Mag.Box

Πεζογραφία και Ζωγραφική στη ζωή και στη τέχνη Νίκη Καραγάτση - Χανιά "Ο κόσμος της Ν. Καραγάτση δεν υπάρχει πλέον», καταλήγει ο Αγγελος Δεληβοριάς στο κείμενό του, «ή πάντως η τρέχουσα εικαστική ευαισθησία αδυνατεί να τον ανακαλύψει, να τον καταλάβει και να εμπνευστεί από αυτόν. Είναι ο κόσμος της καθημερινότητας, όπως τον συλλαμβάνει μια συνείδηση, που έχει το χάρισμα να βρίσκει τους σπινθήρες της ομορφιάς μέσα στα χαλάσματα των γλυκών αναμνήσεων, αλλά και να τον ανασταίνει μέσα από τα ερείπια των τραυματικών βιωμάτων. Γι' αυτό και τα έργα της, σαν τα βιβλία εκείνα που κρατούμε στα ράφια της ψυχής μας, θα μας χαρίζουν την παρηγοριά της προσφυγής, όποτε θα νιώθουμε την ανάγκη της λύτρωσης από τη δυναστεία του ασήμαντου και την καταπίεση του ευτελούς". Η Νίκη Καρυστινάκη Καραγάτση, γεννήθηκε το 1914 στη Χώρα της Ανδρου. Ηταν το δεύτερο παιδί του καπετάνιου Λεωνίδα Καρυστινάκη. Το 1917 μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα και η Νίκη παρακολούθησε τα μαθήματα των πρώ...

In the Mood Στα κέφια μου... Ορχήστρα Glenn Miller Οι πόλεμοι δεν είχαν μόνο τα πεδία των μαχών, τις εισβολές και αποβάσεις, τους βομβαρδισμούς και τους αιχμαλώτους, τις σειρήνες και τα καταφύγια... Είχαν και τις μουσικές, τις ταινίες, τα κέντρα διασκέδασης ενδεχομένως... τουλάχιστον σε χώρες που δεν είχαν καταληφθεί από στρατεύματα Κατοχής. Μία από τις όψεις τις ευχάριστες - είχε και ο πόλεμος κάποιες ευχάριστες στιγμές, ήταν και η διασκέδαση με τη συντροφιά του ραδιοφώνου αλλά και των εξόδων σε νυχτερινά κέντρα (βλέπε ταινίες του Χάμφρει Μπόγκαρντ Καζαμπλάνκα, Γεράκι της Μάλτας), άλλες ταινίες όπου έπαιζαν μεγάλες ορχήστρες της εποχής - και μία από αυτές ήταν η ορχήστρα του Glenn Miller - τουλάχιστον στις χώρες που δεν είχαν μπει ακόμη στον πόλεμο όπως οι ΗΠΑ. Έτσι ή αλλιώς το σκηνικό ήταν κοντά στην εποχή - λίγο πριν, λίγο μετά ή κατά τη διάρκεια σε ορισμένες ταινίες, του πολέμου. Η μαγεία ποτέ δεν χάνεται όσα χρόνια κι αν περάσουν, όποιοι πόλεμοι κι αν έγιναν. Βρίσκεται πάντα μπρο...

Μια βραδιά στο Παγκράτι Φεγγαρόλουστη Βραδιά Glenn Miller Band ▪ Είχαν μόλις παντρευτεί δηλαδή κάποια λίγα χρόνια πριν όταν πήγα στο σπίτι τους μαζί με την αδελφή μου με την οποία η Α. ήταν συμμαθήτριες. Πολύ ωραίο σπίτι σε μια γειτονιά γνωστή του Παγκρατίου. Τι χαρά μόλις μας είδε! —Καθήστε, θα πάρετε καφέ —Φυσικά στο Γαλλικό λέμε πάντα ναι. Τότε είχαν πρωτοβγεί και οι Γαλλικές καφετιέρες που έβγαζαν έναν μοσχομυριστό καφέ που μαζί με το γάλα έφτιαχνε έναν συνδιασμό που παρότρυνε για μυστικές εκμυστηρεύσεις, για προσωπικές αφηγήσεις χωρίς ενδοιασμούς. Το βραδινό αεράκι έμπαινε απ' τις κουρτίνες της ανοιχτής βεράντας πολύ όμορφη με τις γλάστρες και τα ωραία φερ-φορζέ έπιπλα, την κούνια με τη τέντα. —Πάμε έξω να τον πιούμε τον καφέ είπε η Α. Σηκωθήκαμε παίρνοντας τα φλιτζάνια μας η Α. την κανάτα για να συμπληρώνει τον καφέ όμως την ξαναπήγε μέσα πάνω στην καφετιέρα γιατί θα κρυώσει μας είπε. Είχε πέσει το σκοτάδι πια, ο άνδρας της δεν ήταν σπίτι, γιατί έλειπε στη βάση που εργαζόταν ...

Το Αιώνιο Πάσχα του Νίκου Καρούζου Νίκος Καρούζος 1926-1990 /64 Από τη Συλλογή Σημείο " Πάσχα των Πιστών " 1955 Κύριε, λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής. Άστρα και χώμα σε βαστάζουν. Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις, ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν, άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο. Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου. Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος, αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση. Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου, της αιωνιότητας ο κάματος, έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις, είναι πολύ σ' εμένα το μερίδιο της ανομίας. Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ: Πού έκρυψαν τον ήλιο; Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω: Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση. Λυτρώνεται ο άνθρωπος; Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε» κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται. Το κολοσσιαίο επίτευγμα του μεγάλου ποιητή Νίκου Καρούζου (1926-1990) είναι ότι εξέλαβε την ποίηση ως όχημα φιλοσοφικών διερ...

Η Απώλεια της Επιθυμίας Μάνη - Δρόμος με έρημα Πυργόσπιτα Πρετώρια - Κρήτη Ένας άλλος υπερβατικός κόσμος κτισμένος σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Με τις εικόνες μιας άλλης ψυχικής ανάτασης, διαίσθησης υπερβαίνονται τα τετριμμένα, τα πεζά και αδιάφορα πράγματα της καθημερινότητας. Μπορούμε να πούμε πως ο ποιητής της Υπέρβασης π.χ. στο ποίημα Πρετόρια ξεπερνιέται η τρέχουσα, σκληρή πραγματικότητα με την ενατένιση των δένδρων της λεωφόρου. Οι ζακαράντες θυμίζουν τα ειδυλιακά δειλινά της Αθήνας, τις συναντήσεις με αγαπημένους φίλους στο Ζάππειο ή στην Ακρόπολη. Το απαλό αεράκι με τις μυρωδιές από γιασεμιά του Αττίκ στους δρόμους της Πλάκας, η κατηφοριά της Συγγρού για μια έξοδο στις εξοχικές ταβέρνες της παραλίας του Φαλήρου. Ρίμα Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει Χείλια, φρουροί της αγάπης μου που ήταν να σβήσει χέρια, δεσμά της νιότης μου που ήταν να φύγει χρώμα προσώπου χαμένου κάπου στη φύση δένδρα... πουλιά... κυνήγι... Ρίμα Συλλογή Στροφή, 1933 🎋 Σαν "εκπεσμένος άγγελος" Σε ...

Έξι χρόνια στης φτωχογειτονιές της Πόλης "Κάτι παράξενο στο νου μου" Ορχάν Παμούκ Αθήνα 2015 Ορχάν Παμούκ - Η ιστορία του Μελβούτ από την Πόλη Ο σκοπός ενός μυθιστορήματος δεν είναι να θέτει ερωτήσεις αλλά να μεταστρέφει τις ερωτήσεις δίνοντας απαντήσεις —Ορχάν Παμούκ Αυτό που κεντρίζει το ενδιαφέρον για το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ " Κάτι παράξενο στο νου μου " είναι το διάστημα που πέρασε στις συνοικίες της Πόλης όπου η φτώχεια αναμειγνύεται με το ισλαμικό στοιχείο. Εκεί όπου δεν βλέπεις δυτικά ενδύματα αφού οι γυναίκες κυκλοφορούν με φερετζέ, τα παιδάκια παίζουν σε λασπωμένους δρόμους απ' τα παράθυρα ξεχύνονται μυρωδιές κρεμμυδιών απ' τις χαμηλές κουζίνες των φτωχόσπιτων. Έξι χρόνια καταγράφοντας σκηνές του δρόμου. Ένα βιβλίο του δρόμου λοιπόν καθώς ο περιηγητής βρίσκεται συνεχώς δίπλα στο βουητό μιας άλλης Κωνσταντινούπολης - έξω από τη πολύχρωμη τουριστική και ιστορική βιτρίνα. Τα τελευταία χρόνια ο πληθυσμός αυτής της πόλης διπλασιάστηκε - έφθασε σχεδόν ...

Παραδοσιακό χωρό Κιρκιντζές Χωριό Κιρκιντζές Σπίτια στο Κιρκιντζέ Στο τέλος του ανηφορικού δρόμου ανάμεσα σε λόφους κατάσπαρτους με οπωροφόρα και ελιές, προβάλει αμφιθεατρικά κτισμένο το χωριό, με τα κεραμίδα και τα σκούρα πορτο-παραθυρόφυλλα. Στα στενά πλακόστρωτα με καλντερίμι δρομάκια, υπάρχουν ταβέρνες, μαγαζιά και το απαραίτητο παζάρι με λογής λογής πραμάτεια, κυρίως όμως από τη ντόπια παραγωγή - όπως ωραία κεντήματα, είδη μπάνιου (σαπούνια, τρίφτες μπάνιου), μπουκάλια με λάδι, κρασιά σε ωραίες συσκευασίες. Στην ταβέρνα - το παλιό σχολείο όπου προφανώς πήγαινε η συγγραφεύς του (αυτοβιογραφικού) βιβλίου  " Ματωμένα Χώματα " (Από τη ζωή των μετέπειτα προσφύγων της Μικρά Ασίας) σήμερα προσφέρεται κρασί πολύ καλής ποιότητας καθώς και πίτες νηστίσιμες παραδοσιακές - με λεπτό ανοιγμένο στο χέρι φύλλο, γεμισμένες με χόρτα. Στον ίσκιο των πλατανιών της αυλής θα απολαύσεις το φαγητό σου κοιτάζοντας πέρα τον κάμπο της Εφέσου ως το τέλους που αγγίζει τη θάλασσα του Ανατολικου Αιγαί...