Mag.Box

Sirince - Κιρκιντζές Sirince - Ο παλιός "Κιρκιντζές" ✎ Ιωνικόν Αρχική δημοσίευση εδώ Γιατί τα σπάσαμε τα αγάλματα των γιατί τους διώξαμε απ’ τους ναούς των, διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί. Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη, σένα οι ψυχές των ενθυμούνται ακόμη, Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο την ατμόσφαιρα σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των και κάποτ’ αιθέρια εφηβική μορφή, αόριστη, με διάβα γρήγορο, επάνω από τους λόφους σου περνά. Ιωνικόν Κ. Π. Καβάφης "Αν υπάρχει αυτό που λέμε παράδεισος το χωριό μας ο Κιρκιντζές, ήταν ένα δείγμα του. Κοντά στο Θεό ζούσαμε ψηλά ανάμεσα σε κατάφυτα βουνά και ξαγναντεύαμε ολόκληρο τον καρπερό κάμπο της Εφέσσου που ήτανε δικός μας ίσαμε τη θάλασσα". Έτσι περιγράφει η Διδώ Σωτηρίου στο μυθιστόρημά της "Ματωμένα Χώματα" τον Κιρκιντζέ. Χωριό εξακοσίων κατοίκων σήμερα, ονομάζεται Sirince (Σιρίντζε) και φωλιάζει στις πλαγιές των λόφων, 350 μ. πάνω από τη θάλασσα ανάμεσα σε πυκνά δάση, δώδεκα χλμ....

G Γιάννης Ρίτσος Δέκα χρόνια συμπληρώθηκαν τον περασμένο Νοέμβριο από τον θάνατο του Γιάννη Ρίτσου και οι εκδόσεις Κέδρος τιμώντας τη μνήμη του κορυφαίου ποιητή εξέδωσαν μιαν ανθολογία του έργου του που την επιμελήθηκε η Χρύσα Προκοπάκη, η οποία εδώ και πολλά χρόνια μελετά και μεταφράζει στα γαλλικά την ποίησή του. Δεν ξέρω αν μπορεί να ανθολογηθεί ένα έργο που αποτελείται από 100 ποιητικές συλλογές (χωρίς να λογαριάσουμε άλλες 50 ανέκδοτες που άφησε πίσω του ο ποιητής της "Σονάτας του σεληνόφωτος". Είναι αμφίβολο αν υπήρξε στον δυτικό κόσμο άλλος ποιητής με τέτοιον όγκο δουλειάς. Νομίζω πως ακόμη και ο Νερούντα, που επίσης παρήγαγε ένα τερατωδών διαστάσεων ποιητικό έργο, έγραψε λιγότερα από τον Ρίτσο.  Αλλά και τα 2.000 ποιήματα του Του Φου ή τα 2.800 του Πο Τσου Γι, κορυφαίων κινέζων ποιητών της δυναστείας των Τανγκ, είναι λιγότερα από τα ποιήματα του Ρίτσου. Επιπλέον, εδώ έχουμε να αντιμετωπίσουμε πρόσθετες δυσκολίες, που οφείλονται στη θεματική και αισθητική πολυμορφία ...

Tρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο. Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις. Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους, γκρίνιες, οικογένειες. Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό. Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται. Και πάλι το κυνηγητό, η κομμένη ανάσα, οι αποσπασματικές εικόνες, τραίνα που περνάν με χαρούμενους ανθρώπους. Και αυτός σαν κυνηγημένος να προσπαθεί ταυτόχρονα και άλλα αθλήματα. Να έρχεται τελευταίος με την ψυχή στο στόμα, να μην τον βλέπει κανείς, γιατί οι θεατές έχουν ήδη διαλυθεί. Με βροχές, με χιόνια, με ήλιους, το σώμα αντέχει, το μυαλό πετάει. Άλλοτε ξεχνάει - άλλοτε θυμάται. συνέχεια στο ποίημα

O Δημήτριος Bικέλας γεννήθηκε στην Eρμούπολη της Σύρου στις 15 Φεβρουαρίου του 1835. Tην οικογένεια του πατέρα του - της οποίας η καταγωγή κράταγε από τη Bέροια και το αρχικό επώνυμο ήταν Mπικέλας, την έδεναν γερές, γόνιμες ρίζες με το εμπόριο. Oμοίως και τη φαμίλια της μητέρας του της Σμαράγδας, που ήταν αδελφή του συγγραφέα Λέοντος Mελά. Mεταξύ άλλων, μετέφεραν σιτάρι από τη Pωσία στις χώρες της Δύσης. Πρώτα, λοιπόν, η Eρμούπολη, που εκείνη την εποχή ήταν σπουδαίο κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και κατόπιν η Kωνσταντινούπολη και η Oδησσός αποτέλεσαν τους χώρους των επαγγελματικών δραστηριοτήτων του πατέρα του και, μοιραία, τον καμβά των παιδικών χρόνων του νεαρού Bικέλα.(...) Και στη Λογοτεχνία έδοσε το παρόν: O Δημήτριος Bικέλας συγκαταλέγεται ανάμεσα στα ανήσυχα και πρωτοπόρα πνεύματα της νεοελληνικής πεζογραφίας. Eγραψε πρωτότυπα έργα αντλώντας τη θεματογραφία του από τη νεοελληνική πραγματικότητα και τους χαρακτήρες της εποχής του. Tα διηγήματά του έχουν απλότητα και...

Μαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης - Tετράδιο Γυμνασμάτων..: Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ' ακολουθούσε ανεβαίνοντας κι αυτή σαν τον υδράργυρο θερμομέτρου ως που να βρούμε τα νερά του βουνού. Στη Σαντορίνη αγγίζοντας νησιά που βουλιάζαν ακούγοντας να παίζει ένα σουραύλι κάπου στις αλαφρόπετρες μου κάρφωσε το χέρι στην κουπαστή μια σαϊτα τιναγμένη ξαφνικά από τα πέρατα μιας νιότης βασιλεμένης. Στις Μυκήνες σήκωσα τις μεγάλες πέτρες και τους θησαυρούς των Ατρειδών και πλάγιασα μαζί τους στο ξενοδοχείο της "Ωραίας Ελένης του Μενελάου" χάθηκαν μόνο την αυγή που λάλησε η Κασσάντρα μ' έναν κόκορα κρεμασμένο στο μαύρο λαιμό της. Στις Σπέτσες στον Πόρο και στη Μύκονο με χτίκιασαν οι βαρκαρόλες. Τι θέλουν όλοι αυτοί που λένε πως βρίσκουνται στην Αθήνα ή στον Πειραιά; Ο ένας έρχεται από Σαλαμίνα κ...

Ιστιοφόρο στο Βόσπορο Mal du Départ Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων. Για το Μαδράς, τη Σιγκαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ, θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία, κι εγώ σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία. Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει, κι η μάνα μου, χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά "Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει... "  Μα ο εαυτός μου μια βραδιάν εμπρός μου θα υψωθεί και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί, θα σημαδέψει, κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει. Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ σε κάποια θάλασσα, βαθειά στις μακρινές Ινδίες θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδε...

Θεσσαλονίκη - Παραλία Ξενοδοχείο Mediterranean Παλιά Θεσσαλονίκη Θεσσαλονίκη Ήτανε εκείνη τη νυχτιά που φύσαγε ο Βαρδάρης το κύμα η πλώρη εκέρδιζεν οργιά με την οργιά. Σ' έστειλε ο πρώτος τα νερά να πας για να γραδάρεις μα εσύ θυμάσαι τη Σμαρώ και την Καλαμαριά. Ξέχασες κείνο το σκοπό που λέγαν οι Χιλιάνοι —Άγιε Νικόλα φύλαγε κι Άγια Θαλασσινή Τυφλό κορίτσι σ' οδηγάει, παιδί του Modigliani που τ' αγαπούσε ο δόκιμος κι οι δυο Μαρμαρινοί. Απάνω στο γιατάκι σου φίδι νωθρό κοιμάται και φέρνει βόλτες ψάχνοντας τα ρούχα σου η μαϊμού Εχτός από τη μάνα σου κανείς δε σε θυμάται σε τούτο το τρομαχτικό ταξίδι του χαμού. Κάτου από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη Πριν δέκα χρόνια μεθυσμένη μου 'πες "σ' αγαπώ" Αύριο, σαν τότε, και χωρίς χρυσάφι στο μανίκι μάταια θα ψάχνεις το στρατί που πάει για το Dépôt. Νίκος Καββαδίας "Σταυρός του Νότου" → Πηγή