Mag.Box

ΜΑΚΡΟΣΥΡΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Άδειο κουτί ο νους τι να χωρέσει όπου κοιτάξεις η ίδια ιστορία: Πρόσωπα λες βγαλμένα με καρμπόν κενότητα μονάχα κουβαλούν κι αδημονία Βυθισμένο σε βάθος ατέρμονο τούτο το καράβι Κι όλο πως ταξιδεύει στις θάλασσες νομίζουμε του Νότoυ Στην κουπαστή δε γέρνουν το μυστικό τραγούδι του ανέμου που παίζει με τα κύματα ν' ακούσουν ωραίες κοπέλες στοχαστικές νέοι με μαύρα μάτια, γεμάτα από τη φλόγα της αγάπης Εδώ τίποτε δε φλογίζει τις καρδιές στο νου μια παγωνιά- κρότοι από πόρτες που κλείνουν σφραγίζοντας το τέλος μιας μέρας που μόνο σκοτάδι έφερε Μέρα απατηλή οι δείχτες προχωρούν μέσα στην ησυχία Σκέψεις,επιθυμίες, στο δίχτυ της αράχνης πλέκονται καθώς ένας αχός ακούγεται από μακρινό τραγούδι Το λένε οι γοργόνες, σ' άγνωστα βάθη ατέρμονου πελάγους το φέρνουν ως εδώ βουίζοντας άνεμοι μακρινοί νοτιάδες Μακρόσυρτο Τραγούδι (enaliofos)

Όνειρο (enaliofos) Ονειρο Γαλιώτος Ανδρέας Ελαιογραφία σε Μουσαμά 130Χ120 Κ όκκινα φύλλα του κισσού αστράφτουν οι αχτίδες Λευκή δαντέλα υφαίνουν και χρυσή η μέρα να ντυθεί. Α κόμη μια νύχτα στου χρόνου την καταπακτή Σελίδα που γύρισε Απόσταση που διανύθηκε Όνειρο σαν αστραπή στη θύμηση προσάναμμα. Ό λα περνούν εσύ μένεις ίδιος Πάντα ν' αποζητάς ατέλειωτες παραλίες ερημικές Φωτιά που καίει στο τζάκι Δάση με τα τραγούδια των Νυμφών χιονιού την άσπιλη λευκότητα. Τ ώρα οι κούπες άδειες είναι του κρασιού το μαγικό χωριό στο χάρτη μια κουκίδα Το παιδικό ποδήλατο χαμένο στ' ανοιχτά της παγωμένης λίμνης Το γέλιο του πατέρα, τα παραμύθια της γιαγιάς Κήποι που ευώδιαζαν το σούρουπο, βράχια που φεγγαριού ασήμωναν αχτίδες. "ΟΝΕΙΡΟ" Κοιταζοντας τις παλιες φωτογραφιες - ενας κομπος που σφιγγει την καρδια - Ποιηση Λ. Σ. Α. Β ουβή ταινία που περνά καθώς ο ήλιος διαπερνά τα παγωμένα τζάμια Πέφτει στα χέρια, το τραπέζι στο χθες από χαμένα πράγματα...

Γιώργος Σεφέρης - Μέρες του Πόρου Λεύκες 🏡 Giorgos Seferis - Poros Days Μάδησε μια μαργαρίτα Μαθιέ Θα συναντηθούνε δεν θα συναντηθούνε... ; ΠΟΡΟΣ - 1946 - Βίλλα Γαλήνη - Οκτώβριος Δευτέρα, 28 Οκτώβρη Στον ορίζοντα στο πέλαγος ένα καράβι καπνίζει. Ο καπνός ανεβαίνει ίσια πάνω. Η μέρα κρατά την αναπνοή της. Τέτοια γαλήνη που κάθε κίνηση -ένα φύλλο, ένας ήχος, ένα πλεούμενο στο κανάλι- θαρρείς και δεν τελειώνει - μένει εκεί για πολλή ώρα εξαρτημένη απ' το φως. Το πρωί έκοψα ξύλα, έπειτα κολύμπησα - είναι τώρα 11.00. Γράφω στην κάμαρά μου, που τη γέμισα ίσκιους όταν χτυπούσα σα νυχτερίδα μπερδεμένος σ' επιθυμίες και σχέδια, τόσο δύσκολα σαν ένα πρόβλημα Ζέν . Είναι παράξενο (για μένα) να αισθάνομαι αυτό το φλασκί το γεμάτο "ιδιωτικά συναισθήματα" που λύθηκε τώρα και με κάνει τρελό (κυριολεξία) με αυτούς τους ακατάστατους ανέμους. Όλα αυτά τα είχα καλά κλεισμένα τα χρόνια του Πολέμου, τουλάχιστο έξι χρόνια. Τώρα ξεσπάνε με την ορμή μιας βίαιης άνοιξης σε κλίματα ...

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ Το κουταλάκι με τη βανίλια βυθιζόταν λοξά στο ποτήρι, φίλε μου το έμπειρο μάτι σου έψαχνε τριγύρω για λίγο σμάλτο και το φεγγάρι δεν φαινόταν να συμμετέχει πουθενά δεν φαινόταν καν. Η θεά, εκείνη με την κόκκινη εσθήτα από θύσανους έπαψε ν' ανακλαδίζεται στη βουνοκορφή με δασύτριχους διθύραμβους. Ο χορός των γλουτών σταμάτησε. καθώς κάτι ακατάληπτο ξεφώνησε Φίλε μου, ποιος λες να την πάτησε; Ο κόσμος αναποδογυρίζεται τόσο εύκολα στο σκοτάδι καθώς ξεντύνεσαι για τον άδη, ή έστω κάπου πιο κοντά. Ω βραδυνέ αιθεροβάμωνα, πως αλλιώς, που αλλού θ' άναβε στο στόμα σου αποτσίγαρα αδιάκοπα θορυβημένος ο έσπερος, τόσα ηλεκτρικά;

Λόγιοι της Κέρκυρας - Ιάκωβος Πολυλάς Ιάκωβος Πολυλάς (1825-1896 Διονύσιος Σολωμός (1798-1857) Ιακώβου Πολυλά - Νεκρολογία (Επικήδειος Λόγος) Κέρκυρα, Νοέμβριος 1857 Προχθές επαράδωσε το πνεύμα ο Κόμης Διονύσιος Σολωμός. Ποίον άνθρωπον έχασεν ο ελληνικός κόσμος, η ανθρωπότης όλη, αρκετά και μόνα το δείχνουν η ευαγγελική ζωή του και τα ποιητικά του έργα, ώστε κάθε εικόνισις των, εις την παρούσαν στιγμήν, είναι περιττή. Αλλά περιττό δεν είναι εις το βαρύ πένθος, οπού επλημμύρισε ταίς καρδιαίς των κατοίκων της Κερκύρας -όπου ο αείμνηστος με αγάπη επέρασε το άνθος της χαριτωμένης ζωής του, και είδε αχ! μόλις εις τα χαράματα ταίς γαληναίς ημέραις της γεροντικής ηλικίας, όπου με υπομονή και με πίστην ασάλευτην εις την αλήθεια, ωρίμαζε τους γλυκούς καρπούς του νοός του, ώσπου τέλος αφήνοντας μας εις τα δάκρυα αναπαύθηκε εις τα βάθη εκείνου του νοητού κόσμου, του οποίου προαισθανότουν τα μυστήρια και εις το οποίον καθώς ο ίδιος είπε εις ταίς ύστεραις ημέραις της σκληρ...

Δανεικός Χρόνος Δάνειος Χρόνος - Ποίηση Δάνειος Χρόνος - Νίκος Φωτόπουλος Στο Ευρετήριο των Χαμένων Ονομάτων Γράφω για εκείνους που δεν γνώρισαν δικαιοσύνη πίνω την θλίψη τους γουλιά γουλιά και με τα ονόματα που χάθηκαν αποκοιμιέμαι Πρόσωπα Σώματα Σάρκες και Οστά. "Στου Χρόνου τα Συρματοπλέγματα" - Νίκος Φωτόπουλος Ποίηση Μια ποίηση κοινωνικής ευαισθησίας, ανοιχτή στο αίτημα της συνύπαρξης, ένα αίτημα απελευθέρωσης του ατόμου που ασφυκτιά από τις χιλιάδες φωνές του σκοταδιού, τους λυγμούς και τα αγκομαχητά μιας ολόκληρης ζωής που επιζητεί να βγει στο φως τους καθαρού ουρανού. Δεν είναι μοναχικό/ατομικό το ποιητικό αίτημα του Φωτόπουλου: αναμετριέται συνεχώς με τις λέξεις «δίχως μεζούρα και ρολόι χειρός». Από το μακρινό Αννόβερο της Γερμανίας η ρεμπέτικη κομπανία Μανδραγόρας - γέφυρα συνένωσης του παλιού με το νέο, δεν αφήνει το παλιό να χαθεί... Πιο παλιό; Εκείνο που πέρασε και δεν γυρίζει, εκείνο που έσβυσε και δεν ξαναχαράζει, εκείνο που υπήρξε ζωντανό στις κα...

Εγκωμη - Κύπρος Σιτάρια - Καρπός ▪ Κάμπος - Στάρι Θάλασσα - Βράχος Ηταν πλατύς ο κάμπος και στρωτός· από μακριά φαινόταν το γύρισμα χεριών που σκάβαν. Στον ουρανό τα σύννεφα πολλές καμπύλες, κάπου κάπου μια σάλπιγγα χρυσή και ρόδινη· το δείλι. Στο λιγοστό χορτάρι και στ' αγκάθια τριγυρίζαν ψιλές αποβροχάρισσες ανάσες· θα 'χε βρέξει πέρα στις άκρες τα βουνά που έπαιρναν χρώμα. Κι εγώ προχώρησα προς τους ανθρώπους που δουλεύαν, γυναίκες κι άντρες με τ' αξίνια σε χαντάκια. Φωτογραφία από Alexas_Fotos από το Pixabay ▪ Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ ΄Έγκωμη Συνέχεια Μαγικό Κουτί :..Γ. Σεφέρης, Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄- Έγκωμη..: 💦