Mag.Box

Το Αιώνιο Πάσχα του Νίκου Καρούζου Νίκος Καρούζος 1926-1990 /64 Από τη Συλλογή Σημείο " Πάσχα των Πιστών " 1955 Κύριε, λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής. Άστρα και χώμα σε βαστάζουν. Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις, ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν, άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο. Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου. Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος, αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση. Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου, της αιωνιότητας ο κάματος, έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις, είναι πολύ σ' εμένα το μερίδιο της ανομίας. Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ: Πού έκρυψαν τον ήλιο; Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω: Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση. Λυτρώνεται ο άνθρωπος; Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε» κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται. Το κολοσσιαίο επίτευγμα του μεγάλου ποιητή Νίκου Καρούζου (1926-1990) είναι ότι εξέλαβε την ποίηση ως όχημα φιλοσοφικών διερ...

Η Απώλεια της Επιθυμίας Μάνη - Δρόμος με έρημα Πυργόσπιτα Πρετώρια - Κρήτη Ένας άλλος υπερβατικός κόσμος κτισμένος σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Με τις εικόνες μιας άλλης ψυχικής ανάτασης, διαίσθησης υπερβαίνονται τα τετριμμένα, τα πεζά και αδιάφορα πράγματα της καθημερινότητας. Μπορούμε να πούμε πως ο ποιητής της Υπέρβασης π.χ. στο ποίημα Πρετόρια ξεπερνιέται η τρέχουσα, σκληρή πραγματικότητα με την ενατένιση των δένδρων της λεωφόρου. Οι ζακαράντες θυμίζουν τα ειδυλιακά δειλινά της Αθήνας, τις συναντήσεις με αγαπημένους φίλους στο Ζάππειο ή στην Ακρόπολη. Το απαλό αεράκι με τις μυρωδιές από γιασεμιά του Αττίκ στους δρόμους της Πλάκας, η κατηφοριά της Συγγρού για μια έξοδο στις εξοχικές ταβέρνες της παραλίας του Φαλήρου. Ρίμα Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει Χείλια, φρουροί της αγάπης μου που ήταν να σβήσει χέρια, δεσμά της νιότης μου που ήταν να φύγει χρώμα προσώπου χαμένου κάπου στη φύση δένδρα... πουλιά... κυνήγι... Ρίμα Συλλογή Στροφή, 1933 🎋 Σαν "εκπεσμένος άγγελος" Σε ...

Έξι χρόνια στης φτωχογειτονιές της Πόλης "Κάτι παράξενο στο νου μου" Ορχάν Παμούκ Αθήνα 2015 Ορχάν Παμούκ - Η ιστορία του Μελβούτ από την Πόλη Ο σκοπός ενός μυθιστορήματος δεν είναι να θέτει ερωτήσεις αλλά να μεταστρέφει τις ερωτήσεις δίνοντας απαντήσεις —Ορχάν Παμούκ Αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον για το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ " Κάτι παράξενο στο νου μου " είναι το διάστημα που πέρασε στις συνοικίες της Πόλης όπου η φτώχεια αναμειγνύεται με το ισλαμικό στοιχείο. Εκεί όπου δεν βλέπεις δυτικά ενδύματα αφού οι γυναίκες κυκλοφορούν με φερετζέ, τα παιδάκια παίζουν σε λασπωμένους δρόμους απ' τα παράθυρα ξεχύνονται μυρωδιές κρεμμυδιών απ' τις χαμηλές κουζίνες των φτωχόσπιτων. Έξι χρόνια καταγράφοντας σκηνές του δρόμου. Ένα βιβλίο του δρόμου λοιπόν καθώς ο περιηγητής βρίσκεται συνεχώς δίπλα στο βουητό μιας άλλης Κωνσταντινούπολης - έξω από τη πολύχρωμη τουριστική και ιστορική βιτρίνα. Τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός αυτής της πόλης διπλασιάστηκε - έφθασε σχεδόν ...

Παραδοσιακό χωρό Κιρκιντζές Χωριό Κιρκιντζές Σπίτια στο Κιρκιντζέ Στο τέλος του ανηφορικού δρόμου ανάμεσα σε λόφους κατάσπαρτους με οπωροφόρα και ελιές, προβάλει αμφιθεατρικά κτισμένο το χωριό, με τα κεραμίδα και τα σκούρα πορτο-παραθυρόφυλλα. Στα στενά πλακόστρωτα με καλντερίμι δρομάκια, υπάρχουν ταβέρνες, μαγαζιά και το απαραίτητο παζάρι με λογής λογής πραμάτεια, κυρίως όμως από τη ντόπια παραγωγή - όπως ωραία κεντήματα, είδη μπάνιου (σαπούνια, τρίφτες μπάνιου), μπουκάλια με λάδι, κρασιά σε ωραίες συσκευασίες. Στην ταβέρνα - το παλιό σχολείο όπου προφανώς πήγαινε η συγγραφεύς του (αυτοβιογραφικού) βιβλίου  " Ματωμένα Χώματα " (Από τη ζωή των μετέπειτα προσφύγων της Μικρά Ασίας) σήμερα προσφέρεται κρασί πολύ καλής ποιότητας καθώς και πίτες νηστίσιμες παραδοσιακές - με λεπτό ανοιγμένο στο χέρι φύλλο, γεμισμένες με χόρτα. Στον ίσκιο των πλατανιών της αυλής θα απολαύσεις το φαγητό σου κοιτάζοντας πέρα τον κάμπο της Εφέσου ως το τέλους που αγγίζει τη θάλασσα του Ανατολικου Αιγαί...

Η αγάπη άργησε μια μέρα Η αγάπη άργησε μια μέρα - Τηλεοπτική σειρά "Ο καθένας μας είναι αθώος ώσπου να γνωρίσει τη χυδαιότητα, τη βαναυσότητα των απάνθρωπων. Ώσπου να βουτήξει ως το λαιμό στη λάσπη που εκλύει ο άλλος." 💦 Λιλή Ζωγράφου /Ρήσεις Μ' αυτή της την αποστροφή του λόγου, η γνωστή και αγαπημένη πεζογράφος Λιλή Ζωγράφου ενστερνίζεται πλήρως από τη φιλοσοφία του Jean-Paul Sartre τη φράση, θεμέλιο λίθο του Υπαρξισμού, " Η κόλαση είναι οι άλλοι " /L' enfer c'est les autres. 👉 περισσότερα για Λιλή Ζωγράφου (1922 - 1998) εδώ Η Αγάπη άργησε μια μέρα - μουσ. Βασίλης Δημητρίου, σκην. Κώστας Κουτσομύτης

"Duke" Ellington Μεγάλη Ορχήστρα (Big Band) Duke Ellington ▪ Duke Ellington 1964 ▪ ▪ 😏 Link (1) Φωτογράφος Gottlieb, William P. (2) Par Associated Booking (management) eBayfrontback, Domaine public, file It don't mean a thing [If it ain't got that swing] Ο Έλινγκτον (Edward Kennedy) γεννήθηκε το 1899 στην Ουάσινγκτον, γιος του Τζέημς Έντουαρντ Έλινγκτον και της Ντέηζι Κένεντι Έλινγκτον. Ο πατέρας του εργαζόταν ως σερβιτόρος στον Λευκό Οίκο. Οι γονείς του, αν και δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί, είχαν κατάρτιση στο πιάνο και από την ηλικία των επτά ετών, άρχισε μαθήματα και ο ίδιος, παρά το γεγονός πως δεν πίστευε ότι διέθετε ιδιαίτερη κλίση. Αργότερα, όταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών άρχισε να παρακολουθεί κρυφά συναυλίες, απέκτησε μεγαλύτερο σεβασμό στη μουσική και αντιμετώπισε τα μαθήματα πιάνου με μεγαλύτερο ενδιαφέρον.  Εγκατέλειψε το σχολείο τρεις μήνες πριν την αποφοίτησή του, το 1917, με στόχο να ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στη μουσική και ενώ ...

Η Εποχή των καφέδων Σαν Φυτεία  του καφέ - Γιάννης Ξανθούλης Η εποχή των καφέδων - Γιάννης Ξανθούλης Α΄έκδοση 1992 Μίμης Βιτσώρης - Νεκρή Φύση ▪ Το ‘λεγε η μάνα μου. Έτσι και μεσιάσει η ζωή και τελειώσουν οι ψευτιές κι οι παραπανίσιες κουβέντες, έρχεται η εποχή των καφέδων. Πικροί, γλυκεροί, νερομπούλια, όλων των ειδών οι καφέδες ταιριάζουν σ’ αυτή την εποχή... Ο Γιάννης Ξανθούλης είναι ένας σημαντικότατος σύγχρονος πεζογράφος. Με το βιβλίο του αυτό καταδύεται στην εποχή των αναμνήσεων που είναι βαθειά κρυμμένες αλλά όχι χαμένες. Είναι γνωστό πως στο μυαλό του ανθρώπου όλα εγγράφονται με την παραμικρή λεπτομέρεια. Αρκεί η επιλεκτική μνήμη του Προυστ ▪ για να ανασυρθούν απ' το βαθύ συρτάρι των αναμνήσεων μας... (Απόσπασμα) Δε γνώριζα γι’ αυτή την εποχή κι ούτε είχα ακουστά πως υπήρχε. Δεν ήξερα να αναγνωρίζω τα ίχνη και τις επιπτώσεις της. Μόνο όταν την άγγιξα, τον περασμένο Ιούλιο, ένιωσα φόβο για την ανάπλαση, όσων ευαισθησιών ήμουν αναγκασμένος να ανασύρω από μια σκοτεινή ανά...