Mag.Box

Το Ευχαριστημένο (οι δικοί μου άνθρωποι) Η Μαρίνα Καραγάτση με τον πατέρα της Μ. Καραγάτση The Pleased Το Ευχαριστημένο ή "Οι δικοί μου άνθρωποι" Το Ευχαριστημένο - Μαρίνα Καραγάτση Η Μαρίνα Καραγάτση δανείζεται τα λόγια προσφιλών της προσώπων και τους ξαναδίνει φωνή. Με τρεις παράλληλους μονολόγους μιας ανοιξιάτικης μέρας του 1950 και ένα θεατρικό μονόπρακτο μιας ανοιξιάτικης μέρας του 2006 αναπλάθει βιώματα και ενδόμυχους συλλογισμούς του Καραγάτση, του αντιπροσωπευτικότερου ίσως συγγραφέα της γενιάς του, της Λασκαρώς, καρτερικής και δυνατής υπηρέτριας του σπιτιού, και της γιαγιάς Μίνας, μιας αρχόντισσας της Άνδρου. Σιωπηλή, αλλά διαρκώς παρούσα, η μητέρα της - η Νίκη Καραγάτση, η ζωγράφος που παραμένει με την ευαισθησία και τους χαμηλούς της τόνους πάντα επίκαιρη. Μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας ξαναζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή. "Το Ευχαριστημένο" - Μαρίνας Καραγάτση εκδ. Άγρα 🥰 😞 Η Μαρίνα Καραγάτση κόρη του συγγραφέα Μ. Καραγάτση και της ζωγράφου Νίκ...

Τέλεια Γιορτή! Cheese-cake Oreo Όλα ήταν τέλεια ετοιμασμένα: το σπίτι με τα γιορτινά του, η μουσική, το τραπέζι στρωμένο με τα καλά του σερβίτσια, τις άσπρες πετσέτες με το κόκκινο κορδελάκι και τον μικρό τάρανδο πάνω στο κλαδάκι του έλατου. Όταν σερβιρίστηκε το φαγητό κι αυτό το ίδιο εορταστικό καλομαγειρεμένα κομματάκια μοσχαριού σε σάλτσα με κάστανα με ωραίο μπασμάτι ρύζι γαρνιτούρα. Η σαλάτα με το αβοκάντο πάνω σε στρώσεις τρυφερής γαλλικής σαλάτας με ντρέσιγκ που μοσχομύριζε. Στην αρχή όλων αυτών ήταν η σούπα από κολοκύθα με τζίντζερ και λίγο κάρυ με κλαδάκια πράσινου χορταρικού επάνω και στο τέλος τα δύο είδη γλυκών γαλακτομπούρεκο και μους σαρλότ, και αργότερα η τούρτα ορέο που έφεραν οι τελευταίοι συνδαιτημόνες. Οι τούρτες - sine qua non παρουσίες, ήταν από το ζαχαροπλαστείο της περιοχής και οι δύο και εντυπωσίασαν με τη γευστική τους λεπτότητα, την απαλή τους εμφάνιση με τη σκούρα σοκολάτα καλυμμένη. Οι οικοδεσπότες γελαστοί και ευπροσήγοροι μέρα που ήταν! πηγαινοέρχονταν...

Μέρη του Κόσμου - Ιερουσαλήμ, Αίγυπτος, Βενετία 👉 Σύνδεσμος Άνω εικόνας εδώ Ο Bernard-He θα ήθελε να τελειώσει τις μέρες του στη Γενεύη! Ο Γάλλος διανοητής συγγραφεύς και φιλόσοφος αλλά και φιλότεχνος, εδώ και πολλά χρόνια επισκέπτεται τη Γενεύη. Οι εντυπώσεις του οι καλύτερες από αυτή τη παραλίμνια πόλη που διάλεξε και ο άλλος επιφανής Γάλλος ηθοποιός ο Αλέν Ντελόν να περάσει τα εναπομείνοντα χρόια της ζωής του. Οι Ελβετοί λοιπόν κατέχουν σε όλα τα πρωτεία. Ακόμη και στο τέλος της ζωής επιλέγεται η Γενεύη για διαμονή και δω λέμε ΕΟΚ Ευρώ που είσαι να σε βρω! Ειρήσθω εν παρόδω πως επικεφαλίδα στο σαϊτ του έχει το μότο:  Η Φιλοσοφία δεν έχει αξία παρά μόνο σαν Μάχημη Τέχνη . Αυτό για να καταλαβαίνουν ακριβώς ορισμένοι φιλοσοφούντες εδώ και άλλοι περί πολλών τυρβάζοντες, τι σημαίνει άποψη και τι σημαίνει εκθέτω τις βαρυσήμαντες ιδέες μου. Από μακριά πολλά τραγούδια λέγονται... όταν όμως πλησιάσεις στο τοπίο καταπίνεις τη γλώσσα σου!  Έτσι και ο Α. Παπανδρέου έλεγ...

Δανεικός Χρόνος Δάνειος Χρόνος - Ποίηση Δάνειος Χρόνος - Νίκος Φωτόπουλος Στο Ευρετήριο των Χαμένων Ονομάτων Γράφω για εκείνους που δεν γνώρισαν δικαιοσύνη πίνω την θλίψη τους γουλιά γουλιά και με τα ονόματα που χάθηκαν αποκοιμιέμαι Πρόσωπα Σώματα Σάρκες και Οστά. "Στου Χρόνου τα Συρματοπλέγματα" - Νίκος Φωτόπουλος Ποίηση Μια ποίηση κοινωνικής ευαισθησίας, ανοιχτή στο αίτημα της συνύπαρξης, ένα αίτημα απελευθέρωσης του ατόμου που ασφυκτιά από τις χιλιάδες φωνές του σκοταδιού, τους λυγμούς και τα αγκομαχητά μιας ολόκληρης ζωής που επιζητεί να βγει στο φως τους καθαρού ουρανού. Δεν είναι μοναχικό/ατομικό το ποιητικό αίτημα του Φωτόπουλου: αναμετριέται συνεχώς με τις λέξεις «δίχως μεζούρα και ρολόι χειρός». Από το μακρινό Αννόβερο της Γερμανίας η ρεμπέτικη κομπανία Μανδραγόρας - γέφυρα συνένωσης του παλιού με το νέο, δεν αφήνει το παλιό να χαθεί... Πιο παλιό; Εκείνο που πέρασε και δεν γυρίζει, εκείνο που έσβυσε και δεν ξαναχαράζει, εκείνο που υπήρξε ζωντανό στις κα...