Mag.Box

Το Αιώνιο Πάσχα του Νίκου Καρούζου Νίκος Καρούζος 1926-1990 /64 Από τη Συλλογή Σημείο " Πάσχα των Πιστών " 1955 Κύριε, λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής. Άστρα και χώμα σε βαστάζουν. Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις, ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν, άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο. Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου. Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος, αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση. Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου, της αιωνιότητας ο κάματος, έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις, είναι πολύ σ' εμένα το μερίδιο της ανομίας. Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ: Πού έκρυψαν τον ήλιο; Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω: Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση. Λυτρώνεται ο άνθρωπος; Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε» κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται. Το κολοσσιαίο επίτευγμα του μεγάλου ποιητή Νίκου Καρούζου (1926-1990) είναι ότι εξέλαβε την ποίηση ως όχημα φιλοσοφικών διερ...

Ειρήνη Υγεία Μακροζωία - 3 ύψιστα αγαθά Γραμμένη στη δεκαετία του '50 (και αφιερωμένη στον Κώστα Βάρναλη) η " Ειρήνη " του Γιάννη Ρίτσου είναι σήμερα πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Ενα ποίημα που μιλά για ένα από τα μεγαλύτερα ανθρώπινα ιδανικά και που ο ποιητής αγαπούσε ιδιαίτερα και συνήθιζε να απαγγέλλει στις συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις. Jean-Baptiste-Camille Corot (1796-1875) Madame Ⅰ Legois, 1838 Jean-Baptiste-Camille Corot - Πρωινή Συνάντηση 1850 περ. Όμως από τα τρία κυρίαρχη θέση έχει η Ειρήνη γιατί αν αυτή λείψει κι έρθει π.χ. πόλεμος ούτε υγεία καλή μπορεί να υπάρχει ούτε και σίγουρη μακροζωία καθώς "ο Πόλεμος είναι πατήρ όλων των δεινών" ▪ Γιάννης Ρίτσος Ειρήνη - Αφιερωμένο στον Κώστα Βάρναλη Συλλογή: Πυραμίδες Πλήρες και χωρίς συντομεύσεις Ειρήνη 1. Τ᾿ ὄνειρο του παιδιού είναι ἡ εἰρήνη Τ᾿ ὄνειρο της μάνας είναι ἡ εἰρήνη Τὰ λόγια της ἀγάπης κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα είναι ἡ εἰρήνη. 2. Ὁ πατέρας που γυρνάει τ᾿ ἀπόβραδο μ᾿ ἕνα φαρδύ χαμόγελο στ...

Κώστας Βάρναλης - Οι Μοιραίοι Στην Ταβέρνα Ο Ταβερνιάρης Ο Μπεκρής ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ Κώστας Βάρναλης (1914) /30 Μες στην υπόγεια την ταβέρνα μες σε καπνούς και σε βρισιές (απάνω στρίγκλιζε η λατέρνα) όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές· εψές, σαν όλα τα βραδάκια, να πάνε κάτου τα φαρμάκια. Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής. Ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής! Όσο κι ο νους να τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται. Ήλιε και θάλασσα γαλάζα και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού! Ω! της αυγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλα του δειλινού, λάμπετε, σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας! Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα παράλυτος, ίδιο στοιχειό τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα στο σπίτι λιώνει από χτικιό· στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι. – Φταίει το ζαβό το ριζικό μας! – Φταίει ο Θεός που μας μισεί! – Φταίει το κεφάλι το κακό μας! – Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί! Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα δε...

«Όταν σας ειπώ ότι εγεννήθηκα το 1826 στην Κεφαλωνιά, όπου ο πατέρας μου έμενε σαν εισαγγελέας εφτάμιση χρόνια, ότι εμπήκα στο Κερκυραϊκό Γυμνάσιο σαν ήταν διευθυντής πρώτα ο Οριόλης και μετά ο Κάλβος, ότι τα 1849 επήγα με τον αδελφό μου Σπύρο στην Ιταλία για να σπουδάξω Νομικά, ότι κατόπι από δυο χρόνια ξαναγύρισα στην πατρίδα μας εξ αιτίας όπου απέθανε ο πρωτότοκος αδελφός μου Στυλιανός κι ο πατέρας μου απέμεινε μόνος του, ότι έλαβα εδώ το δίπλωμα, ότι δεν άνοιξα από τότε κανένα νομικό βιβλίο, ότι έγραψα κάπου-κάπου στίχο, είναι όσα ημπορώ να σας γράψω για το άτομό μου. Δεν επιθυμώ να δημοσιέψετε ότι ελάβατε από με τέτοιες ασήμαντες πληροφορίες». Βιογραφικα στοιχεια Ο Γεράσιμος Μαρκοράς γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1826. Η οικογένειά του ήταν μία από τις παλαιότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Κέρκυρας, ιταλικής καταγωγής. Σύμφωνα με την παράδοση, η οικογένεια έφτασε στον ελλαδικό χώρο στα μέσα του 15ου αιώνα και αρχικά εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Σιγά-σιγά η οικογένεια εξελλη...

Το Ονειρο Τούτο είν' τ' όνειρο, ψυχή μου τώρα στέκεται εις εσέ να το κάμης ν' αληθέψη και να θυμηθής για 'μέ :..Διονύσιος Σολωμός - Τα πρώτα ποιήματα "Το Όνειρο" (1820) Γαλιώτος Ανδρέας - Ελαιογραφία σε Μουσαμά 130Χ120 Διονυσιου Σολωμου: Ζακυνθος 1798, Κερκυρα 1857 "ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ" Γραφτηκε Mετα την επιστροφη απ' την Ιταλια - 1820 περιπου, σε ηλικια 22 ετων Άκου έν' όνειρο, ψυχή μου Και της ομορφιάς θεά Μου εφαινότουν οπώς ήμουν Μετ' εσένα μια νυχτιά. Σ' ένα ωραίο περιβολάκι περπατούσαμε μαζί όλα ελάμπανε τ' αστέρια και τα κοίταζες εσύ Εγώ έλεα πέστε αστέρια είν' κανένα από εσάς που να λάμπη από κει 'πάνου Σαν τα μάτια της κυράς; Πέστε αν είδατε ποτέ σας σ' άλλη τέτοια ωραία μαλλιά τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι τέτοια αγγελική θωριά; τέτοιo σώμα ωραίον όπ' όποιος το κυττάζει ευθύς ρωτά αν είν' άγγελος εκείνος πως δεν έχει τα φτερά; Κάθε φίλημα ψυχή μου οπού μώδινες γλυκά εξ...

Γ. Σεφέρης - Κράτησα τη ζωή μου... "Κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα" Κύπρος - Λιμάνι Κερήνειας με Κάστρο Το ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ' ασφοδίλια το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου χρυσά τ' άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ' άστρο ο Αλδεβαράν. Kράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς, καμιά φωτιά στην κορυφή τους·βραδιάζει. Kράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς, καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει. Κράτησα τη ζωή μου· στ' αριστερό σου χέρι μια γραμμή μια χαρακιά στο γόνατό σου, τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαι...

Xελιδόνια Aχ! το θεόρατο βουνό γιατί δεν χαμηλώνει; Χριστέ, μου αν ήταν βολετό να δώσω μια και να διαβώ σαν ένα χελιδόνι! Ωραία της άνοιξης πουλιά για πέρα μισεμένα, δανείσατέ μου τα φτερά, και νέα λαλήματα γλυκά θα μάθετε από μένα. Τι λέω! Τερπνότατη φωνή σας έδωκεν η φύση, και με τα μάγια της αυτή θα'χη τη χάρη κάθε αυγή το φως μου να ξυπνήση. Εγώ -και ας πλέκω τεχνικά του τραγουδιού το στίχο- πέρα, σε τούτη την ερμιά, ξυπνάω τριγύρω μοναχά της λαγκαδιάς τον ήχο. Ποίημα 19ος Αιών (κατά Γ. Βαλέτα: 1850) — πηγή Αρχική Πηγή Εικόνας

Ο ύπνος είναι βαρύς τα πρωινά του Δεκέμβρη μαύρος σαν τα νερά του Αχέροντα, χωρις όνειρα, χωρίς μνήμη, κι ούτε ένα φυλλαράκι δάφνη. Ο ξύπνιος χαρακώνει τη λησμονιά σαν το μαστιγωμένο δέρμα κι η παραστρατημένη ψυχή αναδύεται κρατώντας συντρίμμια από χθόνιες ζωγραφιές, ορχηστρίς μ' ανώφελες καστανιέτες, με πόδια που τρεκλίζουν μωλωπισμένες φτέρνες απ' τη βαριά ποδοβολή στην καταποντισμένη σύναξη εκεί πέρα. O ύπνος είναι βαρύς τα πρωινά του Δεκέμβρη. Κι ο ένας Δεκέμβρης χειρότερος απ' τον άλλο. Τον ένα χρόνο η Πάργα, τον άλλο οι Συρακούσες κόκαλα των προγόνων ξεχασμένα, λατομεία γεμάτα ανθρώπους σακατεμένους, χωρίς πνοή και το αίμα μοιρασμένο σαν τα παιδιά του Οιδίποδα και τα παιδιά του Οιδίποδα νεκρά. Aδειανοί δρόμοι, βλογιοκομμένα πρόσωπα σπιτιών εικονολάτρες και εικονομάχοι σφάζονταν όλη νύχτα. Παραθυρόφυλλα μανταλωμένα. Στην κάμαρα το λίγο φως χάνεται στις γωνιές σαν το τυφλό περιστέρι... Σημείωση: Ο E΄ τόμος των ημερολογίων του Γεωργ...

Νιζίνσκυ : Γεώργιος Σεφέρης, Τετράδιο Γυμνασμάτων Παρουσιάστηκε καθώς κοίταζα στο τζάκι μου τ' αναμμένα κάρβουνα. Κρατούσε στα χέρια ένα μεγάλο κουτί κόκκινα σπίρτα. Μου το 'δειξε σαν τους ταχυδακτυλουργούς που βγάζουν από τη μύτη του διπλανού μας ένα αβγό. Τράβηξε ένα σπίρτο, έβαλε φωτιά στο κουτί, χάθηκε πίσω από μια πελώρια φλόγα, κι ύστερα στάθηκε μπροστά μου. Θυμάμαι το βυσσνί του χαμόγελο και τα γυαλένια του μάτια. ΄Ενα οργανέτο στο δρόμα χτυπούσε ολοένα την ίδα νότα. Δεν ξέρω να πω τι φορούσε. Μ' έκανε να συλλογιέμαι επίμονα ένα πορφυρό κυπαρίσσι. Σιγά σιγά τα χέρια του άρχισαν να ξεχωρίζουν από το τεντωμένο του κορμί σε σταυρό. Από που μαζεύτηκαν τόσα πουλιά; Θά 'λεγες πως τα είχε κρυμμένα κάτω από τις φτερούγες του. Πετούσαν αδέξια, παλαβά, με ορμή -χτυπούσαν πάνω στους τοίχους της στενής κάμαρας, πάνω στα τζάμια, και στρώνανε το πάτωμα σα χτυπημένα. Ένιωθα στα πόδια ένα ζεστό στρώμα από πούπουλα και σφυγμούς να φουσκώνει. Τον κοίταζα με μια παράξ...

" Αγκυρανό Μνημείο ": Γιώργος Σεφέρης Κάθε το μήνα μια φορά κάθε τρεις βδομάδες μαντατοφόροι (ν)έρχονται μαντατοφόροι φεύγουν. Ποιά προσταγή τους έστειλε κανένας δεν το ξέρει μήτε οι γερόντοι που έχουνε κόκαλο από λελέκι μήτε οι κοπέλες που έχουνε στα φρύδια χελιδόνα και μήτε τα στεγνά βουνά μες στη Γαλλογραικία. Έρχονται απ' την Ανατολή κι έρχονται από τη Δύση από Βοριά κι από Νοτιά, τριαντάφυλλο του αγέρα. Αφήνουν τ' άτια ρέμπελα και τρέχουν να μεθύσουν κι απ' τις ταβέρνες βγαίνουνε τρεκλίζοντας και πάνε παραμιλώντας άμοιαστα τρελοί κι ονειρεμένοι. Ένας λέει για τον Αύγουστο που 'χε για λέπια κάστρα, άλλος γυρεύει Παναγιές που ρέψανε στα σπήλαια κι ένας χαμηλοκούτελος το βασιλιά Ασιτάουντα που 'χε πατέρα δρόλαπα και μάνα τη φουρτούνα και τώρα απόμεινε άλαλος σαν το ξερό ποτάμι. Μα ο Στάθης ο καλόγερος πόσωσε περπατώντας κι ήταν σπαθάρης μια φορά, σπαθάρης και τζελάτης, στο συντριβάνι κάθεται, νερό το τυφλοφόρο, κοιτάζει το βα...

" Λόγος για λίγα τετραγωνικά " - Αθηνά Παπαδάκη Tρομάζω εύκολα στο σύμπαν του οίκου· λες κι ό,τι πίστεψα αιώνιο επιστρέφει τώρα κήπος ασώματος και μοναχά το άρωμα. Απ' τα θεμέλια εγείρομαι κι ανοίγω την ντουλάπα αυτή την άλλη εντοιχισμένη Άρτεμη με τα θηράματα της ρούχα εποχής και ντύνομαι σαν κάποιος καλεσμένος να 'ρθει. Δεν έχω άλλη συντροφιά έξω από μένα. (Λες και μετακινούμαι εγώ) αλλάζω θέση στα έπιπλα, τυφλές θεότητες οδηγημένες από ιερούς ιστούς αράχνης, αποκόβω κόσμο της πίστης και της προσφοράς για να 'ναι όλα της φθοράς. Τίποτα δε θα μ' ακολουθήσει στο θάνατο. Ούτε καν ένα πανέρι λέξεις. Ούτε καν ο καθρέφτης ο ατομικός, κάποτε μου έσωσε το πρόσωπο από μνηστήρων πλήθος. Όλ' ανεξέλεγκτα ως και τα μικρά παίρνοντας θέση αργά μα σταθερά στο ευγενές απέραντο είμαι μια κατοικίδια ποιήτρια, δεν ξέρω τι είναι γνώση όμως ό,τι ονειρεύομαι είναι σοφό. Μέσα από κάμαρες πέρασα, κύμα και λιγοστό αλάτι άφησα στην τράπεζα ...

Marilyn Monroe Niagara 1953 Ωδή στη Μέριλιν Μονρό Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου όλους τους κρατήρες των ηφαιστείων της γης, την ευλογιά των λιμενεργατών της Νέας Υόρκης Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τους ευνούχους του νέου αυτοκράτορα, τη φωνή των γερανών του Ίβυκου Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τη μάνα μου την Έθελ Έθελ την έλεγαν; τον τελευταίο εραστή μου που σκοτώθηκε πάνω σε μοτοσυκλέτα στο Σικάγο Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τη μέθεξη της τζαζ του ροκ εντ ρολ, του χασίς και των βαρβιτουρικών Ζωγραφίστε πάνω στο σώμα μου τις ονειρώξεις των ομοφυλοφίλων του Κίνσεϋ και των ιερόδουλων της Νέας Υόρκης (...)  👉 Ο Γιώργος Χρονάς είναι εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού "Οδός Πανός" και άλλων συναφών εκδόσεων  Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Χρονάς..:

Αγιάναπα Β΄ (Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά) Κάτω απ'τη γέρικη συκομουριά τρελός ο αγέρας έπαιζε με τα πουλιά με τα κλωνιά και δε μας έκραινε Ώρα καλή σου αγέρα της ψυχής ανοίξαμε τον κόρφο μας έλα να μπείς έλα να πιείς από τον πόθο μας. Κάτω απ' τη γέρικη συκομουριά ο αγέρας σηκώθη κι έφυγε κατά τα κάστρα του βοριά και δε μας άγγιξε. Θυμάρι μου και δεντρολιβανιά, δέσε γερά το στήθος σου και βρες σπηλιά και βρες μονιά κρύψε το λύχνο σου. Δεν είναι αγέρας τούτος του Βαγιού δεν είναι της Ανάστασης μα είναι της φωτιάς και του καπνού της ζωής της άχαρης. Κάτω απ'τη γέρικη συκομουριά στεγνός ο αγέρας γύρισε οσμίζουνταν παντού φλουριά και μας επούλησε. Ημερολόγιο Γ΄ (1949 - 1955) Αγιάναπα: Τοποθεσία στην Κύπρο - πηγή εικόνας - πηγή ποιήματος

Αντίπαρος - Βεράντα με κόκκινη Εσάρπα Αντίπαρος ... Ω! Τόσο λίγο είν' αυτό που ξέρουν τόσο πολύ αυτό που υποθέτουν! Και τόσο αργόρυθμα μαθαίνουν που μόνο ρωτούνε και πεθαίνουν... ...Es tan poco que sabemos y tanto lo que presumimos y tan letamente aprendamos que preguntamos y morimos... ( Pablo Neruda/ Canto General ) Ανάλυση Στροφής ποιήματος Κάποιες φορές λένε: (λίγο ειρωνικά)"Τι θέλει να πει ο ποιητής;" Στη στροφή αυτή του ποιήματος προβάλει αυτό το ερώτημα πάλι: Είναι μια αντιδιαστολή εκ διαμέτρου αντίθετη που ξεδιπλώνεται στα ζεύγη (1) Ζωή Εμπειρία Ξέρω λίγα υποθέτω πολλά και (2) Ζωή Θάνατος Ρωτάω και δεν προλαβαίνω γιατί γρήγορα πεθαίνω! - Στο πρωτότυπο του Χιλιανού ποιητή Pablo Neruda η κλίση είναι στον Α΄ πληθυντικό. Mαγικό Κουτί :..Νίκος Καζάνας - Εκπλήξεις..: Ωδή στη θάλασσα - Pablo Neruda

Πανιά στο φύσημα του αγέρα ο νους δεν κράτησε άλλο από τη μέρα Άρωμα πεύκου και σιγή εύκολα θ' απαλύνουν την πληγή που έκαμαν φεύγοντας ο ναύτης η σουσουράδα ο κοκοβιός κι ο μυγοχάφτης Γυναίκα που έμεινες χωρίς αφή άκουσε των ανέμων την ταφή. Άδειασε το χρυσό βαρέλι ο γήλιος έγινε κουρέλι σε μιας μεσόκοπης λαιμό που βήχει και δεν έχει τελειωμό το καλοκαίρι που ταξίδεψε τη θλίβει με τα μαλάματα στους ώμους και την ήβη. Γυναίκα που έχασες το φως Άκουσε τραγουδά ο τυφλός Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Σεφέρης - Συλλογή ΚΙΧΛΗ - Το ραδιόφωνο..: Tweet

Tα σπίτια που είχα μου τα πήραν . Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά κάποτε δεν τα βρίσκει - το κυνήγι είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνονται στα καταφύγια. Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο. Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά που παίζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου, κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες γυαλιστερές πάνω στη μέρα όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν, ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν Μαγικό Κουτί :..Γιώργος Σεφέρης - Συλλογή ΚΙΧΛΗ - Το σπίτι κοντά στη θάλασσα..: Tweet

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ Το κουταλάκι με τη βανίλια βυθιζόταν λοξά στο ποτήρι, φίλε μου το έμπειρο μάτι σου έψαχνε τριγύρω για λίγο σμάλτο και το φεγγάρι δεν φαινόταν να συμμετέχει πουθενά δεν φαινόταν καν. Η θεά, εκείνη με την κόκκινη εσθήτα από θύσανους έπαψε ν' ανακλαδίζεται στη βουνοκορφή με δασύτριχους διθύραμβους. Ο χορός των γλουτών σταμάτησε. καθώς κάτι ακατάληπτο ξεφώνησε Φίλε μου, ποιος λες να την πάτησε; Ο κόσμος αναποδογυρίζεται τόσο εύκολα στο σκοτάδι καθώς ξεντύνεσαι για τον άδη, ή έστω κάπου πιο κοντά. Ω βραδυνέ αιθεροβάμωνα, πως αλλιώς, που αλλού θ' άναβε στο στόμα σου αποτσίγαρα αδιάκοπα θορυβημένος ο έσπερος, τόσα ηλεκτρικά;

Λόγιοι της Κέρκυρας - Ιάκωβος Πολυλάς Ιάκωβος Πολυλάς (1825-1896 Διονύσιος Σολωμός (1798-1857) Ιακώβου Πολυλά - Νεκρολογία (Επικήδειος Λόγος) Κέρκυρα, Νοέμβριος 1857 Προχθές επαράδωσε το πνεύμα ο Κόμης Διονύσιος Σολωμός. Ποίον άνθρωπον έχασεν ο ελληνικός κόσμος, η ανθρωπότης όλη, αρκετά και μόνα το δείχνουν η ευαγγελική ζωή του και τα ποιητικά του έργα, ώστε κάθε εικόνισις των, εις την παρούσαν στιγμήν, είναι περιττή. Αλλά περιττό δεν είναι εις το βαρύ πένθος, οπού επλημμύρισε ταίς καρδιαίς των κατοίκων της Κερκύρας -όπου ο αείμνηστος με αγάπη επέρασε το άνθος της χαριτωμένης ζωής του, και είδε αχ! μόλις εις τα χαράματα ταίς γαληναίς ημέραις της γεροντικής ηλικίας, όπου με υπομονή και με πίστην ασάλευτην εις την αλήθεια, ωρίμαζε τους γλυκούς καρπούς του νοός του, ώσπου τέλος αφήνοντας μας εις τα δάκρυα αναπαύθηκε εις τα βάθη εκείνου του νοητού κόσμου, του οποίου προαισθανότουν τα μυστήρια και εις το οποίον καθώς ο ίδιος είπε εις ταίς ύστεραις ημέραις της σκληρ...

Εγκωμη - Κύπρος Σιτάρια - Καρπός ▪ Κάμπος - Στάρι Θάλασσα - Βράχος Ηταν πλατύς ο κάμπος και στρωτός· από μακριά φαινόταν το γύρισμα χεριών που σκάβαν. Στον ουρανό τα σύννεφα πολλές καμπύλες, κάπου κάπου μια σάλπιγγα χρυσή και ρόδινη· το δείλι. Στο λιγοστό χορτάρι και στ' αγκάθια τριγυρίζαν ψιλές αποβροχάρισσες ανάσες· θα 'χε βρέξει πέρα στις άκρες τα βουνά που έπαιρναν χρώμα. Κι εγώ προχώρησα προς τους ανθρώπους που δουλεύαν, γυναίκες κι άντρες με τ' αξίνια σε χαντάκια. Φωτογραφία από Alexas_Fotos από το Pixabay ▪ Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ ΄Έγκωμη Συνέχεια Μαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης, Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄- Έγκωμη..: 💦

Η Ξανθούλα  Την είδα την ξανθούλα, την είδα 'ψες αργά Που εμπήκε στη βαρκούλα να πάει στην ξενητειά. Εφούσκονε τ' αγέρι λεπτότατα πανιά Ωσάν το περιστέρι που απλώνει τα φτερά Εστέκονταν οι φίλοι με λύπη με χαρά Και αυτή με το μαντίλι τους αποχαιρετά. Και το χαιρετισμό της εκοίταγα κι εγώ Ως που η πολλή μακρότης Μου το 'κρυψε κι αυτό Σ' ολίγο, σ' ολιγάκι Δεν ήξερα να πω αν έβλεπα πανάκι ή του πελάγου αφρό  Και αφού πανί, μαντίλι Εχάθη ς' το νερό Εδάκρυσαν οι φίλοι Εδάκρυσα κ' εγώ Δεν κλαίγω για τη βαρκούλα Δεν κλαίγω τα πανιά Μόν' κλαίω για την Ξανθούλα Που πάει στην ξενητειά. Διονύσιος Σολωμός, 1828, Η Ξανθούλα —( Αρχική ) Δημοσίευση