Mag.Box

Φρέντυ Γερμανός Φρέντυ Γερμανός Fredy Germanos Με συγχωρείτε, λάθος! —Τίτλος Ευθυμογραφημάτων (Όλοι συνέχεια κάνουμε λάθη και δεν διδασκόμαστε κατά το αρχαίο ρητό "Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού"...) Αλάτι & Πιπέρι με τον Φρέντυ Γερμανό ΥΕΝΕΔ 1974 Ο Φρέντυ Γερμανός μπήκε στο γράψιμο 18 χρόνων. Ξεκίνησε παίρνοντας το δεύτερο βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος που καθιέρωσε ο Mπάμπης Kλάρας στη Bραδυνή. Συνέχισε τον ίδιο χρόνο ως ελεύθερος ρεπόρτερ στην Ελευθερία, αργότερα ως χρονογράφος στη Mεσημβρινή της Ελένης Bλάχου κι έκλεισε τον κύκλο του στις εφημερίδες, πάλι ως χρονογράφος, αυτή τη φορά στην Ελευθεροτυπία, απ' την οποία παραιτήθηκε («πρόωρα», είπαν μερικοί) για να αφοσιωθεί στο γράψιμο. Tο 1964 βγήκε το πρώτο του βιβλίο στο Γαλαξία, με μικρά χιουμοριστικά διηγήματα, τα οποία «δεν ήταν ακριβώς χιουμοριστικά ούτε ακριβώς διηγήματα». Ήταν το "Mε συγχωρείτε, λάθος", που ως τώρα έχει ξεπεράσει τα 150.000 αντίτυπα. Ο ίδιος όμως πίστευε ότ...

Ένα γελαστό απόγευμα Jack Vettriano Smiling afternoon Ένα γελαστό απόγευμα νουβέλα Ήταν ένα γελαστό απόγευμα ή τουλάχισον έτσι έμοιαζε εκείνη την ώρα γύρω στις πέντε, που η Νεφέλη και ο Αλέξης όρμησαν μέσα στο μικρό μπαρ της ανατολικής πτέρυγας του αεροδρομίου. Όρμησαν είναι η σωστή λέξη. Εδώ και είκοσι λεπτά σεριάνιζαν στο αεροδρόμιο χωίς ν' αποφασιζουν που θ' αράξουν. Εκείνη με τα κόκκινα μακριά μαλλιά ης ξέπλεκα στους ώμους και τα άσπρα γάντια της - παράξενο θέαμα έσα στο αυγουστιάτικο απομεσήμερο. Εκείνος μ' ένα τζην κι ένα πουκάμισο. "Νιόπανροι;" είχε ρωτήσει η συνοδός στις Αναχωρήσεις Εξωτερικού βλέποντας τα κόκκινα τριαντάφυλλα στην αγκαλιά της Νεφέλης, κι εκείνοι είχαν κοιταχτεί γελαστά στα μάτια χωρίς ν' απαντήσουν. Πάντα τους άρεσε να κοιτάζονται γελαστά στα μάτια. Ή καμιά φορά να ξεσπάνε στα γέλια χωρίς λόγο. Το γέλιο ήταν ο ερωτικός τους κώδικας εδώ και δέκα χρόνια. Το 'χαν ανακαλύψει πριν ακόμη ανακαλύψουν ο ένας τον άλλο. Jack Vettriano - Ξαφ...

Νίκος Καζαντζάκης Ο Ζορμπάς μ' έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι τον θάνατο —Ν. Καζαντζάκης Νίκος Καζαντζάκης 1917, Καζαντζάκης - Ζορμπάς - Μια αληθινή φιλία Nikos Kazantzakis Ο Βραχόκηπος - Σειρά Ταξιδεύοντας Δεν ελπίζω τίποτα δεν φοβάμαι τίποτα είμαι ελεύθερος - I hope for nothing. I fear nothing. I am free Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε το 1883 στο Ηράκλειο Κρήτης, σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι, αργότερα Λογοτεχνία και Φιλοσοφία. Ταξίδεψε σχεδόν παντού στον κόσμο όντας γνώστης επίσης πολλών γλωσσών - παράλληλα γράφοντας ημερολόγια ταξιδίων γνωστά ως η σειρά "Ταξιδεύοντας" (Ιαπωνία, Ρωσία, Κίνα, Αγγλία, Ισπανία). Αλέξης Ζορμπάς 1963 Στη Φιλοσοφία διακρίθηκε για το βιβλίο του "Ασκητική" Salvatores Dei (1927), μια μελέτη μεταφυσικής αναζήτησης. Άφησε την έρευνα του για τη φιλοσοφία για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στο Νίτσε. Στην Οδύσσεια (1938) μεταφράζει τον Όμηρο σε μία ομοιοκατάληκτη ποιητική γραφή. Το μυθιστόρημα του "Αλέξης Ζορμπάς...

Ματωμένα Χώματα Ματωμένα Χώματα - Διδώ Σωτηρίου Ματωμένα Χώματα Blooded Grounds «Πόλεμοι και ξανά πόλεμοι! Τι στο καλό θα βγάλει η μαγκούφα η εποχή μας και κοιλοπονάει τόσο άγρια;» Μπήκε το κακό με τους Βαλκανικούς Πολέμους και άργησε να βγει. Χρόνια σπαρμένα με θυσίες, πολέμους και νεκρούς. Η Μικρασιατική εκστρατεία και η καταστροφή. Η ιστορία του Μανώλη Αξιώτη, Μικρασιάτη αγρότη από τον Κιρκιντζέ. Άνθρωπος του μόχθου, δεμένος με τον τόπο του, το πατρικό του σπίτι, τους χωριανούς του. Ο άντρας που πάλεψε με κορμί και με ψυχή. Στο Αμελέ Ταμπουρού, τα Τάγματα Εργασίας της Άγκυρας, το 1915. Στο μέτωπο του Αφιόν Καραχισάρ το 1922. Μια λεύτερη πατρίδα ονειρευόταν καθώς έσφιγγε τα δόντια και έλεγε: «Ώρα μάχης, Αξιώτη, ώρα θυσίας. Δεν έχεις ελόγου σου κανένα πάρε δώσε με την πολιτική. Το χρέος σου κάνεις». Γνώρισε κακουχίες και στερήσεις, είδε βασανιστήρια και θανάτους, έζησε την αιχμαλωσία και την προσφυγιά, για να συλλογιστεί: «Θηρίο είν' ο άνθρωπος!» Το μνημειώδες έργο της σύγχρον...

Ώσπου να μας χωρίσει ο θάνατος Μαρώ Ζάννου - Γιώργος Σεφέρης Εκδρομή στο Σούνιο 1935 Till death will keep us apart Ο Γιώργος Σεφέρης (1900-1971) και η Μαρώ (Μαρίκα) Λόντου (1898-2000) είχαν μία σχέση ζωής. Από τη δεκαετία του '30 που γνωρίστηκαν ως το τέλος της ζωής του Γιώργου Σεφέρη ήταν αχώριστοι χωρίς να σημαίνει αυτό πως δεν υπήρχε χρόνος για τους εαυτούς τους το πιο πολύ για εκείνον που χρειαζόταν χρόνο για τα γραψίματα του όπως και για τις διπλωματικές του αποστολές. Την εποχή που υπηρετούσε ως πρόξενος στην Κορυτσά έγραφε γράμματα στη Μαρώ που βρισκόταν στην Αθήνα. Γράμματα με περιγραφές του τόπου όπου βρισκόταν αλλά και των κοινών τους βιωμάτων από τις διακοπές ή ό,τι άλλο. Ένα ζευγάρι είναι πάντα ένα ζευγάρι αχώριστο στη διάρκεια της κοινής του ζωής. Αυτό είναι ένας ιδεαλισμός που πατά γερά στο έδαφος της πραγματικής ζωής των ανθρώπων. Ο χρόνος κυλά σαν ένα καθαρό ποτάμι που συμπαρασύρει τις άσχημες στιγμές αφήνοντας πάντα το καθαρό, γάργαρο νερό να ρέει στην επιφάνεια. Τ...

Η Μεγάλη Λιτανεία Μ. Καραγάτσης Η Μεγάλη Λιτανεία Religious Procession Κακώς θεωρούν τον Μ. Καραγάτση ως κύριο εκφραστή του ερωτισμού ή του ερωτικού ενστίκτου στη μυθιστοριογραφία. Κυρίως τον ενδιέφεραν οι Έλληνες και οι επιρροές που δέχθηκαν από την εποχή της Τουρκοκρατίας έως τη σύσταση τη νεώτερη, ενός σύγχρονου κράτους με ευρωπαϊκές επιρροές του λοιπού. Η παρεξήγηση ξεκινά από τα μυθιστορήματα "Γιούγκερμαν", "Κίτρινος Φάκελλος", "το 10". Κατά την πρώτη εποχή της συγγραφικής του ενασχόλησης έγραψε για τα νεανικά χρόνια στα θρανία το διήγμαα "Η Κυρία Νίτσα", ακολούθησαν τα διηγήματα με τον συγκεντρωτικό τίτλο "Η Μεγάλη Λιτανεία" όπου εντάσσεται και το "Μπουρίνι" - αριστοτεχνικό κείμενο για τη ζωή των χωρικών της Θεσσαλίας επί Τουρκοκρατίας. Ένας πολυσχιδής συγγραφέας με πολλά στο μυαλό του: οι χωρικοί, οι αστοί, οι εμπγκρέ, η ζωή στην επαρχία αφ' ενός, η ζωή στην Αθήνα αφ' ετέρου, δεν τον άφηναν σε ησυχία. Κλεισμένος...

Χαμένος Κόσμος Μ. Καραγάτσης - Ένας Χαμένος Κόσμος Lost World Απόσπασμα Ο Άτλας κούνησε τους μοχλούς και το όχημα σηκώθηκε απ' το βυθό κι άρχισε να πλέει με μεγάλη ταχύτητα μέσα στη θάλασσα. Ύστερα από μία ώρα περίπου, οι επιβάτες είδαν να προβάλλει στο βάθος μια θαυμάσια και παράξενη πολιτεία, με οικοδομήματα πανύψηλα, ωραιότατα σε ρυθμό, που δεν είχαν όμως παράθυρα. Κι αυτές οι οικοδομές έλαμπαν ολόκληρες από πολύχρωμα, φωσφορικά αντιφεγγίσματα, πολύ καλαίσθητα κανονισμένα, που έδιναν μια φαντασμαγορική όψη σ' όλη την πολιτεία. Το θέαμα ήταν τόσο φαντασμαγορικό, που οι φίλοι μας έμειναν κατάπληκτοι. "Να η Ατλαντίς, κύριοι!" τους είπε ο πρώτος συνοδός τους. "Τώρα, προσοχή! Θα περάσουμε την Πύλη του Θόλου του Θανάτου". Μήπως, τελικά, το παραμύθι εξιστορεί την περιπέτεια του ελληνισμού, ο οποίος έχει καταφέρει να επιβιώσει -έστω και "παρά τρίχα"- τόσες φορές; Αν είναι έτσι, αυτή η πτυχή καθιστά το διήγημα ακόμα πιο επίκαιρο στις μέρες μας. Πολλά...