Mag.Box

Δρόμος σε χωράφια Στο παλιό καφενεδάκι, κάτω από δυο πανύψηλες θροϊζουσες λεύκες, καθόμασταν με κάτι παλιούς φίλους. H πόλη, λαχανιασμένη ακόμη απ' τον κάματο της μέρας άρχιζε σιγά-σιγά να ξαποσταίνει. Τα κτίρια αποτίνασσαν τη ζέστη της μέρας, οι γραμμές τους μαλάκωναν καθώς βυθίζονταν στο σκοτάδι. Κωνσταντινος Μαλεας - Σαντορινη Τι γυρεύαμε τούτη την ώρα εκτός από το ν' αφουγκραστούμε τον κτύπο της καρδιάς της γκρίζας τσιμεντούπολης, καθώς η σκόνη, οι θόρυβοι, καταλάγιαζαν, όσο εξέπνεε η αγχωτική τροχιά της. Παραγγείλαμε παγωμένες μπύρες. Δροσίζοντας τα χείλη μας σιγά-σιγά αναπτερωνόταν η ελπίδα μας για μια ανακτημένη ποιότητα ζωής, μέσα σ' αυτούς τους τοίχους όπου περιφέραμε μια μοναξιά που αντλούσε κουράγιο να συνεχίζει να υπάρχει μέσα από εκείνα που την έτρεφαν: Τη βαθύτερη γνώση πως βρισκόμασταν σε μια πορεία σισυφιακή, μόνοι, κι αυτό αντί να είνα η ήττα μας, έπρεπε να γίνει η δύναμη μας. περισσότερα

Μουσείο Γουλανδρή Άνδρος Presse-papier Vincent Van Gogh Μουσείο Άνδρου Πωλητήριο, Ντοσιέ τακτοποίησης εγγράφων: Έργο - 'Νεκρή Φύση με Καφετιέρα' σε Είδη Γραφείου  Επίσης, Πωλούνται σελιδοδείκτες Βάρκες '98 - Τέτσης Παναγιώτης, Θάλασσα '59 - Braque Georges. Επίσης κοσμήματα (καρφίτσες Φασιανός Αλ.), βιβλία, μεταξοτυπίες, είδη ένδυσης (T-shirts) in reference to: ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗΣ ( view on Google Sidewiki )

Στενά Μυκάλης (Μεταξύ Σάμου και Δυτικής Μικράς Ασίας) Μέσα στη δίνη των οικονομικών μέτρων ένα τραγικό ναυάγιο στα στενά της Μυκάλης (στενότερο σημείο μεταξύ Ελλάδος Τουρκίας) έξω από τη Σάμο. Οκτώ άτομα πνίγηκαν μέσα στα αγριεμένα κύματα και κανείς δε νοιάζεται, κανέναν δεν αφορά. Είναι δυνατόν στην εποχή μας με τα τόσα μέσα να μη μπορέσει να σπεύσει κάποιο πλοίο από το κοντινό λιμάνι της Σάμου να βοηθήσει τους εν κινδύνω ευρισκόμενους; Είναι δυνατόν να αποπλέουν πλοία - οιουδήποτε μεγέθους χωρίς προηγούμενο έλεγχο εαν τηρούν τους στοιχειώδεις κανόνες ναυσιπλοϊας - ήτοι σωσίβια, φανούς, σφυρίχτρες, φωτοβολίδες; Τα στενά της Μυκάλης είναι ασφαλή ως προς τις θαλασσοταραχές διότι είναι ένα στενό πέρασμα που δεν το πιάνει μεγάλη τρικυμία. Δεν είναι το Κάβο-ντόρο όπου μόλις βγει το καράβι και έχει καιρό, το πιάνει η τρικυμία ή το Ικάριο που βρίσκεται στο ανοιχτότερο σημείο των Κυκλάδων. Είναι αδιανόητο λίγα μέτρα μόνο από την ακτή να χάνονται ανθρώπινες ζωές χάριν αμελείας δικής του...

ΜΑΚΡΟΣΥΡΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ Άδειο κουτί ο νους τι να χωρέσει όπου κοιτάξεις η ίδια ιστορία: Πρόσωπα λες βγαλμένα με καρμπόν κενότητα μονάχα κουβαλούν κι αδημονία Βυθισμένο σε βάθος ατέρμονο τούτο το καράβι Κι όλο πως ταξιδεύει στις θάλασσες νομίζουμε του Νότoυ Στην κουπαστή δε γέρνουν το μυστικό τραγούδι του ανέμου που παίζει με τα κύματα ν' ακούσουν ωραίες κοπέλες στοχαστικές νέοι με μαύρα μάτια, γεμάτα από τη φλόγα της αγάπης Εδώ τίποτε δε φλογίζει τις καρδιές στο νου μια παγωνιά- κρότοι από πόρτες που κλείνουν σφραγίζοντας το τέλος μιας μέρας που μόνο σκοτάδι έφερε Μέρα απατηλή οι δείχτες προχωρούν μέσα στην ησυχία Σκέψεις,επιθυμίες, στο δίχτυ της αράχνης πλέκονται καθώς ένας αχός ακούγεται από μακρινό τραγούδι Το λένε οι γοργόνες, σ' άγνωστα βάθη ατέρμονου πελάγους το φέρνουν ως εδώ βουίζοντας άνεμοι μακρινοί νοτιάδες Μακρόσυρτο Τραγούδι (enaliofos)

Όνειρο (enaliofos) Ονειρο Γαλιώτος Ανδρέας Ελαιογραφία σε Μουσαμά 130Χ120 Κ όκκινα φύλλα του κισσού αστράφτουν οι αχτίδες Λευκή δαντέλα υφαίνουν και χρυσή η μέρα να ντυθεί. Α κόμη μια νύχτα στου χρόνου την καταπακτή Σελίδα που γύρισε Απόσταση που διανύθηκε Όνειρο σαν αστραπή στη θύμηση προσάναμμα. Ό λα περνούν εσύ μένεις ίδιος Πάντα ν' αποζητάς ατέλειωτες παραλίες ερημικές Φωτιά που καίει στο τζάκι Δάση με τα τραγούδια των Νυμφών χιονιού την άσπιλη λευκότητα. Τ ώρα οι κούπες άδειες είναι του κρασιού το μαγικό χωριό στο χάρτη μια κουκίδα Το παιδικό ποδήλατο χαμένο στ' ανοιχτά της παγωμένης λίμνης Το γέλιο του πατέρα, τα παραμύθια της γιαγιάς Κήποι που ευώδιαζαν το σούρουπο, βράχια που φεγγαριού ασήμωναν αχτίδες. "ΟΝΕΙΡΟ" Κοιταζοντας τις παλιες φωτογραφιες - ενας κομπος που σφιγγει την καρδια - Ποιηση Λ. Σ. Α. Β ουβή ταινία που περνά καθώς ο ήλιος διαπερνά τα παγωμένα τζάμια Πέφτει στα χέρια, το τραπέζι στο χθες από χαμένα πράγματα...

Γιώργος Σεφέρης - Μέρες του Πόρου Λεύκες 🏡 Giorgos Seferis - Poros Days Μάδησε μια μαργαρίτα Μαθιέ Θα συναντηθούνε δεν θα συναντηθούνε... ; ΠΟΡΟΣ - 1946 - Βίλλα Γαλήνη - Οκτώβριος Δευτέρα, 28 Οκτώβρη Στον ορίζοντα στο πέλαγος ένα καράβι καπνίζει. Ο καπνός ανεβαίνει ίσια πάνω. Η μέρα κρατά την αναπνοή της. Τέτοια γαλήνη που κάθε κίνηση -ένα φύλλο, ένας ήχος, ένα πλεούμενο στο κανάλι- θαρρείς και δεν τελειώνει - μένει εκεί για πολλή ώρα εξαρτημένη απ' το φως. Το πρωί έκοψα ξύλα, έπειτα κολύμπησα - είναι τώρα 11.00. Γράφω στην κάμαρά μου, που τη γέμισα ίσκιους όταν χτυπούσα σα νυχτερίδα μπερδεμένος σ' επιθυμίες και σχέδια, τόσο δύσκολα σαν ένα πρόβλημα Ζέν . Είναι παράξενο (για μένα) να αισθάνομαι αυτό το φλασκί το γεμάτο "ιδιωτικά συναισθήματα" που λύθηκε τώρα και με κάνει τρελό (κυριολεξία) με αυτούς τους ακατάστατους ανέμους. Όλα αυτά τα είχα καλά κλεισμένα τα χρόνια του Πολέμου, τουλάχιστο έξι χρόνια. Τώρα ξεσπάνε με την ορμή μιας βίαιης άνοιξης σε κλίματα ...

ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ Το κουταλάκι με τη βανίλια βυθιζόταν λοξά στο ποτήρι, φίλε μου το έμπειρο μάτι σου έψαχνε τριγύρω για λίγο σμάλτο και το φεγγάρι δεν φαινόταν να συμμετέχει πουθενά δεν φαινόταν καν. Η θεά, εκείνη με την κόκκινη εσθήτα από θύσανους έπαψε ν' ανακλαδίζεται στη βουνοκορφή με δασύτριχους διθύραμβους. Ο χορός των γλουτών σταμάτησε. καθώς κάτι ακατάληπτο ξεφώνησε Φίλε μου, ποιος λες να την πάτησε; Ο κόσμος αναποδογυρίζεται τόσο εύκολα στο σκοτάδι καθώς ξεντύνεσαι για τον άδη, ή έστω κάπου πιο κοντά. Ω βραδυνέ αιθεροβάμωνα, πως αλλιώς, που αλλού θ' άναβε στο στόμα σου αποτσίγαρα αδιάκοπα θορυβημένος ο έσπερος, τόσα ηλεκτρικά;