικών, του ειδικού συμβούλου, του υπουργού, των όποιων αρμοδίων, αλλά και του λαού - που όταν πρόκειται για τις πορείες τρέχει να διαμαρτυρηθεί αλλά μετά τις εκλογές όταν δεν λαμβάνονται υπ' όψιν οι διαμαρτυρίες αυτές - έχοντας μπει κι αυτές στο "χρονοντούλαπο της Ιστορίας" κατά την προσφιλή έκφραση του Ιδρυτού του Πασόκ, εξακολουθεί και υποστηρίζει τους ίδιους που ψήφισε ελπίζοντας εις μάτην πως θα τα "βολέψουν τα πράγματα"...

Το θέμα είναι καθαρά πατριωτικό -απ' όσους πατριώτες απέμειναν πλέον, βρίσκεται άραγε κάποιος απ' αυτούς στις όποιες Κυβερνήσεις; Και πόσο μπορούν ν' ανταπεξέλθουν σ' αυτό το πρόβλημα που οι ίδιοι δημιούργησαν κλείνοντας τ' αυτιά τους στις προκλήσεις των Σκοπίων και των υποστηρικτών τους εδώ και χρόνια τώρα...

Το θέμα είναι πόσο θυμόμαστε την Ιστορία μας και τους αγώνες του έθνους. Τους ποιητές που έγραψαν τα υψηλόφρονα ποιήματα τους, καθορίζοντας μια για πάντα το στίγμα μας σαν ελεύθερο κράτος.

Δες τις ωδές του Κάλβου - ένα παράδειγμα αδάμαστου φρονήματος που δεν έχει το δικαίωμα κανείς να ξεχνάει. Που δεν μπορεί να ξεχνάει εκτός κι αν καταργηθεί η Ιστορία απ' τα Σχολεία της χώρας!

(περισσότερα)
Υ. Γ. (^νέο!) Μόλις έχει ακουστεί πως οι διαπραγματεύσεις υπό τους Νίμιτς και Δ. Δρούτσα συγκλίνουν στην ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη (σε σχέση διακρτή με τη Μακεδονία του Αιγαίου) - τη δικιά μας Ελληνική Μακεδονία και αν ευοδωθούν θα επιλυθεί επιτέλους το πρόβλημα της ονομασίας των Σκοπίων που για χρόνια ταλανίζει τη χώρα, και ο κ. Δρούτσας θα έχει επιτύχει στις συνομιλίες του με τους Σκοπιανούς - μόλις πριν λίγο άκαμπτους γείτονες μας.

Βας - Βας

2007-10-22T12:38:00.000+03:00

Πλάκα πλάκα με το λέγε λέγε και το παίξε παίξε η Μαλάμω έγινε αρχηγός σε ένα πολιτιστικό πραξικόπημα. Συνταγή δεν υπήρξε. Πρότυπα ούτε για αστείο. Οι καλές σκέψεις γεννήθηκαν σιγά σιγά. Οι άνθρωποι βρέθηκαν καθ’ οδόν και το μανιφέστο που δεν γράφτηκε αποτυπώθηκε πάνω σε φάτσες και φερσίματα ατόμων που ξεπήδησαν από τα κάτεργα της πόλης. Η ανθρωπολογική πανίδα της εκπομπής, ποιος το αρνείται; Αποτελεί το πρώτο και ισχυρό δεδομένο.
→ (περισσότερα)

Ραμαζάνι

2007-10-21T14:28:00.000+03:00

Συχνά βάζω τη μητέρα μου να μου διηγηθεί για την Ξάνθη - το πανέμορφο αυτό και γεμάτο ιστορικές παραδόσεις μέρος της μακρινής μας Θράκης που είναι και η ιδιαίτερη πατρίδα της...
Ένα από τα πιο ωραία στιγμιότυπα αυτών των διηγήσεων είναι και η αναπόληση του αστεϊσμού (που έγινε ανέκδοτο που όλοι ξεκαρδιζονταν μ' αυτό) που λεγόταν τότε μεταξύ των κατοίκων της πόλης, φίλων και συγγενών:

"Περνά το νταούλι, γρήγορα, χάψε την ελιά!"
(περισσότερα)

Coming soon!

2007-10-21T13:30:00.000+03:00

Σύντομα το Μαγικό Κουτί θα παρουσιαστεί και στο χώρο αυτό...