Mag.Box

Ήταν σα να έγραφε μια επιστολή παρακαταθήκη για τη ζωή που ήξερε πως πλησίαζε στο τέλος της πια. Όλοι όσοι ανάφερε δεν υπήρχαν πια. Σα να τους έγραφε ένα γράμμα ένα ανεπίδοτο γράμμα που μόνο εγώ πια θα μπορούσα να είμαι ο παραλήπτης του, ο μοναδικός αποδέκτης. Το μέρος ήταν μακρινό, οι φιγούρες των ανθρώπων που κάποτε είχαν υπάρξει και είχαν φύγει από το χάρτη αλλά σίγουρα κάπου πλανιόντουσαν στον ουρανό - "αυτό κανείς δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα" όπως έλεγε και η Άννα η μαμά της. Ναι, μια άλλη φωτογραφία - όχι μία, διαφορετική κάθε φορά, περιέγραφε αυτό τον κόσμο που τον είχε κρατημένο μέσα της - ο πιο πιστός της φίλος και σύντροφος τις μοναχικές νύχτες, όταν έσβηναν όλα τα φώτα στα απέναντι παράθυρα και ησύχαζε τελείως η κίνηση στο δρόμο. Εικαστικό - Θάλεια Φλωρά - Καραβία Μιλούσε, και την άκουγα - τέτοια μνήμη, να μπορεί να διηγείται περιστατικά χρόνια πίσω... Όλα όσα μου εξιστορούσε ήταν με τις παραμικρότερες λεπτομέρειες: άνθρωποι ζωντανοί που...

O Δημήτριος Bικέλας γεννήθηκε στην Eρμούπολη της Σύρου στις 15 Φεβρουαρίου του 1835. Tην οικογένεια του πατέρα του - της οποίας η καταγωγή κράταγε από τη Bέροια και το αρχικό επώνυμο ήταν Mπικέλας, την έδεναν γερές, γόνιμες ρίζες με το εμπόριο. Oμοίως και τη φαμίλια της μητέρας του της Σμαράγδας, που ήταν αδελφή του συγγραφέα Λέοντος Mελά. Mεταξύ άλλων, μετέφεραν σιτάρι από τη Pωσία στις χώρες της Δύσης. Πρώτα, λοιπόν, η Eρμούπολη, που εκείνη την εποχή ήταν σπουδαίο κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και κατόπιν η Kωνσταντινούπολη και η Oδησσός αποτέλεσαν τους χώρους των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του πατέρα του και, μοιραία, τον καμβά των παιδικών χρόνων του νεαρού Bικέλα.(...) Και στη Λογοτεχνία έδοσε το παρόν: O Δημήτριος Bικέλας συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ανήσυχα και πρωτοπόρα πνεύματα της νεοελληνικής πεζογραφίας. Eγραψε πρωτότυπα έργα αντλώντας τη θεματογραφία του από τη νεοελληνική πραγματικότητα και τους χαρακτήρες της εποχής του. Tα διηγήματά του έχουν απλότητα και...