Αναρτήσεις

7 Ελληνίδες Κρητικές Πεζογράφοι

Εικόνα
Αρχής γενομένης με την Έλλη Αλεξίου (1894 - 1988), κόρη του Ηρακλειώτη συγγραφέα, εκδότη Στυλιανού Αλεξίου, σύζυγος του Βασίλη Δασκαλάκη, μετέπειτα σύντροφος του λογοτέχνη κριτικού Μάρκου Αυγέρη και αδελφή της Γαλάτειας πρώτης συζύγου του Νίκου Καζαντζάκη. Υπήρξε εκπαιδευτικός, στη Μέση Εκπαίδευση, εντάχθηκε στο ΕΑΜ Λογοτεχνών, εξορίστηκε, φυλακίστηκε, επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα το 1966. Έργα της:
Σκληροί αγώνες για μικρή ζωή (1931)Άνθρωποι (1938) Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον (1938)Ο Χοντρούλης και η Πηδηχτή (1939)Λούμπεν (1943)Παραπόταμοι (1955)Ήθελε να την λένε κυρία (1956)Με τη λύρα (1958)Αναχωρήσεις και μεταλλαγές (1962) 3 τόμοιΓια να γίνει μεγάλος, βιογραφία του Καζαντζάκη (1966)Υπέρ των ζώντων, (11 διηγήματα, 1972)Σπουδή (11 διηγήματα) (1972)Μυστήρια (Συλλογή διηγημάτων όπου διαδραματίζονται "Iστορίες για μυστήρια, ταξίδια στο χώρο των φανταστικών προεκτάσεων". Διηγήματα που προσκαλούν τον αναγνώστη σε περιηγήσεις πίσω από την επιφάνεια των πραγμάτων, σε εκείνους…

With Coconut Powder Intense

Εικόνα
Με πλούσιο άρωμα καρύδας

Τις προάλλες είχα βγει και πήρα τον κλασσικό καπουτσίνο και στο μπουφέ του καφέ, υπήρχε μια ωραία τουρτιέρα με φέτες κέικ. Διαβάζω από κάτω "κέικ καρύδας, 1,30 e". "Θα πάρω και το κέικ" λέω στην κοπέλα που ειρήσθω εν παρόδω ήταν εντυπωσιακή με πολύ ωραίο μακιγιάζ και εκτός αυτού ευχάριστους τρόπους. Μου έβαλε ένα τεράστιο κομμάτι που το έφαγα σιγά σιγά απολαμβάνοντας την ιδιαίτερη γεύση και άρωμα. "Θα φτιάξω κι εγώ" σκέφτηκα αν και δεν θέλω να τρώω γλυκά, αλλά μια εξαίρεση μπορούσε να γίνει καθώς είχα λίγο βούτυρο στο ψυγείο από μια άλλη περίπτωση. Αγόρασα λοιπόν και ένα πακέτο ζάχαρη, αυγά υπήρχαν στο ψυγείο, καθώς και βανίλιες και μπέικιν - απαραίτητα για παρασκευή κέικ καθώς είχα και αλεύρι.

Αυτό το κέικ είναι θαυμάσιο καθώς παρσπαλίζεται αφού βγει απ' το φούρνο με ένα απαλό σύννεφο σκόνης καρύδας, που το κάνει να μοιάζει σαν χιονισμένο. Πλούσιο λοιπόν αφράτο κέικ καρύδας και η αίσθηση για ένα ωραίο κέικ για τον καφέ βρίσκε…

Από σπιτικό τηγάνι

Εικόνα
Μέρη σαν άλλοτε... Σ' αρέσουν οι Αμπελόκηποι; Συνηθίζεις να βγαίνεις μετρό στάση Αμπελόκηποι; Αν ναι, ορίστε μια πρόταση για κάτι ελαφρύ, χορταστικό, συνοδεία λίγου κρασιού από παλιά βαρέλια: Οινομαγειρείον "Το Τριφύλλι". Βρέθηκα τις προάλλες εκεί: ο φιλικώτατος ιδιοκτήτης του αμέσως ήρθε να μας πει τι έχει να φάμε: ήταν κάπως αργά και υπήρχαν οι κεφτέδες, ντολμάδες, σαλάτα ντομάτα και πατάτες τηγανιτές. Ο πλήρης κατάλογος περιλαμβάνει συκωτάκια και μπακαλιάρο-σκορδαλιά,

Όλα ήταν θαυμάσια όταν μας τα έφερε. Τους κεφτέδες τους πήραμε δεύτερη δόση καθώς και τις πατάτες. Χορτάσαμε, ήπιαμε δύο καρτούτσα άσπρο χωρίς καμμία παρενέργεια - ωραίο, δροσερό κρασί, τσουγκρίσαμε κάμποσες φορές τα ποτήρια μας.

Ο χώρος τυπικός ενός σπιτιού φτωχογειτονιάς, βαρέλια δρύϊνα στον τοίχο απ' όπου γεμίζονται κρασί τα κανατάκια, παλιά κουζινίτσα στο βάθος όπου μαγειρεύονται τα νόστιμα φαγητάκια. Λίγα τραπεζάκια με διακριτικές παρουσίες, όλα γεμάτα. Ο κόσμος κάποιες φορές περιμένει ν' …

Τέλεια Γιορτή

Εικόνα
Τέλεια Γιορτή
Όλα ήταν τέλεια ετοιμασμένα: το σπίτι με τα γιορτινά του, η μουσική, το τραπέζι στρωμένο με τα καλά του σερβίτσια, τις άσπρες πετσέτες με το κόκκινο κορδελάκι και τον μικρό τάρανδο πάνω στο κλαδάκι του έλατου.

Όταν σερβιρίστηκε το φαγητό κι αυτό το ίδιο εορταστικό καλομαγειρεμένα κομματάκια μοσχαριού σε σάλτσα με κάστανα με ωραίο μπασμάτι ρύζι γαρνιτούρα. Η σαλάτα με το αβοκάντο πάνω σε στρώσεις τρυφερής γαλλικής σαλάτας με ντρέσιγκ που μοσχομύριζε. Στην αρχή όλων αυτών ήταν η σούπα από κολοκύθα με τζίντζερ και λίγο κάρυ με κλαδάκια πράσινου χορταρικού επάνω και στο τέλος τα δύο είδη γλυκών γαλακτομπούρεκο και μους σαρλότ, και αργότερα η τούρτα ορέο που έφεραν οι τελευταίοι συνδαιτημόνες.
 Οι τούρτες sine qua non παρουσίες, ήταν από το ζαχαροπλαστείο της περιοχής και οι δύο και εντυπωσίασαν με τη γευστική τους λεπτότητα, την απαλή τους εμφάνιση με τη σκούρα σοκολάτα καλυμένη.

Οι οικοδεσπότες γελαστοί και ευπροσήγοροι μέρα που ήταν! πηγαινοέρχονταν στη διπλανή κουζίνα τακ…

Θρακιώτικη Κουζίνα

Εικόνα
Θυμάμαι τη γιαγιά μου, ανασκουμπωμένη ν' ανοίγει φύλλο για πίτες - κάτι που της ήταν αναπόσπαστη συνήθεια. Η γέμιση ήταν πάντα σπανάκι με αρωματικά και τυρί φέτα. Δεν ήταν ενιαία η πίτα αλλά μικρά πιτάκια από το φύλλο που με επιδεξιότητα περισσή χώριζε σε μπάλες και άνοιγε μία μία γεμίζοντας με την ωραία αρωματική γέμιση διπλώνοντας τη σε μακρόστενο φάκελο.Θρακιώτικη Κουζίνα  "Τα παλιά χρόνια, οι γυναίκες, κάθονταν μπροστά στο σοφραδάκι ειδικό τραπεζάκι για το άνοιγμα του φύλλου που πασπάλιζαν με αλεύρι για να μη κολλάει το ζυμάρι" μας έλεγε η γιαγιά Άννα. Αυτή την εικόνα τη συναντάς στους δρόμους της παλιά Κωνσταντινούπολης στην περιοχή Σουλτάν Αχμέτ: Στη γυάλινη πρόσοψη του μαγαζιού καθισμένες κατάχαμα σε κιλίμια και χαλιά, Τουρκάλες ανοίγουν φύλλο για τις δικής τους κουζίνας πίτες.

Πολίτικη κουζίνα, στους αντίποδες η Θρακιώτικη: Το ταξίδι στις γεύσεις της Θράκης δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Εκεί που νομίζεις ότι πλησιάζεις στον κορεσμό, εκεί ανακαλύπτεις καινούργιε…

Το Παρίσι της Μαύρης Θάλασσας

Εικόνα
Το Βουκουρέστι (Bucharest) πρωτεύουσα της Ρουμανίας σήμερα συγκαταλέγεται στις αναπτυσσόμενες με γοργούς ρυθμούς χώρες της ΕΕ. Μέλος της από το 2007 με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, μέλος του ΝΑΤΟ, αρχίζει να γνωρίζει μια όλο και πιο μεγεθυνόμενη ευμάρεια. Η Ρουμανία βρίσκεται στο απώτατο άκρο των Βαλκανικών χωρών με θαλάσσια πρόσβαση σε μεγάλη έκταση στη Μαύρη Θάλασσα. Συνορεύει βορειανατολικά με την Ουκρανία, βόρεια με την Ουγγαρία, νότια με τη Σερβία και τη Βουλγαρία. Ο πληθυσμός του Βουκουρεστίου είναι σχεδόν 2 εκ. ενώ όλης της Ρουμανίας 20 εκ.

Ο ποταμός που διασχίζει την πρωτεύουσα ονομάζεται Ντιμπρόβιτα. Αξιόλογο κτίριο είναι "το Παλάτι του Λαού", η Βουλή, με έκταση 330.000 τ.μ. 2ο μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο με πρώτο το Πεντάγωνο των ΗΠΑ.

Χαρακτηριστικό δείγμα της μεγαλομανίας του Τσαουσέσκου, κτίστηκε τη δεκαετία του 1980 για να στεγάσει την κεντρική επιτροπή του κόμματος, το προεδρικό γραφείο και τα υπουργεία. 20.000 εργάτες και 700 αρχιτέκτονες δούλεψαν για να υψώ…

Ανεπίδοτο Γράμμα

Εικόνα
Ήταν σα να έγραφε μια επιστολή παρακαταθήκη για τη ζωή που ήξερε πως πλησίαζε στο τέλος της πια. Όλοι όσοι ανάφερνε δεν υπήρχαν πια. Σα να τους έγραφε ένα γράμμα ένα ανεπίδοτο γράμμα που μόνο εγώ πια θα μπορούσα να είμαι ο παραλήπτης του, ο μοναδικός αποδέκτης.
Το μέρος ήταν μακρινό, οι φιγούρες των ανθρώπων που κάποτε είχαν υπάρξει είχαν φύγει από το χάρτη κάπου πλανιόντουσταν στον ουρανό σίγουρα αλλά που αυτό κανείς δεν το 'βρε και δεν το 'πε ακόμα" όπως έλεγε και η Άννα η μαμά της.
Ναι μια άλλη φωτογραφία όχι μία διαφορετική κάθε φορά περιέγραφε αυτό τον κόσμο που τον είχε κρατημένο μέσα της ο πιο πιστός της φίλος και σύντροφος τις μοναχικές νύχτες όταν έσβηναν όλα τα φώτα στα απέναντι παράθυρα και ησύχαζε τελείως η κίνηση στο δρόμο. Μιλούσε, και την άκουγα - τέτοια μνήμη, να μπορεί να διηγείται περιστατικά χρόνια πίσω... Όλα όσα μου εξιστορούσε ήταν με τις παραμικρότερες λεπτομέρειες: άνθρωποι ζωντανοί που έσκυβαν να κόψουν ένα λουλούδι, ένας άλλος στο σιδερένιο κρ…